Posts

Showing posts from April, 2026

සමන්ගේ කතාව විසිහයවෙනි කොටස

සමන්ගේ වේගවත් පහරවල් හමුවේ ශානිකාගේ කෙඳිරිල්ල තවත් වැඩි වෙද්දී, දෙන්නාම හිටියේ තවත් එක මොහොතකින් පිටාර යන සුරාන්තයකට සූදානම් වෙලා. සමන් තමන්ගේ මුළු ශක්තියම යොදලා අවසාන පහරවල් කිහිපය දෙන්න ලෑස්ති වුණා විතරයි... ​මුළු කාමරයම දෙවනත් කරමින් සමන්ගේ කාමරේ දොරට කවුරුන් හෝ තදින් තට්ටු කරන්න පටන් ගත්තා. ​"ටොක්... ටොක්... ටොක්..." ​"සමන්... සමන්........ අද එතැන් සිට... "ටොක්... ටොක්... ටොක්...!" ​දොරට තට්ටු කරන ශබ්දයත් සමඟ සමන් එකපාරටම ගැස්සී අවදි විය. ඔහුගේ මුළු සිරුරම දහඩියෙන් නැහැවී තිබුණු අතර, හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. තත්පර කිහිපයක් යනතුරු තමා සිටින්නේ කොහේදැයි ඔහුට සිතාගත නොහැකි විය. ​සමන් වහාම ඇඳ අසල තිබූ දුරකථනය අතට ගෙන වෙලාව බැලුවේය. එහි සටහන්ව තිබුණේ උදේ 7:03 ලෙසයි. ​"අම්මෝ... ඒක හීනයක්ද?" සමන් දිගු හුස්මක් පිට කරමින් තමන්ටම කියා ගත්තේය. ​ඔහුගේ හිත තවමත් තිබුණේ ඒ කාමී සිහිනය තුළය. ශානිකා මැඩම් සමඟ ගත කරමින් තිබු ඒ රළු සහ උණුසුම් රාත්‍රිය කෙතරම් තාත්විකද යත්, අවදි වන විටත් ඔහුට ඒ පහස දැනෙන්නාක් මෙන් විය. කලින් දවසේ රාත්‍රියේ මන්දිරයට පැමිණෙන විට ශ...

සමන්ගේ කතාව විසිපස්වෙනි කොටස

සැප නින්දක හිටපු සමන්ට පාන්දර යාමයේදී අමුතුම දැනීමක් දැනුණා. තමන්ගේ ලිඟුව ප්‍රදේශය ඉතාමත් තෙතබරිත වෙනවා වගේම, උණුසුම් මුව පහසක පහස ඔහුට නින්දෙන් වගේ දැනෙන්න ගත්තා. එකපාරටම ඇහැරුණු සමන්ට මුලින්ම තේරුණේ නැහැ මේ මොකක්ද වෙන්නේ කියලා. කාමරයේ ලයිට් ඔක්කොම නිවා දමලා තිබුණ නිසා හාත්පසම තිබුණේ දැඩි අඳුරක්. ​ඒත් තමන්ගේ ලිඟුව කවුරුන් හෝ ඉතාමත් කෑදර විදිහට උරන බව සමන්ට හොඳටම තේරුණා. ඇදේ කවුරුන් හෝ දණගසාගෙන තමන්ගේ පිරිමි බව රස බලනවා. ​"කවුද මේ...?" සමන් බය මුසු කුතුහලයකින් හිතුවා. ​ඔහු හෙමින් සැරේ ඇඳ අසල තිබුණ තම අලුත්ම ෆෝන් එක අතට ගත්තා. වෙව්ලන දෑතින් ෆෝන් එකේ ටෝච් එක ඔන් කරලා ඇල්ලුවා. ​ආලෝකය වැටුණු සැණින් සමන් දුටු දෙයින් ඔහුගේ පපුව නතර වුණා වගේ දැනුණා. ඒ රුව දැකලා සමන්ගේ කටින් වචන පිටවුණේ නැහැ. අද එතැන් සිට.... ෆෝන් එකේ ටෝච් එළිය වැටෙද්දී සමන් දැක්කේ ඇදේ රතුපාට නයිටියක් ඇදගෙන දණගහගෙන ඉන්න ශානිකාව. ඇගේ විසිරුණු කොණ්ඩයත්, කෑදරකමින් පිරුණු ඇස් දෙකත් එළියට දිලිසෙද්දී සමන් ගැස්සිලා ඇඳෙන් ඉඳගත්තා. ​"ශානිකා මැඩම්... ඔයා! මොනවද මේ කරන්නේ?" සමන් වෙව්ලන හඬින් ඇහුවේ සිද්ධ වෙන දේ අදහාගන්...

