නිසල රහස පලවෙනි කොටස

සාලිය කියන්නේ නිකම්ම නිකම් සල්ලිකාර පවුලක කොල්ලෙක් නෙවෙයි.  සාලියගේ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම නගරයේ තියෙන ප්‍රසිද්ධම පෞද්ගලික රෝහලක අයිතිකාරයෝ. ඉතින් සාලියට ගෙදරට වඩා හුරුපුරුදු වුණේ හොස්පිටල් එකේ කොරිඩෝවල්.

අනිත් ළමයි පාර්ක් එකේ සෙල්ලම් කරද්දී, සාලිය දුවලා ඇවිදින්නේ රෝහලේ වාට්ටු අස්සේ. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම මැරුණ මිනිස්සුන්ගේ දේහයන් ට්‍රොලිවල තියාගෙන මෝචරිය පැත්තට අරන් යනවා දකින එක සාලියට සාමාන්‍ය දෙයක් වුණා. අනිත් අය මරණයට බය වුණාට, සාලියට ඒක නිකම්ම නිකම් නිසල රූපයක් විතරයි. එයා මළ සිරුරුවල තියෙන ඒ සුදුමැලි ගතිය, සීතල බව දිහා බලාගෙන හිටියේ කිසිම චකිතයක් නැතුව.

සාලියට අවුරුදු 15 ලබද්දී, එයා ටිකක් හිතුවක්කාර, ඒ වගේම හරිම නිහඬ කොල්ලෙක් වෙලා හිටියා. හැමෝම රෝහලේ ලෙඩ්ඩු සනීප කරන්න වෙහෙසෙද්දී, සාලිය හොයන්න ගත්තේ රෝහලේ තියෙන අඳුරු පැති ගැන. මෝචරියට යන පාර, මළ සිරුරු තියන ශීතකරණ සාලියට අමුතුම කුතුහලයක් ගෙනාවා.

දවසක් හවස, වැස්ස වැටීගෙන එන අඳුරු වෙලාවක, සාලිය සුපුරුදු පරිදි රෝහලේ පහළ මාලයේ සැරිසරමින් හිටියා. එදා තමයි සාලියගේ ජීවිතේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරපු ඒ අමුතුම අත්දැකීම ලැබෙන්නේ. 

සාලිය හෙමින් අඩි තියලා මෝචරිය පැත්තට ඇදුණා. වෙනදා වගේ නෙවෙයි, එදා ඒ කොරිඩෝව පුරා තිබුණේ අමුතුම පාලු ගතියක්. මෝචරියේ බාගෙට වහලා තිබුණු දොර අතරින් කහ පාට ලයිට් එළියක් එළියට විහිදෙනවා. සාලිය සද්ද නොකර දොර අස්සෙන් ඇතුළ බැලුවා.

එතැන හිටියේ මෝචරියේ වැඩ කරන සරත් අන්කල්. එයා ට්‍රොලියක් උඩ තිබුණු දේහයක් ළඟ නැමිලා මොකක්දෝ කරනවා. ඒ දේහය අවුරුදු 25ක විතර මාරම ලස්සන තරුණ කෙල්ලෙක්ගේ. රෝහල් වාර්තාවලට අනුව ඒකි මැරිලා තිබුණේ ඩෙංගු හැදිලා. මැරිලා හිටියත් ඒ රූපයේ තිබුණු ලස්සන සාලියව මවිත කළා.

සරත් අන්කල් වටපිට බලලා කවුරුත් නැති බව සහතික කරගත්තා. ඊට පස්සේ එයා හෙමින් ඒ කෙල්ල ඇඳගෙන හිටපු ඇඳුම් එකින් එක ගලවන්න ගත්තා. ඇඳුම් සේරම ගලවලා ඉවර වෙද්දී ඒ සුදුමැලි, සිනිඳු සිරුර සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත් වෙලා ට්‍රොලිය උඩ තිබුණා. කෙල්ලගේ පිරුණු තන් දෙක දැක්කම සාලියගේ හුස්ම පවා නතර වුණා වගේ දැනුණා.

සරත් අන්කල් ඒ කෙල්ලගේ තන් දෙක තදින් මිරිකන්න ගත්තා. මිරිකන ගමන් සරත් අන්කල් ඒ කෙල්ලගේ නිපල් දෙක කොනිත්ත කොනිත්ත රළු විදිහට මිරිකනවා සාලිය බලාගෙන හිටියේ ගල් වෙලා වගේ.

ඒ දර්ශනය දකිද්දී සාලියගේ හිතේ අමුතුම අඳුරු හැඟීමක් ඇති වුණා. කවදාවත් නැති විදිහට සාලියගේ පයිය කලිසම අස්සේ යකඩයක් වගේ කෙළින් වෙන්න ගත්තා. මේ අශිෂ්ට වැඩේ සාලියට දුන්නේ මීට කලින් කිසිම ජීවමාන කෙල්ලෙක්ගෙන් නොලැබුණු අමුතුම උද්යෝගයක්. සාලිය දොර අස්සෙන් ඇස් ඉවතට ගන්න බැරුව ඒ කාමුක දර්ශනයට වශී වෙලා බලාගෙන හිටියා.

