රත්නමාලි දෙවනි කොටස

 "මං එහෙනම් හෙට දවල්ට හේන පැත්තට යන්නම්කෝ..." යැයි මව කීවේ ආරච්චි මහත්තයාගේ පැමිණීමට නිවස තුළ සම්පූර්ණ නිදහස සහ අවස්ථාව සලසා දෙමිනි.

තමන් වෙත පැමිණෙන ඒ අවස්ථාව පිළිබඳ රත්නමාලීගේ සිත තුළද උපන්නේ නොඉවසිලිමත් බවකි.

පසුදින දහවල වන විට මුළු ගමම දැඩි අව් රශ්මියෙන් තැවෙමින් තිබූ අතර, නිවසේ සිටියේ රත්නමාලී පමණි. පාළු පාර දිගේ සෙමින් පියනැගූ ආරච්චි මහත්තයා කිසිවෙකුගේ අවධානයට ලක් නොවී සෙමින් රත්නමාලිගේ ගෙවත්තට පා තැබුවේය.

අද එතැන් සිට..

ගෙට ගොඩවුණු සැණින්, තද රතු පැහැති චීත්තයෙන් සැරසී සිටි රත්නමාලීව තමන් වෙතට ඇදගත් ඔහු, ඇගේ කම්මුල් සහ ගෙල පෙදෙස දැඩි ආශාවෙන් ඉඹින්නට විය. රත්නමාලීද නොඉවසිල්ලෙන් මෙන් සිය අතැඟිලි ආරච්චිගේ සරම මත තබා, ඔහුගේ ලිගුවේ උණුසුම නැවතත් විඳගන්නට වූවාය.

ගමේ අන් ගැහැණුන් මෙන් සම්ප්‍රදායික පහසකින් රත්නමාලී කිසිදා තෘප්තිමත් වූයේ නැත. ඇගේ සිත තුළ තිබුණේ වෙනස්ම තාලයේ, තරමක් දැඩි මෙන්ම නුහුරු ක්‍රමවේදයන් විඳගැනීමේ දැඩි ආශාවකි. ඇය සෙමින් ආරච්චිගේ කනට ලං වී, "ආරච්චි මහත්තයා... මට ඕන රිදෙන්න කරගන්න.. පුලුවන් උපරිම හයිය දාලා මගේ ඇගට රිද්ද රිද්ද කරන්නකෝ..." යැයි මිමිණුවාය.

ඇගේ ඒ අසාමාන්‍ය ආශාව හමුවේ ආරච්චිගේ ලිගුව තවත් අවදි විය. ඇය සෙමින් දණගසාගනිමින්, පෙර දිනයේ මෙන්ම ලිගුව වෙත උපරිම තෘප්තියක් ලබාදීම සඳහා ඇගේ මෘදු පහසින් ඔහුව මුසපත් කරන්නට වූවාය. ආරච්චි මහත්තයා ඇගේ හිසකෙස් අතරින් අතැඟිලි යවමින්, දෑස පියාගෙන ඒ අසමසම සුවය විඳගත්තේය.

ඇගේ හැට්ටයේ බොත්තම් එකින් එක ගලවා දමමින්, ඇගේ නිරාවරණය වූ සම මත ආරච්චිගේ රළු දෑත් තද වෙද්දී, එකවරම පිටතින් වියළි කොළ පාගන ශබ්දයක් ඇසුණි. දෙදෙනාම මොහොතකට නතර වූ නමුදු, එය ගෙවත්ත හරහා දිවගිය සතෙකුගේ ශබ්දයක් බව තේරුණු සැනින් දෙදෙනාගේම නොඉවසිලිමත් බව තවත් වැඩි විය.

පසුව ආරච්චි මහත්තයා කිසිදු පමාවකින් තොරව ඇයව වඩාගෙන මෙන් කාමරයේ තිබූ ලෑලි ඇඳ දෙසට ගෙන ගියේය. සාමාන්‍ය ගැහැණියකගෙන් නොලැබෙන අමුතුම ආකාරයේ මෙහෙයවීමක් රත්නමාලීගෙන් ලැබුණු නිසා, වෙනදාට වඩා ඉක්මනින් තමන්ගේ හැඟීම් උපරිමයට එන බව ආරච්චිට තේරුණි. 

ඔහු ඇයව ඇඳ මත තබා, ඇගේ නිරාවරණය වූ නෙලුම් මලක් බඳු සිරුර පුරා තමන්ගේ දෙතොල් ගෙන ගියේය. රත්නමාලීගේ ගෙල පෙදෙසේ සිට උදරය දක්වා සෙමින් සිය මුවින් පහස ලබා දෙද්දී, ඇය දැඩි ආශාවෙන් ඇඳ ඇතිරිල්ල තදින් අල්ලා ගත්තාය. 

ආහ්හ්හ්හ්හ්හ්හ්..... ආරච්චි මහත්තයා... ම්ම්ම්ම්ම්ම් ආහ්හ්හ්හ්හ්..

රත්නමාලිගේ සම්ප්‍රදායික රාමුවෙන් පිටත ගිය මෙවැනි නුහුරු පහසකට ඇය දක්වන කැමැත්ත දුටු ආරච්චි, තව තවත් ඇගේ සිරුරේ සංවේදී තැන් සිය මුවින් මුසපත් කරමින් ඇයව රාගයෙන් පලවෙනි සුරාන්තයේ උච්චස්ථානයටම ගෙන ගියේය.