නිසල රහස පලවෙනි කොටස

සාලිය කියන්නේ නිකම්ම නිකම් සල්ලිකාර පවුලක කොල්ලෙක් නෙවෙයි.  සාලියගේ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම නගරයේ තියෙන ප්‍රසිද්ධම පෞද්ගලික රෝහලක අයිතිකාරයෝ. ඉතින් සාලියට ගෙදරට වඩා හුරුපුරුදු වුණේ හොස්පිටල් එකේ කොරිඩෝවල්. අනිත් ළමයි පාර්ක් එකේ සෙල්ලම් කරද්දී, සාලිය දුවලා ඇවිදින්නේ රෝහලේ වාට්ටු අස්සේ. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම මැරුණ මිනිස්සුන්ගේ දේහයන් ට්‍රොලිවල තියාගෙන මෝචරිය පැත්තට අරන් යනවා දකින එක සාලියට සාමාන්‍ය දෙයක් වුණා. අනිත් අය මරණයට බය වුණාට, සාලියට ඒක නිකම්ම නිකම් නිසල රූපයක් විතරයි. එයා මළ සිරුරුවල තියෙන ඒ සුදුමැලි ගතිය, සීතල බව දිහා බලාගෙන හිටියේ කිසිම චකිතයක් නැතුව. සාලියට අවුරුදු 15 ලබද්දී, එයා ටිකක් හිතුවක්කාර, ඒ වගේම හරිම නිහඬ කොල්ලෙක් වෙලා හිටියා. හැමෝම රෝහලේ ලෙඩ්ඩු සනීප කරන්න වෙහෙසෙද්දී, සාලිය හොයන්න ගත්තේ රෝහලේ තියෙන අඳුරු පැති ගැන. මෝචරියට යන පාර, මළ සිරුරු තියන ශීතකරණ සාලියට අමුතුම කුතුහලයක් ගෙනාවා. දවසක් හවස, වැස්ස වැටීගෙන එන අඳුරු වෙලාවක, සාලිය සුපුරුදු පරිදි රෝහලේ පහළ මාලයේ සැරිසරමින් හිටියා. එදා තමයි සාලියගේ ජීවිතේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරපු ඒ අමුතුම අත්දැකීම ලැබෙන්නේ.  සාලිය හෙමි...

