සමන්ගේ කතාව හතලිස් තුන්වෙනි කොටස

 සියල්ල ඉතාමත් සාමකාමීව සහ සුවදායීව ගලාගෙන යමින් තිබූ එක්තරා දවසකි. එදත් සුපුරුදු පරිදි මන්දිරයට උදා වූයේ ඉතාමත් නිස්කලංක, සාමාන්‍ය උදෑසනකි. සමන් සහ ශානිකා සාලයේ කතා කරමින් සිටි අතර, නිරංජලා තමන්ගේ කාමරයේ සිටියාය.

නමුත් ඒ නිශ්ශබ්දතාවය බිඳ දමමින් එකවරම මන්දිරයේ දුරකතනයෙන් ලැබුන ඒ් පණිවිඩයට ශානිකාගේ මුහුණ එකවරම සුදුමැලි වී ගියේය.

අනේ අම්මේ???? සමන්????

අද එතැන් සිට...

ශානිකාගේ කටහඬේ තිබූ බිය සහ තැතිගැන්ම කෙතරම්ද යත්, තමන්ගේ කාමරයේ සිටි නිරංජලා කිසිදු ප්‍රමාදයකින් තොරව සාලය දෙසට දුවගෙන ආවාය. සාලයේ අනික් කෙළවරේ සිටි සමන්ද කුමක් හෝ මහා විපතක් සිදුව ඇති බව වටහාගෙන ශානිකා අසලට දිව ආවේය.  ඇගේ මුළු සිරුරම දරුණු ලෙස වෙව්ලමින් තිබුණි.

"මොකද වුණේ ශානිකා...?? ඇයි මේ කෑගහන්නේ...?" නිරංජලා ශානිකාගේ උරහිසෙන් අල්ලා සොලවමින්, දැඩි කලබලයකින් ඇසුවාය.

"අ... අම්මේ... රාජ්... රාජ්ගේ කාර් එක ඇක්සිඩන්ට් වෙලා...!" ශානිකා අමාරුවෙන් වචන ගළපා ගත්තාය. "එයා ගියපු වාහනේ ලොරියක හැප්පිලා... දැන් එයාව හොස්පිටල් එකට අරන් ගිහින්ලු. තත්වේ ටිකක් අමාරුයි කියලා කිව්වේ... අනේ ඉක්මනට යමු අම්මේ...!"

ඒ පණිවිඩය ඇසෙත්ම නිරංජලාගේ මුහුණද එකවරම සුදුමැලි වී ගියේය. තමන්ගේ එකම පුතා මරණයත් සමඟ සටන් කරමින් සිටින බව ඇසීම ඕනෑම මවකට දරාගත නොහැකි මහා ගින්නකි. 

"සමන්...! ඉක්මනට කාර් එක ගන්න...! අපි දැන්ම යන්න ඕනේ...!" නිරංජලා තමන්ගේ වියවුල් වූ මනස පාලනය කරගන්නට උත්සාහ කරමින් කෑගැසුවාය.

ශානිකා අඬමින්ම තමන්ගේ අත්බෑගය අතට ගත් අතර, සමන් වහාම ගරාජය දෙසට දිව ගොස් කාර් එක පණගන්වා මන්දිරයේ ප්‍රධාන දොරටුව අසලට ගෙන ආවේය. නිරංජලා සහ ශානිකා දෙදෙනාම පසුපස අසුනට ගොඩවූ සැණින්, සමන් වාහනයේ වේගය උපරිමයට වැඩි කළේය. මාර්ගයේ තිබූ අනෙකුත් වාහන අභිබවා යමින්, රතු විදුලි සංඥා පවා නොතකමින් සමන් කාර් එක කොළඹ ප්‍රධාන රෝහල දෙසට ගමන් කල අතර, පසුපස අසුනේ සිටි නිරංජලා සහ ශානිකා ඔවුන්ගේ උරහිසට වාරු වී නොනවත්වාම අඬන්නට වූවාය. සමන් විනාඩි විස්සක් වැනි කෙටි කාලයක් ඇතුළත වාහනය රෝහලේ හදිසි අනතුරු ඒකකය අසල නතර කළේය.

