Sinhala Katha Lokaya

පස්සේ මම හිමිට අම්මගේ පපුව පැත්තෙන් අත දාලා අම්මගේ ලොකු පියයුරුවක් අල්ලන්න ගත්තා. එයාට හොදටම නින්ද ගිහින් ඒ අස්සේ කියනවා දැන් ටිකක් නිදාගන්න දෙන්නකෝ සරත් මදිද මෙච්චර වෙලා කලා කියලා. අම්මා නින්දෙනුත් ඉන්නේ සරත් මාමාගේ සිහියෙන්. මම වැඩේ නොන්ඩි කරගන්න ඔ්නත් නැති නිසා මමත් පැත්තකට වෙලා නිදාගත්තා.. මම ඒ උනාට නින්දෙන්ම මගේ කලිසම පහත් වෙලා වගේ කලිසම බාගෙට ගලවගෙන නිදාගත්තේ මොකද මේ කාලේ වෙද්දි මගේ ලිගුවත් සරත් මාමගේ එකට වඩා ලොකුයි මම හිතන්නේ. අම්මා පොඩි කාලේ දැක්කට පස්සේ දැකලත් නැතුව ඇතිනේ කියලා තමා මම එහෙම නිදාගත්තේ. පහුවදා උදේ... පහුවදා උදේ ඉර එළිය කාමරයේ ජනේලයෙන් ඇතුළට වැටෙද්දී මට ඇහැරුණා. මම ඇස් ඇරලා බලද්දී අම්මා තවමත් මගේ ළඟ තද නින්දේ. රෑ සිදුවුණු මහන්සිය නිසා වෙන්න ඇති ඇයට වෙනදාට වඩා තදින් නින්ද ගොස් තිබුණේ. මම රෑ සැලසුම් කරපු විදියටම මගේ කලිසම බාගෙට පහත් වී තිබුණු අතර, ප්‍රාණවත් වූ මගේ ලිගුව නයිටිය අස්සෙන් පෙනෙන අම්මාගේ පසුපස ප්‍රදේශයට වදී නොවදී වගේ තියෙන්න හැරලා මම නින්දෙන් වගේ රෝල් වුණා. මට ඕන වුණේ අම්මා ඇහැරුණු ගමන් පළමු වෙනියෙන්ම මගේ ඒ වෙනස දකින්නයි. ටික වෙලාවකින් අම්මා ඇඟපත හොලවමින්...

ඇඳ මත නිදා සිටින සමන් දෙස බලමින්ම, නිරංජලා සහ ශානිකා දෙදෙනා නැවතත් අතිශය ආශාවෙන් එකිනෙකාගේ දෙතොල් තදින් සිපගත්හ. එම ආවේගශීලී මොහොතින් පසුව දෙදෙනාගේම දෙතොල් සෙමින් ඈත් විය.  "අම්මේ..." ශානිකාගේ හඬ සියුම් ලෙස වෙව්ලන්නට වූවාය. "ඇයි ශානිකා...? මොකද ?" නිරංජලා ඇගේ අතක් තදින් අල්ලාගනිමින් කුතුහලයෙන් ඇසුවාය. ශානිකා මඳක් ඇඳ මත නිදා සිටින සමන් දෙස බලා, නැවතත් නිරංජලාගේ කනට කර සෙමින්, නමුත් බරපතල හඬින් මෙසේ පැවසුවාය. "අම්මේ... මට ඔයාට ගොඩක් වැදගත් දෙයක් කියන්න තියෙනවා.  අද එතැන් සිට... ශානිකාගේ මුවින් ඒ වචන ටික පිටවෙද්දී, ඇඳ මත ඇස් පියාගෙන සිටි සමන්ගේ දෑස් එකවරම විවර වී ලොකු විය. ශානිකාගේ වචන හමුවේ සමන්ගේ හදවත මහා වේගයෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය. අනෙක් පසින් නිරංජලාගේ තත්ත්වයද වෙනස් වූයේ නැත. මොහොතකට පෙර පැවති රාගික සහ සැනසිලිදායක හැඟීම් සියල්ල වාෂ්ප වී ගොස්, ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි විය. ඇය ශානිකාගේ වෙව්ලන අත තමන්ගේ දෑතින් තවත් තද කරගත්තාය. "ශානිකා... මොකක්ද ඒ...  නිරංජලාගේ කටහඬින් පිටවූයේ බිය සහ කුතුහලය මුසු වූ නොසන්සුන් බවකි. කාමරය ඇතුළේ පැවති නිහඬතාවය කෙතරම්ද යත්, ඔවුන් ...

