වෙදමහත්තයගේ හාස්කම පලවෙනි කොටස

 බැදලා අවුරුදු 05ක් වෙද්දිත් දරුවෙක් නෑ කියන්නේ මිනිස්සුන්ගෙන් මොනවගේ කතා අහන්න වෙනවද කියන එක අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑ කියලයි මම හිතන්නේ.. උදේ පාන්දර මනුස්සයෙක්ගේ මුණකටවත් හමුවෙනවට කවුරුත් කැමති නෑ. ඒ තරම් වද ගැහැණියට මේ සමාජය අගෞරව කරනවා. ඒත් ඒ වැරුද්ද කාන්තාවගේ නෙවේ නම් කවුද වැරදි..

මම සමන්ති මේ මට වෙච්ච දේ ගැන ඔයාලට කියන්න හදන්නේ. මගේ වයස දැන් අවුරුදු 40යි. මගේ ගෙවල් රත්නපුරේ. මම බැන්දේ අවුරුදු 20දි. ඒ අපේ ගමේ පාර හදන්න ආපු ශාන්ත අයියව. මේ කතාව සිද්ද වෙන්නේ 1980 කාලෙදි. අපේ ගමට එන පාර හදන්න ආපු කොන්ත්‍රාත් කණ්ණායමේ හිටපු ශාන්ත අයියා මාව දැකලා තිබුනේ ඉස්කෝලේ යද්දි. එතකොට මට වයස 18යි.

එයාලා නතර වෙලා හිටපු තැනින් තමා අපි ඉස්කෝලේ යන්නේ. ඒ වගේම ඉස්කෝලේ ඇරිලා එද්දිත් මට එයාව හම්බවෙනවා. ඇස්වලින් ගියපු අපේ ආදරය මාස 02ක් විතර යද්දි පලදැරුවා කිව්වොත් හරි. ශාන්තට අවුරුදු 25යි එතකොට. කඩවසම් පෙනුමක් නැති උනත් අහිංසක මුණට ආදරේ හිතිලා තමා මම යාලු උනේ.

කොහොම හරි එයාලාගේ වැඩ මාස 08ක විතර කාලයක් තිබුණා. එතකොට අපි යාලුවෙලා හොරෙන් ලියුම් එහෙම බෙදගත්තා. හවසට මම හොරෙන් එයාව හම්බවෙන්න එහෙම එනවා පාරට.. ඔය විදිහට තමා ආදරය ගලාගෙන ගියේ. පස්සේ අපේ ගෙවල් වලට අහුවෙලා ශාන්ත මාව එක්කගෙන ගියා හොරන්ම එයාලගේ ගෙදරට.

ශාන්තගේ ගෙවල් මාතර. එයාගේ පවුලේ ඉන්නේ අක්කලා දෙන්නයි ශාන්තයි අම්මයි විතරයි. ගෙදර එක්කගෙන ගිහින් රෙජිස්ටර් කරද්දි මට 20 පැන්නා විතරයි. මගේ පෙනුම කිව්වොත් මම තලෙලු සාමාන්‍ය පෙනුමක් තිබුණ කෙල්ලෙක්. කොණ්ඩේ තිබුණා ඉන ගාවට විතර. තන් දෙකනම් 34 වගේ. ඉන 30 විතර ඇති. පස්ස දැක්කාම ඕන කෙනෙක් වශි වෙන විදිහේ ඇගක් තිබුණා මට.

බැදලා අවුරුදු 05ක් යනකලුත් අපිට දරුවෝ හිටියේ නෑ. ශාන්තගේ අම්මනම් හිටියේ ඒ ගැන අවුලෙන්. මගේ දිහා එයා බලන්නේ වද ගෑනියෙක් විදිහට. කිසිම සැලකිල්ලක්වත් දක්වන්නේ නෑ. මම ශාන්තට ඉස්පිරිතාලෙකට යමු කිව්වත් එයා ඒකටවත් කැමති නෑ. එයා මට තිබුණ ආදරෙත් එන්න එන්නම අඩුවෙන එක තමා උනේ.

දැන් මට අවුරුදු 25ක්. ශාන්තයි මමයි වෙනම ගෙයක් හදාගෙන ගියා මහගෙවල් වලට ටිකක් විතර දුරින්. ශාන්තත් දැන් වැඩකරන්නේ මාතර පැත්තෙම තමා. ගොඩක් වෙලාවට හැමදාම එනවා. නැතත් දවසක් ඇර දවසක් හරි එනවා. ගෙයක් හදාගෙන ගියපු එකනම් මට ලොකු දෙයක් උනේ නැන්දම්මගේ මුණ දකින්න නැති එක..

අපේ ගෙවල් ලගම මගේ වයසේ කෙල්ලෙක් හිටියා රමණි කියලා. රමණිටත් අවුරුදු ගානක් දරුවෝ ඉදලා නෑ. පස්සේ මාතර කඹුරුපිටියේ වෙදමහත්තයෙක් ගාවට ගියාට පස්සේ තමාලු දරු ගැබක් හරිගියේ. ඉතින් මටත් කිව්වා යමු කියලා එතනින් බෙහෙත් වෙදකමක් කරගන්න.

