සමන්ගේ කතාව හතලිස් නමවෙනි කොටස
"අනේ කොල්ලෝ... මට නැඟිටින්නවත් පණ නෑ... ඒත් මම කොහොමහරි ඉක්මනට ඇග හෝදගෙන ඇවිත් තේ එක හදලා දෙන්නම්," රේණු අමාරුවෙන් ඇඳෙන් වාඩි වෙමින්, සරාගී සිනහවක් පාමින් පැවසුවාය. සමන් සෙමින් කාමරයෙන් එළියට පැමිණ කුස්සිය දෙසට ගොස් මේසයෙන් වාඩි විය. විනාඩි දහයකට පමණ පසු, රේණු තුවායෙන් තෙත හිසකෙස් පිසදමමින්, අලුත් ඇඳුමකින් සැරසී කුස්සියට පැමිණියාය. ඇගේ ගමනේ තවමත් කුඩා අපහසුතාවයක් සහ වෙව්ලීමක් තිබුණද, ඇගේ මුහුණේ පැවතියේ මහා තෘප්තිමත් බවකි. ඇය වහාම ලිප දල්වා, උණුසුම් තේ කෝප්පයක් පිළියෙල කරන්නට වූවාය. තේ කෝප්පය සමන් ඉදිරියෙන් තැබූ රේණු, මේසයට බර වී සමන් දෙස කෙළින්ම බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ අමුතුම කටකාර බැල්මකි. සමන් තේ කෝප්පය තොල ගාමින් මදක් තෘප්තිමත් සුසුමක් හෙළද්දීම, රේණු තමන්ගේ දෙතොල් නළවමින් ඉතා සෙමින් මෙසේ ඇසුවාය. "මල්ලි මේ ගෙදරින්ම කසාදයක් කරගයි වගේ නේද...?" රේණුගේ ඒ නිරපේක්ෂ, ප්රශ්නය හමුවේ කටේ තිබූ තේ උගුර එකවරම සමන්ගේ ගෙල ඇතුළේ හිර විය! මොකක්??? අද එතැන් සිට... "රේණු අක්කා මොනවා කියනවාද මන්ද? විකාරද ආහ්?" සමන් තමන්ගේ හුස්ම පාලනය කරගනිමින්, රේණු දෙස බැරෑරුම් බැල්මක...