රෝෂිනි අද බස් එකට නැග්ගේ ටිකක් අකමැත්තෙන්. ඇයගේ වයස අවුරුදු විසිහයයි. ලගදිම බැඳපු කෙල්ලක් උනත් ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා කොරියාවේ රැකියාවකට ගිහින් මාස දෙකකට වැඩි කාලයක් ගතවෙලා තිබුණා. ඒ නිසා තනිව සිටීම ඇයට තවමත් බරක් වගේ දැනුණා. ඇය අද රතු පාට සාරියක් ඇඳගෙන හිටියේ. සාරියේ සාරි හැට්ටේ ටිකක් තදින් ඇගට ඇලිලා තිබුණ නිසා ඇගේ පිරිපුන් පියයුරු හොදට කැපිලා පෙනුනා... හෝමාගමින් බස් එකට නැගලා වැඩි දුරක් යන්න කලින්ම ඉතා තදින් සෙනගෙන් පිරිලා තිබුණා. රෝෂිනි හිමිට හිමිට බස් එකේ මැදට ආවම එක තැනකට නතර උනා. ඒත් එක්කම වගේ පිටුපසින් තදින් කෙනෙක් තමන්ගේ ඇගට බරවෙනවා ඇයට දැනුනා..අයියෝ අන්කල් කෙනෙක්. අවුරුදු පනස් පහක් විතර පමණ වයස් වුණු, හැබැයි හොඳට ඇදුම් ඇඳගත්තු, සුදු කොණ්ඩ ටිකක් මිශ්‍ර වුණු මිනිහෙක්. මේ වෙද්දි ඔහුගේ ඇග තදින් රෝෂිනිගේ පිටුපසට ඇලී තිබුණා. බස් එකේ සෙනඟ නිසා රෝෂිනිට කරගන්න දෙයක් නෑ, හැරෙන්නවත් ඉඩක් නැහැ. මෙහෙම බස් එක යනකොට අන්කල්ගේ කලිසම අස්සෙන් ලොකුවෙලා තිබුණු ලිගුව රෝෂිනිගේ සාරියට උඩින් පස්සට හොඳට තද වෙන බව දැනුනා. ම්ම්ම්ම්ම්ම් ඒක මාර ලොකුයි වගේ. රෝෂිනිගේ හදවත එක පාරටම වේගයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. “අයියෝ......

 සියල්ල ඉතාමත් සාමකාමීව සහ සුවදායීව ගලාගෙන යමින් තිබූ එක්තරා දවසකි. එදත් සුපුරුදු පරිදි මන්දිරයට උදා වූයේ ඉතාමත් නිස්කලංක, සාමාන්‍ය උදෑසනකි. සමන් සහ ශානිකා සාලයේ කතා කරමින් සිටි අතර, නිරංජලා තමන්ගේ කාමරයේ සිටියාය. නමුත් ඒ නිශ්ශබ්දතාවය බිඳ දමමින් එකවරම මන්දිරයේ දුරකතනයෙන් ලැබුන ඒ් පණිවිඩයට ශානිකාගේ මුහුණ එකවරම සුදුමැලි වී ගියේය. අනේ අම්මේ???? සමන්???? අද එතැන් සිට... ශානිකාගේ කටහඬේ තිබූ බිය සහ තැතිගැන්ම කෙතරම්ද යත්, තමන්ගේ කාමරයේ සිටි නිරංජලා කිසිදු ප්‍රමාදයකින් තොරව සාලය දෙසට දුවගෙන ආවාය. සාලයේ අනික් කෙළවරේ සිටි සමන්ද කුමක් හෝ මහා විපතක් සිදුව ඇති බව වටහාගෙන ශානිකා අසලට දිව ආවේය.  ඇගේ මුළු සිරුරම දරුණු ලෙස වෙව්ලමින් තිබුණි. "මොකද වුණේ ශානිකා...?? ඇයි මේ කෑගහන්නේ...?" නිරංජලා ශානිකාගේ උරහිසෙන් අල්ලා සොලවමින්, දැඩි කලබලයකින් ඇසුවාය. "අ... අම්මේ... රාජ්... රාජ්ගේ කාර් එක ඇක්සිඩන්ට් වෙලා...!" ශානිකා අමාරුවෙන් වචන ගළපා ගත්තාය. "එයා ගියපු වාහනේ ලොරියක හැප්පිලා... දැන් එයාව හොස්පිටල් එකට අරන් ගිහින්ලු. තත්වේ ටිකක් අමාරුයි කියලා කිව්වේ... අනේ ඉක්මනට යමු අම්මේ...!"...