ටික වෙලාවකින් සරත් අන්කල් ඒ නිසල දේහය මතට නැමිලා, අර පිරුණු තන් දෙක මාරුවෙන් මාරුවට කටේ දාගෙන උරන්න ගත්තා. මැරුණ කෙල්ලෙක්ගේ සීතල පියයුරු තදින් උරන සද්දය ඒ පාලු මෝචරිය පුරාම ඇහුණා. ටික වෙලාවක් තන් දෙක සූප්පු කරපු සරත් අන්කල්, කෙල්ලගේ සුදුමැලි කම්මුල්වලට අතින් හෙමින් පාරවල් දෙක තුනක් ගැහුවේ නිකන් සෙල්ලමකට වගේ.

ඊට පස්සේ එයා තමන් ඇඳගෙන හිටපු කලිසම බුරුල් කරලා පල්ලෙහාට පාත් කළා. සරත් අන්කල්ගේ අඟල් 6ක් විතර දිග, කළු පාට මයිල්වලින් වැහුණු පයිය එළියට පැන්නා. සාලිය මේ දර්ශනය දකිද්දී හිටියේ වෙව්ලන මට්ටමක. සරත් අන්කල් තමන්ගේ අතට හොඳට කෙළ ටිකක් අරගෙන, අර මැරුණ කෙල්ලගේ හුත්තේ හිල ගාව හොඳට තැවරුවා.

කෙල්ලගේ කකුල් දෙක දෙපැත්තට පළල් කරපු සරත් අන්කල්, තමන්ගේ පයිය ඒ සීතල හිලට තියලා තද කළා. මළ සිරුරක තියෙන ඒ දරදඬු ගතිය නිසා පයිය මුලින්ම ඇතුළට ගියේ අමාරුවෙන්. ඒත් සරත් අන්කල් හිමීට හිමීට ඉණ ගස්සමින් ඒ දේහයට හුකන්න ගත්තා. "චක චක" ගාලා සද්දේ ඇහෙද්දී සාලියට තවදුරටත් ඉවසගෙන ඉන්න බැරි වුණා.

සාලියත් දොර අස්සෙන් බලාගෙනම තමන්ගේ කලිසම පල්ලෙහාට කරලා, රත්වෙලා තිබුණු පයිය එළියට ගත්තා. සරත් අන්කල් අර නිසල දේහය මත වේගයෙන් හැසිරෙන විදිහ දකිද්දී, සාලිය තමන්ගේ පයිය අතින් අල්ලලා වේගයෙන් අතේ ගහන්න ගත්තා. අඳුරු කාමරයේ සරත් අන්කල් මළ සිරුරකට හුකද්දී, ඒ දෙස බලමින් සාලිය අතේ ගසමින් ලැබුවේ තමන්ගේ ජීවිතයේ අමූතුම සහ බයහිතෙන සැපක්.

එකපාරම සරත් අන්කල් දොර පැත්තට එන්න ගත්තා. ඒ මගේ හෙවනැල්ල අනිවාරියෙන්ම එයා දකින්න ඇති. එයා එද්දී මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තේ රේස් එකක් දුවනවා වගේ. මම වෙව්ලන දෑතින් පයිය කලිසම අස්සට ඔබාගත්තත් සරත් අන්කල්ට මාව මීටර් වෙලා ඉවරයි. ඒත් එයාගේ මූණේ තිබුණේ බයකට වඩා බේරෙන්න හදන පෙනුමක්.

"පොඩි මහත්තයා... මොකද මේ? කාටවත් මේ ගැන කියන්න එපා දෙයියෝ... මගේ රස්සාව නැති වෙයි," සරත් අන්කල් බැගෑපත් වෙන්න ගත්තා.

ඒත් මම හිටියේ ඒ වචන අහන සිහියක නෙවෙයි. මගේ ඇස් නතර වෙලා තිබුණේ ට්‍රොලිය උඩ නිරුවතින් ඉන්න අර ලස්සන කෙල්ලගේ සිරුර ළඟ. ඒකිගේ සුදුමැලි හමයි, පිරුණු පියයුරු දෙකයි මාව එකතැනක හිර කරලා තිබුණා. මගේ ඒ බැල්ම දැකපු සරත් අන්කල්ට වැඩේ තේරුණා. එයා මගේ කරට අතක් දාලා හෙමින් ඇහුවා.

"ඇයි පොඩි මහත්තයා... මහත්තයටත්  ආස හිතුණද?"

මම කෙළ ගිලලා ඔව් කියලා කිව්වේ නොදැනුවත්වමයි. සරත් අන්කල් මගේ අතින් අල්ලලා ට්‍රොලිය ගාවට මාව එක්කගෙන ගියා.

"බය වෙන්න එපා මහත්තයා... මේවා කාටවත් කියන දේවල් නෙවෙයිනේ. අතගාලා බලන්නකෝ," සරත් අන්කල් කිව්වා.