මම ඒක ශාන්තට කිව්වට පස්සේ ශාන්තටනම් වෙලාවක් නෑ කියලා කිව්වා. රමණි එක්ක ගිහින් එන්න කිව්වා. ඇත්තටම ශාන්තට මගේ ගැන බලන්න වෙලාවක් නැති තරම්.. ඉතින් රමණි එක්ක දවසක් මම ගියා වෙදමහත්තයා හම්බවෙන්න. ඒ වෙද ගෙදර වැඩිය සෙනග නෑ.වැඩිය ප්‍රසිද්ද එකකුත් නෙවේ. කාගේ හරි කට වචනෙකට තමා මේ ගෙදරට කට්ටිය එන්නේ. වෙද මහත්තයට අවුරුදු 60ක් විතර ඇති. සුදු සරමක් සහ බැනියමක් තමා ඇදගෙන හිටියේ. රැවුල දිග වවලා. හොද උස මහත පෙනුමක් තිබුනේ..

අපි එහෙට යද්දි වෙලාව 11ට විතර ඇති. එවලේ හිටියා අතක් කැඩිලා බෙහෙත් කරගන්න ආපු ලමයෙකුයි, තව සර්පයෙක් කාලා බෙහෙත් කරන ලෙඩෙකුයි විතරයි. රමණි කිව්වා වෙදමහත්තයා මම අර කිව්ව කෙනා තමා මේ කියලා. ඒ කියන්නේ රමණි අද එනවා කියලා වෙදමහත්තයට කලින්ම කියලා. ආහ් තව වෙද මහත්තයගේ ගෙදර හිටියා තව ආව තේව කරන බෙහෙත් හදලා දෙන්න කොල්ලෙක්..

ආහ් ඉදපන් කෙල්ලේ කියපු වෙදමහත්තයා අර කට්ටියට බෙහෙත්කරලා ඉවර වෙලා මාව එක්කගෙන ගිහින් බෙහෙත් කරන කාමරයක තියෙන මේසයක් උඩ ඇලවෙන්න කියලා කිව්වා. රමණිටත් එතනට ඇවිත් හිටපු නිසා මට බයක් දැනුනේ නෑ.

රමණි මට කියලා තිබුනේ වෙදමහත්තයා ගාවට යද්දි චිත්තයක් සහ හැට්ටයක් ඇදගෙන එන්න කියලා. එතකොට වෙදමහත්තයට පරික්ෂා කරන්න ලේසියි කියලා. මම ඇදගෙන ආවෙත් ඒ විදිහට. වෙදමහත්තයා මගේ නාඩි එහෙම බලලා මගේ බඩ තද කර කර පරික්ෂා කරන්න පටන් ගත්තා.

මාසයක පමණ කාලයක් ශාන්ත සමග පිරිමි ඇසුරක් නොලබපු මට මේ වෙදමහත්තයගේ ගොරොසු අත්වලින් මගේ ඇග අතගෑවෙද්දි මාව අමුතු ලෝකෙකට අරගෙන ගියා. මගේ හුස්ම වැඩිවෙන වේගේ වැඩිවෙන්න ආවත් මම හිත පාලනය කරගෙන හිටියා. බඩ මිරිකලා බලලා මගේ කකුල් වල නහර අල්ල අල්ල මගේ කලව වලට එනකල් වෙදමහත්තයා අතගාන්න ගත්තා. චිත්තය අස්සෙන් මේ විදිහට කකුල් අතගාද්දි මගේ රසවිල කැලැත්තෙන්න ගත්තේ දැනෙන සැපට..

වෙදමහත්තයා මගේ මුණවත් බලන්නේ නැතුව මගේ කකුල් අතාගාල ඉවර වෙලා මට කිව්වා බය වෙන්න එපා උබට දරුගැබක් හදාගන්න පුලුවන්. මම දෙන බෙහෙත් ටික බීලා සතියකින් වරෙන් කිව්වා. ඇත්තටම ඒ වචන ටිකෙන් මගේ හිත දෝරේ ගලාගෙන ගියා. පුංචි දරුපැටියෙක් බඩ ඇතුලේ තියාගෙන වදන්න ගෑනු කෝචච්ර පෙරුම් පුරනවද..

පස්සේ වෙද මහත්තයාට වැදලා කරලා වෙදමහත්තයේ වටිනාකම කියද කියලා ඇහුවාම හරි ඒවා දරුගැබක් බඩට ආවම බලාගමු කියලා මට කිව්වා.. ඇත්තටම රමණි කිව්වා වගේම වෙදමහත්තයා නම් දෙයියෙක් කියලා මට හිතුනා. පස්සේ අපි දෙන්නා ගෙදර ආවා බෙහෙත් සේරම අරගෙන..

හවස ශාන්ත ගෙදර ආවට පස්සේ මම කිව්වා වෙද මහත්තයා කියපු දේවල් ටික. ඒ වගේම බෙහෙත් ටික බීලා සතියකින් එන්න කියපු කතාව.. ශාන්තගේ මුණේ හිනාව සැහෙන කාලෙකින් තමා මම එදා දැක්කේ.

ඉතින් සතියකට පස්සේ මම රමණිට කතා කලා යමුද කියලා. එදා රමණිගේ දරුවට අසනීප වෙලා නිසා රමණිට එන්න විදිහක් නෑ කිව්වා. උබ දැන් පාර දන්නවනේ ගිහින් වරෙන් කියලා රමණි කිව්වා.

.

.

.

.

.

.

.

.

දෙවනි කොටසින් හම්බවෙමු

වල් මල්ලියා ලියන