මලීෂාගේ කතාව තුන්වෙනි කොටස
කණ්ණාඩියෙන් පෙනෙන මගේ වයස අවුරුදු 19ක පිරිපුන් සිරුර දෙස මම නැවත වතාවක් බැලුවා. එදා ලක්ෂ දහයකට දේශපාලකයෙකුට විකුණා දැමූ මගේ ඒ අහිංසක යොවුන් විය, අද වෙද්දී තවත් කාමුක සහ හැඩකාර පෙනුමකින් මාව හැඩගස්වා තිබුණත්, මගේ හදවත එදා වගේම අදත් හිස්. අම්මා සහ මම ඒ මුදල්වලින් සැපවත් ජීවිතයක් ගත කළත්, සැබෑ ආදරය කියන දේ මගේ ජීවිතයෙන් බොහෝ ඈතට ගිහින් තිබුණා. නමුත් දැන් රවිඳු සර් මගේ ජීවිතයට ඇවිත්. ඔහු මට අවංකවම ආදරය කරනවාද, නැතහොත් මගේ මේ පිරිපුන් රූපයට පමණක් ලොල් වී සිටිනවාද යන්න මට තවමත් ප්‍රහේලිකාවක්. මම ඇඟ පිසදාගෙන, රතු පාට දිගු ගවුමකින් සැරසී සූදානම් වුණා. ඉන්පසු ජංගම දුරකථනය අතට ගෙන රවිඳු සර්ට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වා: "සර්, මම එන්නම්. හැබැයි අපි ගාල්ලෙන් පිට තැනකට යමු..." කාමරයෙන් පිටතට යාමට පෙර මම නැවත වතාවක් කණ්ණාඩිය දෙස බැලුවා. මගේ අතීතය කෙදිනක හෝ සර් දැනගතහොත් ඔහු මාව ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇතැයි යන බිය මගේ හිත වෙළාගත්තත්, මම මගේ හිත ශක්තිමත් කරගත්තා. ජීවිතයේ මට අහිමි වුණු සැබෑ ආදරය සහ රැකවරණය රවිඳු සර් වෙතින් ලබාගන්නට මම අද දැඩිව අදිටන් කරගත්තා. අද එතැන් සිට... සර් මාව අපේ ගෙවල් ළඟින්ම එයාග...