සෑහෙන වෙලාවක් නිහඬව තිබුණු කාමරය ඇතුළෙන් නැවතත් ඔවුන්ගේ සිහින් කටහඬවල් ඇසෙන්නට විය. ​අම්මා සරත් මාමාගේ පපුවට තද වී, ඔහුට තවත් තුරුල් වෙමින් මෙසේ කියනු මට ඇසුණි. "හස්බන්ඩ් ඉන්න කාලේ මෙහෙම ඇතුලේ යැව්වනම් ඔයාගේ පැටියෙක් ම⁣ගේ බඩේ හදනවනේ..." ඇගේ ඒ වදන්වල තිබුණේ තාත්තා ගැන කිසිදු තැකීමක් නැති, සරත් මාමා කෙරෙහි අන්ධ වූ සරාගී ආශාවකි. ​දෙන්නාගේ සෙල්ලම අවසන් වී ඇති බව වැටහුණු නිසාත්, අම්මා ඕනෑම වෙලාවක නැවත කාමරයට පැමිණිය හැකි නිසාත් මම ඉතාමත් සෙමින්, ශබ්ද නොනැගෙන සේ මගේ කාමරය දෙසට පියවර තැබුවෙමි. මම ඇඳ මත දිගා වී අම්මා එනතුරු බලා සිටියද, සෑහෙන වෙලාවක් ගත වනතුරුත් ඇය පැමිණියේ නැත. ​පැය භාගයකට වඩා වැඩි කාලයක් බඩු යන්නට නොදී මගේ ලිගුව තදින් අල්ලාගෙන සිටි නිසා, මගේ යටි බඩ තද වී කොර වී ඇති බවක් මට දැනුණි. එය දරාගත නොහැකි තරම් අමුතුම අපහසුවක් විය. මම දෑස් තදින් පියාගෙන, මීට සුළු මොහොතකට පෙර මගේ දෑස් ඉදිරිපිට අම්මා සහ සරත් මාමා හැසිරුණු ඒ උමතු කාමුක දර්ශන මනසින් මවා ගත්තෙමි. අම්මාගේ නිරුවත් සිරුර මගේ මනසේ මැවෙද්දී, මම නැවතත් මගේ ප්‍රාණවත් වී තිබූ ලිගුව අතගාන්නට පටන් ගත්තා. අද එතැන් සිට... ඇස්...