සමන්ගේ කතාව විසිවිසිහතරවෙනි කොටස

 දෙන්නාම පිස්සුවෙන් වගේ මාරුවෙන් මාරුවට සමන්ගේ ලිඟුව ලෙවකද්දී, සන්ධ්‍යාට තවත් ඉවසිල්ලක් නැති වුණා. ඇය වේගයෙන් සමන්ගේ කලිසමයි, යට කලිසමයි පහළට ඇදලා දාලා ඒක සාලේ මුල්ලකට විසි කළා. දැන් සමන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත්. ඔහුගේ ඒ පිරිමි බව කෙළවලින් දිලිසෙමින් තිබුණේ සන්ධ්‍යාගේත් විමලාගේත් දෑස් අන්ධ කරමින්. ​එක්කෙනෙක් උරලා ඉවර වෙද්දී අනෙක් කෙනා ඒක උදුරාගෙන වගේ උරනවා. සමන්ගේ කෙළවලින් නෑවුණු ලිඟුව ඒ දෙන්නගේම කටවල් ඇතුළේ මාරුවෙන් මාරුවට ගිලී ගියා. සාලයේ තිබුණේ ඒ දෙන්නා උරන තෙතබරිත ශබ්දය විතරයි. ​ඒත් එක්කම මුළු සාලයම ගොළු කරමින්.... ​"ටොක්... ටොක්.. ටොක්..." ​"විමලා අක්කේ... විමලා අක්කේ.........  අද එතැන් සිට.... එළියෙන් ඇහුණේ ඉසුරිගේ හුරුපුරුදු කටහඬයි. තුන්දෙනාම එකවරම ගල් ගැසුණහ. සන්ධ්‍යා වහාම කලබලයෙන් ඇඳ උඩ තිබූ විමලා අක්කාගේ ටවල් එක ඇඟේ පටලවාගෙන දොර දෙසට දිව ගියාය. ඇය දොර මඳක් හැර "ආ... ඉසුරි, එන්න ඇතුළට" යැයි පවසමින් ඇයව සාලයට ඇදගත්තාය. සන්ධ්‍යා ඉසුරිව සාලයට එක්කරගෙන එනවාත් සමඟම දුටු දර්ශනයෙන් ඉසුරිගේ පියවි සිහිය පවා නැති වන්නට විය. සාලය කෙළවරේ වූ සෝපාව මත සමන් සම්පූර්ණයෙන...

කළු දොදොල් රස පලවෙනි කොටස

මම චාමර. මේ පාර අවුරුද්ද මට ටිකක් විශේෂ වුණේ වෙන කවුරුත් නිසා නෙවෙයි, අපේ අල්ලපු වැටේ ඉන්න තිළිණි නිසා. තිළිණි කියන්නේ මගේ නැන්දගේ දුව. එයාට දැන් වයස අවුරුදු 17යි. හැබැයි ඉතින් දැක්කම කියන්න බැහැ 17ක් කියලා. කෙල්ලගේ පෙනුම හරියට කැටයම් කරපු රූපයක් වගේ. තිළිණි ටිකක් තලෙළුයි, ඒ කියන්නේ අර කළු උනත් පට්ට ලස්සන කෙල්ලෝ ඉන්නේ අන්න ඒ වගේ. ඒ කළු සමේ තිබුණේ පුදුම කාන්තියක්. විශේෂයෙන්ම එයාගේ ඇඟපත... වයසට වඩා ටිකක් පිරුණු, හැඩකාර සිරුරක් තිළිණිට තිබුණේ. අවුරුදු දවසේ තිළිණි ඇඳලා හිටියේ රතු පාට ලස්සන චීත්ත ගවුමක්. ඒ ගවුමට එයාගේ ඉඟටියයි, පිරුණු ඇඟපතයි තවත් ලස්සනට කැපිලා පෙනුණා. "චාමර අයියේ... මොකද මෙහෙට වෙලා කරන්නේ? එන්නකෝ නැකතට කෑම කන්න," තිළිණි වත්ත පල්ලෙහා ඉඳන් මට කතා කළේ එයාටම ආවේණික වුණු ඒ කපටි හිනාවත් එක්ක. මම හෙමින් අඩි තියලා නැන්දලාගේ ගෙදරට ගියේ හිතේ ලොකු උද්යෝගයක් තියාගෙන. නැන්දා කුස්සියේ කැවුම් බදින අස්සේ, තිළිණි සාලේ මේසේ ලෑස්ති කරනවා. එයා නැමීගෙන මේසේ පිහදාද්දී, ඒ හිරවුණු ගවුම අස්සෙන් පෙනෙන හැඩකාර පෙනුම මගේ හිත ගැස්සුවා. "අද නංගි මාර ලස්සනයිනේ," මම එයාට කිට්ටු වෙලා හෙමි...