වාහනය නතර කරනවාත් සමඟම තිදෙනාම රෝහල ඇතුළට දිව ගිය අතර පිළිගැනීමේ නිලධාරිනියගෙන් විමසා රාජ් සිටින ස්ථානය සොයාගත් ඔවුන්, හදිසි ප්‍රතිකාර ඒකකයේ සිට අයි.සී.යූ. දෙසට දිව ගියහ.

ඔවුන් ICU එක ඉදිරිපිටට යන විටත්, එහි රතු පැහැති විදුලි බුබුළ දැල්වෙමින් තිබුණි. දොර අසල සිටි වෛද්‍යවරයා හමුවූ නිරංජලා, කඳුළු පිරුණු දෑසින් යුතුව තමන්ගේ පුතා ගැන විමසුවාය.

"දැනට එයාගේ තත්වේ සීරියස් මැඩම්... ඔළුවට තදින් පහර වැදිලා තියෙනවා. ඒ වගේම ඇතුළතින් ලේ ගැලීම් තියෙන නිසා අපි එයාව ICU එකට දාලා තියෙන්නේ. ඊළඟ පැය 24 ඇතුළත අපිට මුකුත් කියන්න බෑ..." වෛද්‍යවරයාගේ ඒ වචන ටික නිරංජලාගේ සහ ශානිකාගේ කන්වලට කඩා වැටුණේ මහා හෙණගෙඩියක් මෙනි.

ශානිකා ICU එකේ වීදුරු බිත්තිය අසලට ගොස් ඇතුළත දෙස බැලුවාය. යන්ත්‍ර සූත්‍ර රැසකට සවි කර, සිහිසුන්ව ඇඳ මත වැතිර සිටින තමන්ගේ සැමියා වන රාජ්ව දැකීමෙන් ඇගේ පපුව පැලී යන තරම් වේදනාවක් දැනුණි. 

"ඩොක්ටර්... අනේ මගේ කොල්ලව බේරලා දෙන්න... මෙහේ බැරිනම් වෙන රටකට හරි යවමු! කීයක් ගියත් කමක් නෑ ඩොක්ටර්, මගේ එකම පුතාව මට බේරලා දෙන්න..."

නිරංජලා වෛද්‍යවරයාගේ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන හැඬූ කඳුළින් පැවසිය. ඇය අසලම සිටි ශානිකාද තමන්ගේ මුහුණ දෑතින් වසාගෙන නොනවත්වාම ඉකිගසමින් ඇඬුවාය. "අනේ ඔව් ඩොක්ටර්... එයාව කොහොමහරි බේරගන්න... ශානිකාගේ හඬ වේදනාවෙන් වෙව්ලන්නට විය. 

වෛද්‍යවරයා නිරංජලාගේත්, ශානිකාගේත් වේදනාකාරී මුහුණු දෙස අනුකම්පාවෙන් බැලුවේය. ඔහු සෙමින් නිරංජලාගේ උරහිසට අත තබා ඇයව සැනසීමට උත්සාහ කළේය.

"මට ඔබතුමියලාගේ වේදනාව තේරෙනවා මැඩම්... ඒත් දැනට තියෙන තත්වයත් එක්ක වෙන රෝහලකට තියා වෙන රටකටවත් එයාව අරන් යන එක ගැන හිතන්නවත් බෑ. මොකද එයාව දැනට ජීවත් කරවලා තියෙන්නේ මේ මැෂින් හරහා. මේ වෙලාවේ ඒ මැෂින් එකක් හරි ගලවන්න ගියොත් ඒක මහා ලොකු අවදානමක්... ඒකෙන් එයාගේ ජීවිතයට තියෙන අවදානම තවත් වැඩි වෙනවා."

වෛද්‍යවරයා මඳක් නතර වී, ICU එකේ වීදුරුව දෙස බලා නැවතත් කතා කළේය.

