මාමණ්ඩි ජයනාත් පලවෙනි කොටස

සන්ධ්‍යා කලුවර කෙමෙන් හාත්පස වෙළාගනිද්දී ජයනාත් තම නිවසේ ආලින්දයට වී ඔහේ පාර දෙස බලා සිටියේය. ජයනාත්හට අවුරුදු පනස් පහකි. තව දුරටත් පවුල් බරක් නැති නිසා හා කෙටි කාලීන රැකියා මගින් ගෙදර සිටම යමක් උපයා ගත හැකි නිසා වසර තුනකට පෙරදීම විශ්‍රාම යාමට ලැබුණ විශේෂ අවස්ථාවක විශ්‍රාම ගත්තේය. . අවාසනාවකට ඇය වසර හතරකට පමණ පෙර හෘදයාබාධයකින් මිය ගියාය. එනමුත් වරින් වර තම මල්ලියා, ඔහුගේ මතකයින් හා හැඟීම් අවුස්සා වද දෙන එක නතර කළේ නැත. එබැවින් ඔහු වෙනත් ගැහැණුන් දෙස වඩ වඩා ඇස් යවන්නට පටන් ගත්තේය. බස රථවල යන විටදී කාන්තාවන්ගේ ඇඟේ ඇතිල්ලීමත් ජැක් ගැසීමත් වැඩි විය. එනමුත් ඒ සෑම විටම, තමාට අවනත වූවද, නොවූවද ඔවුන්ගේ ගෞරවයට හානි නොවන පරිදි හැසිරීමට ප්‍රවේසම් වූවේය. මේ නිසාම යන්තමින් ඉඩ දෙනු ලැබූ ලඳුන් වුවද ක්‍රමයෙන් වඩ වඩා ඔහුට ඉඩ දුන්නෝය.

දිනෙක පාසැල් ඇරෙන වෙලාවේ ජයනාත් බසයකින් නිවසට එමින් සිටියේය. නිවෙස් වලට යන දරුවන් හා දෙමව්පියන් නිසා බසය පිරී ගොසිනි. එබැවින් දියණියක් කැටුව යන වයස තිස් පහක පමණ කාන්තාවකට නිදහසේ හේත්තුව දමන්නට ඔහුට අවස්ථාව ලැබිණි. ඇයද ඔහුට රිසිසේ සැප දුන්නාය. ගමන අවසානයේ ඇයත් ඔහු සමගම බසයෙන් බැස ගත්තාය. ඇයට ඉදිරියෙන් යන්නට දී ඔහු පසු පසින් ගෑටුවේය. පසුපස බලමින් දියණිය හා ගමන් කල ඇය ඔහුගේ නිවසට නිවෙස් දෙකතුනකට පෙර නිවසකට ඇතුල් වූවාය.

“අහ්..! මේ අර ඇනෙක්ස් එකට අලුතින් ඇවිත් ඉන්න කට්ටියනේ” ජයනාත්ට සිහිවිය. බසයේදි හරි හරියට සැප දුන් වැඩිහිටියා තම නිවෙස පසු කරමින් ගොස් යාබද නිවෙසකට ඇතුල්වෙනු ගේට්ටුවෙන් එළියට ඔලුව එබූ කත දැකගත්තාය.

පසු දිනෙක උදයක ඔහු අසල කඩයට යනවිට එලඳ ගේට්ටුව අසල සිටියාය. ඔහු දුටු ඈ මුව පුරා සිනාවක් පෑවාය. පෙර දින සිද්ධියේ මතකයත් සමග හැඟීම් අවදිවුණ ජයනාත් පෙරලා කාමුක සිනාවක් පෑවේය.

“බෑරක්ද” ඇය පිළිවිසියාය.

“කඩේට පොඩ්ඩක් යනවා”

“ගෙදරත් තනියමලු නේද ඉන්නෙ වැඩිපුර?” ඔහුගේ ගත කිලිපොලා යන තරම් සුකුමාල ලෙස ඈ සිරුරෙනුත් කතා කළාය. “ගෙට ගොඩ වෙලා තේ ටිකක් එහෙම බීලා යනවද?”