ඉන්පසු ඔහු ඇගේ ඉරියව් වෙනස් කරමින්, ඇයට නැගිට ගැනීමට පවා නොහැකි වන පරිදි සියලු ශක්තිය යොදවා පහස ලබා දෙන්නට විය. පළමුව ඇයව උඩුබැලි අතට තබාගෙන දැඩි රිද්මයකින් පහස දුන් ඔහු, පසුව ඇයව ඇද විට්ටම අල්ලාගන්නා ලෙස හරවා, ඇගේ පිට දිගේ අතැඟිලි යවමින් නැවතත් තදබල ලෙස තමන්ගේ  ලිගු පහරවල් ඇගේ යෝනිය වෙත ඇතුල් කරා... රත්නමාලීගේ නියපොතු ලෑලි ඇඳ මත තද වෙද්දී, ඇගේ මුවින් පිටවූ කෙඳිරිලි හඬින් මුළු කාමරයම පිරී ගියේය.

වතාවන් කිහිපයක්ම ඇයව සුරාන්තයට පත්කළ ආරච්චි මහත්තයාගේ සිරුරද අවසානයේ වෙවුලා යමින්, සියලු උණුසුම පිටවීමට ආසන්න විය. ඔහු ඇගේ සිරුර තුළටම සියල්ල මුදා හැරීමට සැරසෙද්දී, තෘප්තියෙන් තැවෙමින් සිටි රත්නමාලී එකවරම ඔහුගේ පපුවට අත තබා ඔහුව තරමක් පස්සට කර,

"අනේ ආරච්චි මහත්තයා... ඇතුළේ නම් යවන්න එපා. මට තාම බඩක් උහුලන්න  තරම් ආසාවක් නැතුවා..... එළියට ගන්ට..." ඇය හුස්ම ඉහළට ගනිමින් බැගෑපත්ව කීවා.

ඇගේ ඉල්ලීමට අවනත වූ ආරච්චි මහත්තයා, අවසන් මොහොතේදී සියල්ල ඇගේ පිට මතට මුදා හරිමින් තෘප්තිමත් සුසුමක් හෙළුවේය.

දෙදෙනාම වෙහෙස වී ඇඳ මත වැතිර සිටියදී, රත්නමාලී සෙමින් ආරච්චිගේ පපුව මත හිස තබාගෙන, "අද නම් මට නැගිටගන්නවත් පණ නැහැ ආරච්චි මහත්තයා..." යැයි මුවගට නැගුණු සිනහවෙන් යුතුව කීවා.

උබත් මාර කෙල්ලෙක් බං.. උබ එක්ක තව තව ඉන්න ආසයි බොල මට.. ආරච්චි ඇයව තමන්ගේ පපුවේ තබාගෙනම පවසන්න විය...

මේ විදිහට ඉද්දි ආරච්චි මහත්තයාගේ ටිකෙන් ටික කුඩාවී යන ඔහුගේ පිරිමි අංගය දෙස රත්නමාලී  බලා සිටියේ අමුතුම ආශාවකින්.

"මේ ගමේ ඉන්න ගෑනු කීයක් නම් මේකෙන් සැනසිලා ඇද්ද..." ඇය සිතින් සිතමින් මුවගට රහසිගත සිනහවක් නැගුවාය.

ටික වේලාවකින් සිය සරම සකස් කරගත් ආරච්චි මහත්තයා, කිසිවක් නොවූ ගණනින් පාළු පාර දිගේ වලව්ව දෙසට යන්නට ගියේය. ඔහු පිටව ගොස් පැය කිහිපයකට පසු, හේන පැත්තේ ගිය අම්මා ආපසු ගෙදර ආවාය.

ගෙට ගොඩවුණු අම්මා, ඇඳ මත තවමත් වැතිර සිටින රත්නමාලී දෙස බලා කපටි සිනහවක් පෑවාය.

"මොකද කෙල්ලේ... ආරච්චි මහත්තයා උබට හොදට හදි කරලා වගේ?" අම්මා ඇසුවාය.

"අපෝ ඔව් අම්මේ... ගමේ ගෑනු ආරච්චි ගැන කියන කතා නම් ඇත්තම තමා," රත්නමාලී ඇඳ මත හිඳගනිමින් කීවාය.

එවිට අම්මාගේ මුහුණ තරමක් බරපතල විය. ඇය රත්නමාලී අසලින් වාඩි වී, "ඔය ආරච්චි එක්ක හිටියා කියන්නේ අනිවාර්යෙන්ම බඩක් උහුලන්න වෙනවා කෙල්ලේ. ඒක නිසා ඉක්මනට ගමේ කාව හරි හොයාගෙන කසාද බැඳගත්තා නම් හරි... ," යැයි කීවාය.

රත්නමාලී සෙමින් හිස සැලුවාය. "අපෝ නෑ අම්මේ... මම ආරච්චි මහත්තයාට හොඳටම කිව්වා ඇතුළේ යවන්න එපා කියලා. එයා එළියට තමා යැව්වේ. මට දැනට බඩක් උහුලන්න කිසිම ආසාවක් නෑ."

එවිට අම්මා සුසුමක් හෙළමින්, "ඒවා කොහොම වුණත් දැන් උඹ දීග යන වයස හරි කෙල්ලේ. මම දීග ගියේ අවුරුදු දාහතෙන්. උඹට දැන් වයස විසිපහක් වෙනවා. තවත් මෙහෙම තනියම ඉන්න එක හොඳ නෑ," යැයි පවසමින් රත්නමාලීගේ හිස අතගෑවාය.

අම්මාගේ ඒ කතාව හමුවේ රත්නමාලී මොහොතකට කල්පනාවට වැටුණාය. ගමේ ප්‍රභූවරයාගේ නිදහස් පහස විඳින අතරතුර, තමන්ගේ අනාගතය ගැනද යම් තීරණයක් ගැනීමට කාලය පැමිණ ඇති බව ඇයට තේරුණි.

.

.

.

මතු සම්බන්ධයි

වල් මල්ලියා 🍆