"අපි අපිට කරන්න පුළුවන් උපරිම කරනවා පුතාව බේරගන්න. ඊළඟ පැය විසිහතර ඇතුළත එයාගේ මොළයේ ක්‍රියාකාරීත්වය සහ ලේ ගැලීම පාලනය වෙන විදිහ අනුව තමයි අපිට ඉදිරි තීරණ ගන්න වෙන්නේ. දැනට තියෙන එකම දේ එයාව මේ විදිහටම තියලා ප්‍රතිකාර කරන එක විතරයි... ඔබතුමියලා හිත හදාගෙන දෙවියන්ට යදින්න..."

වෛද්‍යවරයාගේ ඒ වචන ඇසෙත්ම නිරංජලාගේ දෑතේ ශක්තිය ගිලිහී ගොස් ඇය එතැන තිබූ පුටුව මතට ඇද වැටුණාය. ශානිකාද ඇය අසලම දණගසාගෙන නිරංජලාව බදාගෙන ඇඬුවාය.

ICU එක ඉදිරිපිට බිම පතිත වී අසරණව හඬමින් සිටි නිරංජලා සහ ශානිකා දෙස බලා සිටීමට සමන්ට තවත් ඉවසීමක් තිබුණේ නැත. ඔහු සෙමින් ශානිකාව උරහිසෙන් අල්ලා කෙළින් කළේය.

"ශානිකා... අඬන්න එපා... හිත හදාගන්න. මැඩම් මෙහෙම කඩාවැටෙන්න එපා... අපි බලමුකෝ, දොස්තර මහත්තයලා පුළුවන් උපරිමය කරනවා කිව්වනේ," සමන් තමන්ගේ ඉතාමත් ආදරණීයව සහ සන්සුන්ව පවසමින් නිරංජලාගේ සෙලවෙන අතක් තදින් අල්ලා ගත්තේය. 

කාලය ඉතාමත් සෙමින් ගෙවී ගියේය. රෑ එළිවන තුරුම තුන්දෙනාම ICU එක ඉදිරිපිට තිබූ පාලු පුටු මත වාඩි වී, නොනිදන දෑසින් සහ බියෙන් පිරුණු හදවත්වලින් පසුවූහ. පාන්දර 5:00ට විතර එකවරම අයිසියු එක අසල නිහඬතාවය බිඳී ගියේය.

ICU එකේ රතු විදුලි බුබුළ වේගයෙන් දැල්වෙන්නට වූ අතර, හෙදියන් කිහිපදෙනෙකු සහ වෛද්‍යවරයා අතිශය කලබලයෙන් සූදානම් වී ICU එක ඇතුළට දිව ගියහ. ඇතුළතින් ඇසුණු යන්ත්‍ර සූත්‍රවල අනතුරු ඇඟවීමේ ශබ්ද හමුවේ නිරංජලා සහ ශානිකා බියෙන් ගැහෙමින් අසුන්වලින් නැඟිට සිටියහ. සමන් ඔවුන්ව තදින් අල්ලාගෙන දොර දෙස නොපියවන දෑසින් බලා සිටියේය.

විනාඩි විස්සකට පමණ පසු, වෛද්‍යවරයා සෙමින් ICU එකෙන් එළියට ආවේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ අඳුරු, කණගාටුදායක පෙනුමෙන්ම සිදුවී ඇති දේ වටහාගැනීමට වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැත. වෛද්‍යවරයා නිරංජලා සහ ශානිකා අසලට පැමිණ හිස පහත් කරගත්තේය.

"සොරි අම්මේ... අපිට එයාව බේරගන්න බැරි වුණා... පාන්දර 4:50ට විතර එයාගේ හදවත නතර වුණා. අපි උපරිමයෙන් ට්‍රයි කළා... මට හරිම කණගාටුයි..."

"අනේ මගේ පුතේ...!!!" නිරංජලාගේ මුවින් පිටවූයේ මුළු රෝහලම දෙදරා යන තරමේ විලාපයකි. ඇය එතැනම සිහිසුන්ව ඇදවැටෙන්නට යද්දී සමන් වහා ඇයව තදින් අල්ලාගත්තේය. ශානිකා ICU එකේ වීදුරුවට තට්ටු කරමින්, "රාජ්... අනේ මාව දාලා යන්න එපා..." කියමින් අතිශය වේදනාකාරී ලෙස හඬන්නට වූවාය.