 "ආහ්... සමන්..." ශානිකා මුවින් සිහින් හඬක් නැඟුවාය. ඉන්පසු සමන් තමන්ගේ දැවැන්ත ලිඟුව එකවරම ඇගේ යෝනිය තුළට තද කර ඇතුල් කළේය. ඇගේ ඇතුළාන්තය තදින් පිරී යද්දී ශානිකා ඇඳ ඇතිරිල්ල තදින් අල්ලා ගත් අතර, සමන් ඇගේ සිහින් ඉණ දෙපසින් ශක්තිමත් දෑතින් තද කර අල්ලාගෙන, පසුපසින් වේගවත් පහරවල් එල්ල කරන්නට පටන් ගත්තේය. ඔවුන් දෙදෙනා එලෙස කාමුක සුවයේ උපරිමයටම ළඟා වෙමින් සිටි අතරතුර, එක පාරටම කාමරයේ දොර දෙසින් සුළු ශබ්දයක් ඇසුණි. සමන් වහා තමන්ගේ හිස හරවා බලද්දී, කාමරයේ දොර සෙමින් සෙමින් ඇරෙන බව ඔහුට පෙනුණි. එතැනින් මතු වීමට යන්නේ කවුදැයි සිතා සමන්ගේ මුළු ඇඟම මොහොතකට සීතල වී ගියේය. නමුත් මේ කිසිවක් නොදැන, කාමයෙන් මුළුමනින්ම මුසපත් වී සිටි ශානිකාට තමන් අවට සිදුවන කිසිවක් ගැන ගානක් තිබුණේ නැත. ඇය තවමත් දෑස් පියාගෙන සමන්ගෙන් ලැබෙන පහස විඳිමින් නොනවත්වා කෙඳිරිගාමින් සිටියාය. අද එතැන් සිට... "සමන්... ඔයා ඇවිත් නේද? ගමේ ගියාට පස්සේ අපිව අමතක වෙලානේ..." ඒ නිරංජලා මැඩම්ගේ හඬයි. ඇගේ කටහඬත් සමඟම කාමරයේ දොර තවත් පළල් වෙමින් ඇරී ගිය අතර, කාමයෙන් මුසපත්ව සිටි ශානිකාද එකවරම මාරාන්තික බියකින් තැතිගෙන ද...

තාත්තා අපෙන් සමුගෙන දැන් මාස තුනක් විතර වෙනවා. එයා නැති වුණාට පස්සේ පාලු වුණු ගෙදර ඉතිරි වුණේ මමයි අම්මයි විතරයි. මට ඒ වෙද්දි වයස අවුරුදු 20ක් වුණත්, තාත්තා නැති වීමේ වේදනාව වගේම පාලුව තදින්ම දැනුනා. ​මගේ අම්මාට වයස අවුරුදු 38ක් වුණත් ඇය දකිද්දි කාටවත් ඒ වයස කියන්න බැහැ. හරියට ලස්සන ඉන්දියානු සිනමා නිළියක් වගේ හැඩකාර, ප්‍රියමනාප පෙනුමක් අම්මාට තිබුණා. තාත්තා නැති වුණු දා ඉඳන් රෑට දැනෙන පාලුවත්, බයත් නිසා අම්මා නිදාගත්තේ මගේ කාමරේ මගේ ඇඳේමයි. එදා මධ්‍යම රාත්‍රිය පසු වෙලා තිබුණා. මුළු පළාතම තද නිද්‍රාවක ගිලිලා තිබුණු වෙලාවක, එකපාරටම අපේ වත්ත වටේ ඉන්න බල්ලෝ බුරන්න පටන් ගත්තා. එකෙක් දෙන්නෙක් නෙවෙයි, වත්තේ හැම කොනකින්ම ඇහුණේ බල්ලන්ගේ දරුණු බිරුම් හඬවල්. බල්ලෝ නොනවත්වාම බුරන සද්දෙට මට එකපාරටම ඇහැරුණා. ​මම කන් අඩි පුපුරන තරම් ඇහෙන ඒ බිරුම් හඬ මැද්දේ අඩවන් ඇසින් ඇඳේ අනිත් පැත්ත අතගෑවේ අම්මා ඉන්නවද කියලා බලන්න. ​නමුත් අම්මා එතන හිටියේ නැහැ. ඇඳේ ඒ පැත්ත හිස් වෙලා, සීතල වෙලා තිබුණා. ​"අම්මා..." මම හිමින් සැරේ මුමුණලා බැලුවත් කාමරේ ඇතුළෙන් කිසිම සද්දයක් ආවේ නැහැ. ​ගන අඳුර මැදින් මම ...