මම ගැහෙන අතින් ඒ කෙල්ලගේ උරහිස අල්ලලා බැලුවා. මම හිතුවේ මළ සිරුරක් නිසා ඒක අයිස් වගේ සීතල ඇති කියලා. ඒත් ඒ ඇඟේ රස්නය තවමත් ඉතුරු වෙලා තිබුණා. ඒ සිනිඳු උණුසුම මගේ අතට දැනෙද්දී, බය වෙලා බැහැලා තිබුණු මගේ පයිය එකපාරටම ආයෙත් කෙළින් වුණා. 

"බලන්නකෝ මහත්තයා... මේකි මැරිලා කියලා දැනෙන්නේ නැහැ නේද? තාම හොඳට රස්නෙයි," සරත් අන්කල් කියද්දී මම ඒකිගේ තන් දෙක උඩට මගේ අත් දෙක තද කළා. ඒ පිරුණු මස් පිඩු මගේ අල්ලට දැනෙද්දී මට මුළු ලෝකයම අමතක වුණා.

"පොඩි මහත්තයා කැමති නම් කරලා බලන්න... මම දොර ගාව බලන් ඉන්නම්," සරත් අන්කල් මට අමුතුම ආරාධනාවක් කළා. මගේ මුළු ඇඟම රත් වෙලා ගියේ ඒ වචනවලට. මම ඒ කෙල්ලගේ මූණට එබිලා බැලුවා. මැරිලා හිටියත් ඒකි හිනා වෙලා ඉන්නවා වගේ මට පෙනුණේ. මම මගේ කලිසම ගලවලා දාලා, මගේ අඟල් 8ක පයිය එළියට ගත්තා.

සරත් අංකල් කලින් කෙළ ගාලා තිබුණු නිසා ඒකිගේ හුත්ත තවමත් හොඳට තෙත් වෙලා තිබුණේ. මම මගේ පයිය ඒ හිලට තියලා තද කළා. මම හිතුවේ ඇතුළ සීතල ඇති කියලා, ඒත් ඒ හිල ඇතුළේ තිබුණු රස්නය මගේ පයියට දැනෙද්දී මගේ මුළු ඇඟම හිරි වැටිලා ගියා. ඒක මගේ ජීවිතේ පළවෙනි වතාව.

මම මගේ මුළු බරම දීලා පයිය පතුලටම බස්සද්දී ඒකිගේ පටු හිලෙන් මගේ පයිය තද වෙනවා මට දැනුණා. මම මට පුළුවන් උපරිම වේගයෙන් ඒ නිසල දේහයට හුකන්න ගත්තා. මම ගහන හැම පාරකම ට්‍රොලිය හෙල්ලෙන සද්දයත් එක්ක ඒකිගේ පිරුණු තන් දෙක තාලෙකට උඩ පල්ලෙහා ගැස්සෙන්න ගත්තා.

"ආහ්... මාර රස්නෙයිනේ මේක..." මට ඉබේටම කියැවුණා.

මම ඒකිගේ තන් දෙක මගේ දෑතින්ම තද කරලා මිරිකගත්තා. මැරිලා හිටියත් ඒ මස් පිඩුවල සිනිඳු බව මාව තවත් කුපිත කළා. මගේ පළවෙනි වතාව නිසාත්, මේ වගේ අමුතුම පරිසරයක ඉන්න නිසාත් මට වැඩි වෙලාවක් ඉවසගෙන ඉන්න බැරි වුණා. මගේ පයියෙ නහර පිම්බිලා, ඇතුළෙන් උණුසුම් කැරි පාරවල් එක පිට එක ඒකිගේ හුත්ත පතුලටම විදින්න ගත්තා.

මගේ මුළු ඇඟම පණ නැති වෙලා යනවා වගේ දැනුණා. කැරි සේරම විදලා ඉවර වෙනකම්ම මම පයිය ඇතුළෙම තියාගෙන ඒ කෙල්ලගේ ඇඟ උඩට බර වෙලා හිටියා. අන්තිමට පයිය එළියට ගද්දී ඒකත් එක්කම මගේ රස්නෙ කැරි බිංදු ඒකිගේ සුදුමැලි කලවා දිගේ බේරිලා යන්න ගත්තා. මගේ හිතේ තිබුණු ඒ අසහනකාරී අමාරුව එකපාරටම නැති වෙලා ගිහින් පුදුම සැහැල්ලුවක් දැනුණා. 

සාමාන්‍ය ලෝකයෙන් වසන් වුණු, රෝහලක මෝචරියක් ඇතුළේ සිද්ධ වුණු ඒ සිදුවීම මගේ හිත සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් මාවතකට යොමු කළා කියලා පැහැදිලියි. මරණය සහ ආශාව කියන අන්ත දෙක එකට හමුවුණු ඒ මොහොත, මගේ ජීවිතේ ඊළඟ පරිච්ඡේද කොයි තරම් අමුතු විදිහට ගතවුනාද කියලා ඊලග කොටසින් කියන්නම්...

.

.

.

.

.

.

.

මතු සම්බන්ධයි

වල් මල්ලියා 🍆