එතැන් සිට සියල්ල උඩුයටිකුරු විය.

රාජ්ගේ හදිසි වියෝවත් සමඟින්, නිරංජලා සහ ශානිකා මුළුමනින්ම මානසිකව ඇදවැටුණු අතර, නිවසේ සිටි එකම පිරිමියා ලෙස මළගෙදර සියලු කටයුතුවල බරපතල වගකීම සමන්ගේ උර මත පැටවුණි. රෝහලෙන් මෘත ශරීරය නිදහස් කරගැනීමේ නීතිමය කටයුතුවල සිට, මරණ පරීක්ෂණ කටයුතු, පොලිස් වාර්තා සකස් කිරීම සහ මල් ශාලාව සමඟ කතාබස් කර දේහය නිවසට රැගෙන ඒම දක්වා සෑම දෙයක්ම මෙහෙයවූයේ සමන්ය.

මළගෙදරට පැමිණෙන ඥාතීන්, හිතමිතුරන් සහ ගම්මුන් අමතමින්, නිරංජලාට සහ ශානිකාට අවශ්‍ය කෑම බීම පවා සලසා දෙමින් සමන් නොනවත්වාම වෙහෙසුණේය. මන්දිරයේ ස්වාමියා අහිමි වූ මොහොතේ, මුළු නිවසේම බාරකාරයා ලෙස සමන් නැඟී සිටි අයුරු දුටු නිරංජලාගේ සහ ශානිකාගේ සිත් තුළ, ඒ මහා වේදනාව අස්සේ පවා සමන් කෙරෙහි වූයේ වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි තරමේ ලොකු විශ්වාසයක් සහ දැඩි ඇලීමකි.

මළගෙදර කටයුතු සිදුවන දින කිහිපය පුරාම මන්දිරය සෙනඟගෙන් පිරී පැවතුණි. නිරංජලාගේ සමීපතම මිතුරියක වූ දිල්ෂානි ප්‍රමුඛ යහලුවන් පිරිස මෙන්ම, සමන්ගේ අම්මාද පැමිණ ශානිකා සහ නිරංජලාව සැනසීමට උත්සාහ කළහ. නිරංජලාගේ නෑසියන් සහ හිතමිතුරන් විශාල පිරිසක් පැමිණ සිටියද, නිවසේ සියලු සංවිධාන කටයුතු එක ලෙස ඉටු කළේ සමන්ය.

මළගෙදර කටයුතු නිමා වීමෙන් පසුවද මන්දිරය ඇතුළත පැවතියේ මහා පාලු, දුක්බර ස්වභාවයකි. හත්දවසේ දානයත්, ඉන්පසු එළඹුණු තුන්මාසේ දානයත් අවසන් වන තෙක්ම නිවසේ කිසිදු කාමුක සෙල්ලමක් සිදු වූයේ නැත. රාජ්ගේ අකල් වියෝව නිසා ඇති වූ වේදනාවත්, හදවතින් නැඟුණු වරදකාරී හැඟීමත් නිසා ශානිකා මෙන්ම නිරංජලාද බොහෝ සෙයින් නිහඬව, ශෝකයෙන් කාලය ගත කළහ.

තුන්මාසේ දානමය පින්කම අවසන් වූ පසු දිනක, පවුලේ නීතිඥවරයා මන්දිරයට පැමිණ රාජ්ගේ අවසන් කැමැති පත්‍රයට අනුව, ඔහුගේ සියලුම දේපළ, එමෙන්ම ව්‍යාපාරික අයිතීන් සියල්ලම ශානිකාගේ නමට පැවරීමට කටයුතු යොදා තිබුණි. තමන්ගේ එකම පුතාගේ තීරණයට නිරංජලාද කිසිදු අකමැත්තක් දැක්වූයේ නැත. ඒ අනුව, මන්දිරයේ සහ රාජ්ගේ විශාල ව්‍යාපාර ජාලයේ සම්පූර්ණ හිමිකාරිත්වය සහ බරකරට ගැනීමට ශානිකාට සිදු විය.