ඉබ්බා දියේ දැම්මම ඇන්නෑවේ කිව්වලු.

“කවුරු හරි දැක්කොත් ඔයාට හොඳ නෑ නේද?”

“ටැග් ගැහි ගැහි හිටියොත් නම් දකියි.” කට ඇද කරමින් ඈ කීවාය. “මේ වෙලාවෙ කවුරුත් වැඩිය ගෙවල් වල නෑ. මාත් වටපිට හොඳට බලලා කතා කලේ”

කිසිත් නොකියාම ඔහු වහ වහා ඇගේ ගෙදරට රිංගුවේය.

“අම්මෝ තියෙන හදිස්සියක් මෙයාට තේ එකක් බොන්න. කාළෙකින් තේ බීලා නෑ වගේනේ” කියමින් ඈ ද ඔහු පසු පසින් ගෙට ඇදුනාය. තරමක් දොර අඩවල් කල ඈ කුස්සිය දෙසට පිය මැන්නාය. “ඉන්න වතුර තියලා එන්නම්”

“මාත් එන්නද කුස්සියට”

“ඒකට මක් වෙනවද?”

නලවමින් යන අසල්වාසීනිය පසු පස ඔහු ඇදුනේය. වතුර කේතලය ලිප තබන අතරතුර ඈ හිස හරවා ඔහු දෙස කාමුක බැල්මක් හෙලුවාය. එයින් දැවී ගිය ඔහු ඈ පසුපසින් ලංවී ඈට හේත්තු වූවේය.

 “හෝව්! හෝව්!! මේ බස් එක නෙමෙයි.”

“අනේ! සොරි ඈ! මේ චූටි කුස්සියේ හැරෙන්නවත් ඉඩ නෑ නෙව?” තවත් ඇයට තෙරපෙමින් ඉණ වටා දෑත් යවමින් ඔහු කීවේය.

“හිර වෙන තැන් වලටමයි කැමති නේද?”

“නැතුව නැතුව? හිරවෙන තරමට සැප වැඩියි නේ”

“බබාලත් ඉන්න අපි හිර ඇද්ද මංදා මෙයාලට”

“ටෙස්ට් කරලම බලමු” ඇගේ දෙතන ග්‍රහණය කර ගනිමින් ඔහු කීවේය. “ඉඩ තියෙන තැනකට යමුද?”

“පස්සෙ තේ බොමු එහෙනම්” ලිප නිවමින් ඈ පැවසුවාය. “අපේ කාමරේටම යං එහෙනම්”

ජයනාත්ගේ දිවියේ නව පරිච්ඡේදයක් එළෙස ඇරඹිණ.

මාස කීපයක් ඇය හා ඔහු අතිශය සක්‍රීය ලිංගික ඇසුරක් පැවැත්වූවේය. දෙදෙනාම බොහෝ සේ රති ක්‍රීඩා ප්‍රගුණ කළෝය. ඇගේ සැමියා හට දුර පෙදෙසකට මාරුවී යන්නට සිදුවීම නිසා නිවෙස අතහරින්නට සිදුවන තෙක්ම ඈ විශ්‍රාමිකගේ රමණයට විශ්‍රාම නොදුන්නාය. වසර ගනනාවක විවාහ දිවියෙන් නොලද රති සුවයක් වැඩිහිටියා අත් වින්දේය. ඈ ගිය පසු වරින් වර දුරකථන වලින් ඔවුන් ගත කල එම සුන්දර රති සමය මතක් කර ගත්තෝය. ඇගේ නව පෙම්වතා හා රමණය කරන හැටිද ඇය රස කරමින් ඔහුට පැවසුවාය. නව සඹඳතාවයකට තවම ඉඩක් නොලද ජයනාත් තනි ඇඳේ සුසුම් හෙලුවේය.

ඊලග කොටසින් තමන්ගේ පුතාගේ බිරිද එක්ක

.

.

.

.

.

.

දෙවනි කොටසින් හම්බවෙමු.