සමන්ගේ කතාව විසිතුන්වෙනි කොටස

  ​නිරංජලා නැවත මෝටර් රථය පදවාගෙන මන්දිරය දෙසට එන විට වේලාව රාත්‍රී 7 පමණ වී තිබුණි. මුළු පරිසරයම කළුවරින් වැසී තිබූ අතර, මන්දිරයේ විදුලි පහන් ආලෝකයෙන් මිදුල බැබළුණි. ​නිරංජලා රථය  නතර කළාය. රියදුරු අසුන අසල දොර ඇරගෙන මුලින්ම බැස්සේ සමන්ය. ඔහු තම ගමන් මල්ලත් අතැතිව රථයෙන් බසිනු දුටු මන්දිරයේ සාලයේ සිටි ශානිකා සහ රේණු එකවරම.........  අද එතැන් සිට... රියදුරු අසුන අසල දොර ඇරගෙන මුලින්ම බැස්සේ සමන්ය. ඔහු තම ගමන් මල්ලත් අතැතිව රථයෙන් බසිනු දුටු මන්දිරයේ සාලයේ සිටි ශානිකා සහ රේණු එකවරම ගල් ගැසී බලා සිටියහ. දෙදෙනාගේම ඇස් උඩ ගියේ සමන් නැවත පැමිණේ යැයි ඔවුන් කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ බැවිනි. ​"සමන්...!" ශානිකාගේ මුවින් ඉබේටම කියැවුණි.  ​නිරංජලා රියදුරු අසුනෙන් බැස ඉතාමත් සැහැල්ලුවෙන් මන්දිරය දෙසට ඇවිදගෙන ආවාය. හෝටලයේ ගත කළ හෝරා කිහිපය නිසා ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ අමුතුම දීප්තියකි. ඇය සාලයට ඇතුළු වෙද්දී ශානිකා මඳක් අමනාපයෙන් මෙන් ඇය දෙස බලා හින්ට් එකක් ගැසුවේ නිරංජලාට හොඳින්ම ඇසෙන පරිදිය. ​"සමන් එනවා කියලා ඉතින් අපිටවත් කිව්වේ නෑනේ... අපි හිතුවේ කොල්ලා ගමේම නතර වෙයි කියලා," ශාන...

සමන්ගේ කතාව විසිදෙවන කොටස

  "දැන් ඉතින් යමු නේද අක්කේ? රෑ වුණා වැඩියි," සමන් සෙමින් පැවසුවේය. "යමු මල්ලි. ඔයා මාව පාරට වෙනකම්වත් ඇරලවන්න එන්නකෝ. මේ කළුවරේ යන්න මටත් පොඩි බයක් තියෙනවා," නිලන්ති සිනාසෙමින් පැවසුවාය. සමන් ටෝච් එකත් අතට ගෙන නිලන්ති සමඟ කැලෑ පාර දිගේ ඇයගේ නිවස දෙසට ගමන් කළේය. යන අතරමගදීත් නිලන්ති සමන්ගේ අතක් තදින් අල්ලාගෙන සිටියාය. නිලන්තිගේ නිවස ආසන්නයට පැමිණි පසු ඇය සමන්ගේ කම්මුලකට හාදුවක් දුන්නාය. පසුව සමන් නැවත පැල දෙසට පියමං කළේ දැඩි කල්පනාවකිනි. ගමේ ජීවිතයේ ඇති මේ සරල නමුත් ගැඹුරු බැඳීම් සහ කොළඹ මන්දිරයේ ඇති සැප පහසුකම් සහිත ජීවිතය අතර ඔහුගේ සිත දෝලනය වන්නට විය. තාත්තාගේ වියෝවත් සමඟ ඔහුගේ ජීවිතයේ ඊළඟ පරිච්ඡේදය කෙසේ ලියැවෙනු ඇත්ද? අද එතැන් සිට.... පසුදා උදෑසන සමන් හේනේ සිට නිවසට පැමිණෙන විට, මව සාලයේ වාඩි වී කල්පනා කරමින් සිටියාය. නිවස පුරා තවමත් රැඳී තිබුණේ පියාගේ වියෝව පිළිබඳ ශෝකී හැඟීමයි. සමන් මුහුණ සෝදාගෙන පැමිණි පසු, මව ඔහු අසලට කැඳවා ඉතාමත් බැරෑරුම් ලෙස කතා කරන්නට වූවාය. ​"පුතේ, ඇය සමන්ගේ අතක් අල්ලාගෙන "රාජ් මහත්තයලා, නිරංජලා නෝනලා මළගෙදරට කරපු උදව් අපිට කවද...