තමන්ට එකවරම පැවරුණු මේ විශාල වගකීම හමුවේ ශානිකා මුලින් මඳක් තැතිගත්තද, නිරංජලා ඇයට ව්‍යාපාරික උපදෙස් දෙමින් පිටුපසින් ශක්තියක් වූවාය.

නමුත් මේ සියලු කටයුතුවලදී, දෙදෙනාගේම ප්‍රධානම හයිය සහ විශ්වාසවන්තම සෙවනැල්ල වූයේ සමන්ය. ව්‍යාපාරික ගමන් බිමන්වල සිට මන්දිරයේ ආරක්ෂාව සහ සියලු පාලන කටයුතු දක්වා සමන් කැපවීමෙන් කටයුතු කළේය. කාලයත් සමඟ දුක යටපත් වෙමින් පවතිද්දී, ශානිකා සහ නිරංජලා යන කාන්තාවන් දෙදෙනාම තමන්ගේ ජීවිතයේ සහ ව්‍යාපාරවල පැවැත්ම උදෙසා සමන් මත සම්පූර්ණයෙන්ම යැපෙන්නට පටන් ගත්හ.

දානමය කටයුතු නිම වී තවත් මාස දෙකක් පමණ ගෙවී යද්දී, මන්දිරය වෙළාගෙන තිබූ  ශෝකය ක්‍රමයෙන් තුනී වී යන්නට විය. රාජ්ගේ අකල් වියෝවෙන් පසු තනි වූ ශානිකා, තමන්ගේ සිතේ වූ පාලුව සහ වේදනාව අමතක කරගැනීමට සමන්ගේ පහස සහ ආදරණීය රැකවරණය නිරන්තරයෙන් සෙව්වාය. රාත්‍රිය උදා වෙද්දී ඇය සමන්ගේ උණුසුම් ළැම මත හිස තබාගෙන සැනසීමක් ලැබීමට පුරුදු වී සිටියාය.

මේ වන විට නිරංජලාගේ සිත තුළද නැවතත් පැරණි සරාගී හැඟීම් ඇවිලෙන්නට පටන්ගෙන තිබුණි. මාස ගණනාවක් තිස්සේ තමන්ගේ සිරුරට කිසිදු ලිංගික සුවයක් හෝ පහසක් නොලැබීම නිසා, ඇගේ යටපත් වී තිබූ කාමුක ආශාවන් නැවතත් මතු වන්නට විය. සමන්ගේ සිරුර දකිද්දී, ඇගේ සිරුර ඇයටත් නොදැනීම ඔහුගේ පහස ඉල්ලා යැද්දේය. තවත් ඉවසා සිටීමට නොහැකි තැන, නිරංජලා සිය තීරණය ගත්තාය.

එක්තරා රාත්‍රියක, මන්දිරය පුරා අන්ධකාරය පැතිර යද්දී, නිරංජලා සමන්ට සහ ශානිකාට තමන්ගේ නිදන කාමරයට පැමිණෙන ලෙස පණිවිඩයක් යැව්වාය. කාමරයට ඇතුළු වූ සැණින්, වෙනදා මෙන් කිසිදු පමා වීමක් හෝ බාධාවක් නොතැකූ නිරංජලා, ඉදිරියට පැමිණ සමන්ගේ පපුවට අත තබා ඔහුව තමන් දෙසට ඇද ගත්තාය. ඇය වසර ගණනාවක් පැවැති දරුණු වියළි කාන්තාරයකට එකවරම මහා වර්ෂාවක් කඩා වැටෙන්නාක් මෙන්, අතිශය ආවේගශීලී ලෙස සමන්ගේ දෙතොල් තදින් සිපගන්නට වූවාය. ඇගේ ඒ නුහුරු, නොඉවසිලිමත් පහස හමුවේ සමන්ද මොහොතකට මත් වී ගියේය.

නිරංජලා සමන්ගේ තොල් උරමින්ම, මඳක් ඈතින් බලා සිටි ශානිකාවද තමන් අසලට තදින් ඇද ගත් අතර, එම මොහොතේ ඔවුන් තිදෙනා අතර කිසිදු වචනයක් පිට වූයේ නැත. කිසිදු කතාබහකින් තොරව, එකිනෙකාගේ දෑස් දෙස බැලූ බැල්මෙන්ම ඔවුන් සියල්ල වටහා ගත්හ. මාස ගණනාවක ශෝකය සහ පාළුව එක ක්ෂණයකින් අමතක කරමින්, කාමරය තුළ නැවතත් ඔවුන් තිදෙනාගේ අසීමිත, සරාගී කාම සෙල්ලමේ නව පරිච්ඡේදයක් ආරම්භ විය.

තිදෙනාම එකිනෙකාගේ දෙතොල් මාරුවෙන් මාරුවට සිපගනිමින්, මාස ගණනාවක් තිස්සේ සිත තුළ යටපත් වී තිබූ පාලුව සහ හැඟීම් සමනය කරගන්නට වූහ. නිරංජලාගේ සිතේ වූ නොඉවසිලිමත් බව කෙතරම්ද යත්, ඇය සෙමින් පහත් වී සමන් ඇඳ සිටි කලිසම පහළට ඇද දැමුවාය. රාත්‍රී කාලය වූ බැවින් සැහැල්ලුවෙන් සිටි සමන්ගේ  ලිගුව ප්‍රාණවත් බව ඒ වන විටත් උපරිමයට පැමිණ තිබුණි.

නිරංජලා කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව තමන්ගේ දෑතින් සමන්ගේ ලිගුව අතේ ගසමින් ඔහුව තවත් උද්වේගකර තත්ත්වයකට පත් කළාය. පසුව ඇය සමඟම ශානිකාද ඇඳ අසල දණගසා ගත් අතර, දෙදෙනාම එකමුතුව සමන්ව මැදි කරගනිමින් ඔහුට තමන්ගේ මුවින් උපරිම සුවයක් ලබා දෙන්නට වූහ.

දීර්ඝ කාලයකට පසුව ලබන මේ අසීමිත පහස නිසා සමන්ගේ මුවින් තෘප්තිමත් කෙඳිරිල්ලක් පිට විය. නිරංජලා සහ ශානිකා මාරුවෙන් මාරුවට සමන්ගේ ලිගුව කෙලවලින් තෙමමින් මාරුවෙන් මාරුවට වෘෂණ කෝෂ සහ ලිගුව මත තමන්ගේ ආශාවන් මුදාහළ ආකාරය නිසා  කාමරය තුළ නැවතත් අතීතයේ පැවති සරාගී සහ උණුසුම් වාතාවරණය මුළුමනින්ම තහවුරු විය.

දීර්ඝ කාලයකට පසු සිත තුළ සිරවී තිබූ හැඟීම් සියල්ල එකවර පිටතට පැමිණීමත් සමඟ, නිරංජලා සහ ශානිකා දෙදෙනාම එකිනෙකාට මුසු වෙමින්, තමන්ගේ සිරුරු පුරා දිවගිය ඒ නොඉවසිලිමත් ආශාවන්ට සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් වූහ.

නිරංජලා ඇඳ මත සූදානම් වී සිටියේ සමන්ගේ ලිගුවේ පහස තමන්ගේ සිරුරට උපරිමයෙන්ම විඳගැනීමේ දැඩි ආශාවෙනි. ඇය අසලින්ම සිටි ශානිකාද ඒ ආවේගශීලී මොහොත දෙස බලා සිටියේ නොසන්සුන් හුස්ම හෙළමිනි.

සමන් කිසිදු ප්‍රමාදයකින් තොරව නිරංජලාට ලං විය. ඔහුගේ විශාල තද ලිගුවේ ස්පර්ශයන් හමුවේ නිරංජලාගේ මුළු සිරුරම එකවරම ගැස්සී ගිය අතර, මාස ගණනාවකට පසු ඇයට දැනුණු ඒ දැඩි පහස නිසා ඇගේ මුවින් සිහින් කෙඳිරිල්ලක් පිට විය. සමන් තමන්ගේ මුළු ශක්තිය සහ වේගය යොදමින් ඇයට සුවය දෙද්දී, නිරංජලාට තමන්ගේ හැඟීම් පාලනය කරගත නොහැකි විය.

"තව... තව හයියෙන් සමන්...!" ඇය හිස කොට්ටයට තද කරගනිමින්, ආවේගයෙන් සහ ආශාවෙන් පිරුණු කටහඬින් නොනවත්වාම ඔහුගේ නම කියවන්නට වූවාය.

සමන්ගේ නොනවතින වේගවත් රිද්මය හමුවේ නිරංජලාගේ මුළු සිරුරම සුරාන්ත සුවයෙන් වෙව්ලා යන්නට විය. ඇගේ දෑත් ඇඳ ඇතිරිලි තදින් මිරිකා ගත් අතර, මොහොතකින් ඇය සියලු හැඟීම්වල උපරිම සුවය අත්විඳිමින් මහා තෘප්තියකින් යුතුව සමන්ගේ ඇඟට තද වූවාය. නිරංජලා මහා තෘප්තියකින් යුතුව ඇඳ මත වැතිරී සැනසුම් සුසුම් හෙළද්දී, ඊළඟ වාරය හිමි වූයේ නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටි ශානිකාටය.

සමන්ගේ දෑස් ශානිකා දෙසට යොමු වූ අතර, ඇගේ දෑස්වල තිබූ අසීමිත ආශාව සහ ප්‍රේමය හමුවේ සමන් නැවතත් උද්දීපනය විය. ඔහු ශානිකාව කාමරයේ පැත්තක තිබූ මේසය දෙසට කැඳවාගෙන ගියේය.

ශානිකා කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව මේසයේ දාරය තදින් අල්ලා ගනිමින් ඉදිරියට නැඹුරු වූවාය. සමන් ඇයට පිටුපසින් ලං වී ඇගේ ඉණ දෙපසින් තදින් අල්ලා ගත්තේය.

"අනේ සමන්... මට තවත් ඉවසන්න බෑ... ඇතුලට දාන්නකෝ රත්තරං.." 

සමන් තමන්ගේ මුළු ශක්තියම යොදමින් ඇය සමග එක්වු අතර, ඔහුගේ නොනවතින වේගවත් රිද්මය හමුවේ මේසය පවා මඳක් සෙලවෙන්නට විය. ශානිකා මේසයේ ලී දාරය තදින් මිරිකා ගනිමින්, තමන්ගේ සිරුර පුරා දිවගිය ඒ අසීමිත පහස විඳගත්තාය.

"ආහ්... සමන්... තව... තව හයියෙන් සමන්...! අනේ මට ඉන්න බෑ... ආහ්හ්හ්හ්!"

වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් සමන්ගේ පහස සහ රිද්මය උපරිමයට පැමිණෙද්දී, ශානිකාගේ මුළු සිරුරම මහා ආවේගයකින් වෙව්ලා ගියේය. ඇය මේසය මත හිස තබා ගනිමින්, තමන්ගේ හුස්ම පවා අමතක වන තරමේ සුවයක් විඳිමින් සිය සුරාන්තයට පැමිණියාය.

සියල්ල අවසානයේ, පණ නැතිවී ගිය සිරුරෙන් යුතුව ශානිකා ආපසු හැරී සමන්ගේ පපුවට තුරුල් වූ අතර, ඇගේ දෑස්වලින් කඩා වැටුණු සන්තෝෂයේ කඳුළු සමන්ගේ පපුව තෙත් කළේය. නිරංජලාද ඇඳ සිට නැඟිට පැමිණ ඔවුන් දෙදෙනාටම තදින් තුරුල් වූවාය.

ශානිකාගේ වාරයෙන් පසු, නැවතත් සමන්ගේ අවධානය යොමු වූයේ නිරංජලා දෙසටය. ඇගේ දෑස්වල තිබූ නොඉවසිලිමත් බව දුටු සමන් ඇයට නැවතත් ලං විය.

මෙවර ශානිකාද ඔවුන් දෙදෙනා අතරට එකතු වූවාය. සමන් නිරංජලාව තමන්ගේ සිරුරට තද කරගනිමින් ඇයට ලං වෙද්දී, ශානිකා ඉදිරිපසින් පැමිණ නිරංජලාගේ මුහුණ දෑතින් අල්ලාගත්තාය. නැන්දම්මා සහ ලේලිය යන සීමාවන් මුළුමනින්ම බිඳ වැටී තිබූ ඒ මොහොතේ, ශානිකා නිරංජලාගේ දෙතොල් සෙමින් හා ආශාවෙන් සිපගන්නට වූවාය.

නිරංජලා තමන්ගේ එක අතකින් ශානිකාව තදින් බදාගත් අතර,  ශානිකාගේ ආදරණීය තොල් සිපගැනීමත්, ඇගේ සියුම් ස්පර්ශයන් හමුවේ ඇවිළුණු හැඟීම් අතරතුර මන්ගේ රළු, ශක්තිමත් පිරිමි පහසත් එකවර විඳිමින් නිරංජලා මහා සරාගී සුවයක ගිලී ගියාය.

සමන්ගේ නොනවතින ආවේගශීලී රිද්මය සහ ශානිකාගේ උණුසුම් පහස හමුවේ නිරංජලාගේ මුළු සිරුරම නැවතත් වෙව්ලා යන්නට විය.

"අනේ... ශානිකා... සමන්..." නිරංජලා දෙදෙනාගේම නම් කියවමින්, ශානිකාගේ තොල් තදින් සිපගත්තාය.

දෙදෙනාගෙන්ම එකවර ලැබුණු ඒ අසීමිත පහස නිසා නිරංජලා දෙවන වරටත් තමන්ගේ හැඟීම්වල උපරිම සුවය අත්විඳිමින්, මහා තෘප්තියකින් යුතුව ඔවුන් දෙදෙනාගේම තුරුලේ ඇද වැටුණාය. 

"අනේ අම්මෝ... අදට නම් හොඳටම ඇති වගේ... දැන් කෝ ඇඳෙන් හාන්සි වෙන්න සමන් ඔයාට යවන්න..."

පසුව නිරංජලා සහ ශානිකා දෙදෙනාම එකතු වී සමන්ව ඇඳ මත නිදි කරවා කෙලින් වී ඇති ඔහුගේ ලිගුවට අතින් සහ ඔවුන්ගේ මුවින් උරමින් ඔහුට උපරිම සැනසීමක් ලබා දීමට කටයුතු කළහ.

ඔවුන් දෙදෙනාගේම ආදරණීය හා ආවේගශීලී ස්පර්ශයන් හමුවේ සමන්ගේ සිරුර තදින් ගැස්සී යමින් අවසානයේ උකු ධාතු සියල්ලම දෙදෙනාගේ කටවල් තුලට යොමු කරමින් ඔහු සියලු හැඟීම්වල උපරිම තෘප්තියට පැමිණියේය. ධාතු පිටවීමෙන් පසු මහා සැනසීමකින් සහ වෙහෙසකින් යුතුව සමන් ඇඳ මත ඇස් පියාගනිද්දී, නිරංජලා සහ ශානිකා එකිනෙකා දෙස බලා සිනාසුණහ.

පසුව, ඇඳ මත නිදා සිටින සමන් දෙස බලමින්ම, නිරංජලා සහ ශානිකා දෙදෙනා නැවතත් අතිශය ආශාවෙන් එකිනෙකාගේ දෙතොල් තදින් සිපගත්හ. එම ආවේගශීලී මොහොතින් පසුව දෙදෙනාගේම දෙතොල් සෙමින් ඈත් විය. 

"අම්මේ..." ශානිකාගේ හඬ සියුම් ලෙස වෙව්ලන්නට වූවාය.

"ඇයි ශානිකා...? මොකද ?" නිරංජලා ඇගේ අතක් තදින් අල්ලාගනිමින් කුතුහලයෙන් ඇසුවාය.

ශානිකා මඳක් ඇඳ මත නිදා සිටින සමන් දෙස බලා, නැවතත් නිරංජලාගේ කනට කර සෙමින්, නමුත් බරපතල හඬින් මෙසේ පැවසුවාය.

"අම්මේ... මට ඔයාට ගොඩක් වැදගත් දෙයක් කියන්න තියෙනවා. 

.

.

.

.

.

.

.

මතුසම්බන්ධයි

වල් මල්ලියා 🍆