වලව්වේ අසම්මතය තුන්වෙනි කොටස
දිනක් වැසි බර සන්ධ්යාවක, ආරච්චිරාල නගරයට ගොස් සිටි අතර හාමිනේ අසල්වැසි නිවසකට ගොස් සිටියාය. විමලාවතී පමණක් නිවසේ පිටුපස රෙදි වනමින් සිටියාය. ලලිත් සෙමින් ඇය දෙසට ඇවිද ගියේය. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට වූ අතර, තම පියා විමලාවතී සමඟ කරන දේවල් තමා දන්නා බව ඇයට පවසා ඇයව නම්මවා ගැනීමට ඔහු සැලසුම් කළේය.
"විමලාවතී අක්කේ..." ලලිත්ගේ ඒ අමුතු හඬට විමලාවතී තිගැස්සී හැරී බැලුවාය. ලලිත්ගේ දෑස්වල තිබුණේ තම පියාගේ දෑස්වල තිබූ ඒ සල්ලාල මෙන්ම දැඩි කාමුක බැල්මම බව ඇයට මොහොතකින් වැටහුණි.
එතැන් සිට....
ලලිත් සෙමින් විමලාවතී අසලට ළං වුණේ නපුරු සිනහවක් මුහුණේ තබාගෙනයි. විමලාවතී බියෙන් පියවරක් පස්සට තැබුවාය. ඇය ඇඳ සිටි චීත්ත රෙද්දත්, හිර හැට්ටයත් වැස්සට මඳක් තෙත් වී ඇගේ සිරුරේ හැඩතල හොඳින් ඉස්මතු කර පෙන්වූයේය.
"මොකද ලලිත් මහත්තයා මේ පැත්තේ? හාමිනේත් ගෙදර නැහැ," ඇය වෙව්ලන හඬින් ඇසුවාය.
"හාමිනේ නැති එක හොඳයි විමලාවතී අක්කේ. මම අද ආවේ තාත්තා කුස්සියේ මේසේ උඩ තියලා අක්කට කරපු දේවල් මම දැක්කා කියලා කියන්න," ලලිත්ගේ ඒ වචන ඇසුණු විමලාවතීගේ මුළු සිරුරම සීතල වී ගියේය. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි විය.
"ලලිත් මහත්තයා... මොනවාද මේ කියන්නේ? මම..."
"බොරු කියන්න එපා අක්කේ. මම හැමදේම මෙන්න මේ සිදුරෙන් බලාගෙන හිටියේ. තාත්තා අක්කගේ රෙද්ද ලිහලා අක්කව හපන හැටි, අක්කා කෑගහපු හැටි මම දැක්කා. මම මේවා හාමිනේට කිව්වොත් අක්කට මේ ගමේ ඉන්න වෙන්නේ නැහැ," ලලිත් පවසමින් විමලාවතීගේ උරහිසෙන් තදින් අල්ලා ගත්තේය.
විමලාවතී අසරණ විය. ආරච්චිරාලට තිබූ බියට වඩා වැඩියෙන් ඇය බිය වූයේ තම රහස ගම පුරා විසිරී යනු ඇතැයි කියාය. ලලිත් ඇයව සෙමින් වලව්වේ පිටුපස තිබූ පාලු වී ගබඩාව දෙසට ඇදගෙන ගියේය. එහි තිබූ වී මලු සහ පිදුරු ගොඩවල් මත පරණ ගෝනි කිහිපයක් එළා තිබුණි. ලලිත් ඇයව එහි පෙරළා ගත්තේ මහා දඩයක්කාරයෙකු ලෙසිනි.
"තාත්තාට වඩා හොඳට මම අක්කව පිනවන්නම්," ලලිත් පවසමින් විමලාවතීගේ හැට්ටයේ බොත්තම් එකින් එක කඩා දැමුවේය.
ඇගේ පිරිපුන් පියයුරු යුගලය යළිත් වරක් නිරාවරණය විය. ලලිත් තරුණ ජවයෙන් යුක්ත වූ නිසා ඔහුගේ පහස ආරච්චිරාලට වඩා රළු විය. ඔහු ඇගේ පියයුරු තම දෑතින් තදින් මිරිකමින්, එහි තණ පුඩු තම දත්වලින් සපන්නට විය. විමලාවතීට දැනුණේ වේදනාවත් සමඟ මුසු වූ අමුතුම සරාගී හිරිවැටීමකි. ලලිත් තම කලිසම ඉවත් කළ විට, විමලාවතී තවත් වරක් විස්මයට පත් විය. තම පියාටත් වඩා ශක්තිමත් සහ හැඩිදැඩි පිරිමි අවයවයක් ලලිත් සතු විය.
ලලිත් තම ඇඟිලි තුඩු විමලාවතීගේ මවිල් පිරුණු රහස් පෙදෙසේ වේගයෙන් එහා මෙහා කරමින් ඇයව උමතු කළේය. ඉන්පසු ඔහු එකවරම තම පුරුෂ ජවය විමලාවතී තුළට කිඳා බැස්සුවේය. ආරච්චිරාලට වඩා වේගවත් සහ රළු රිද්මයකින් ලලිත් ඇයව පිනවන්නට විය. පිදුරු සුවඳ සහ වැසි පොදේ සිසිලස මැද, විමලාවතී ලලිත්ගේ උරහිස තදින් සපා කමින් මහා සුරාන්තයකට ළඟා වූවාය.
ලලිත්ගේ ඒ උණුසුම් තරලය මහා දහරාවක් මෙන් තම කුස තුළට ගලා යනවා දැනෙද්දී, විමලාවතී තේරුම් ගත්තේ තම ජීවිතය දැන් මේ පිය පුතු දෙදෙනාගේම රහස් සෙල්ලම් බඩුවක් වී ඇති බවයි. ඇය ලලිත්ට තුරුළු වී හති දමද්දී, ලලිත් ජයග්රාහී ලෙස ඇගේ කම්මුලක් සිපගත්තේය.
වී ගබඩාව ඇතුළේ පිදුරු සහ ගෝනි පඩංගු මත ලලිත් සහ විමලාවතී මහා කාම සටනක නිරත වෙද්දී, පිටතින් ඇසුණු බරැති පියවර හඬක් නිසා දෙදෙනාම එකවර ගැස්සී ගියහ. වී ගබඩාවේ දොර "ක්රීස්" හඬින් විවෘත වූ අතර, අඳුරු එළිය මැදින් මහා යෝධයෙකු මෙන් ආරච්චිරාල ඇතුළට පැමිණියේය.
තම පුතා සහ විමලාවතී නිරුවතින් වැලඳී සිටින දසුන දුටු ආරච්චිරාලගේ ඇස් රතු විය. නමුත් ඔහු කෝපයට පත්වනවා වෙනුවට ඔහුගේ මුවඟට නැඟුණේ අමුතුම ආකාරයේ සල්ලාල සිනහවකි. "මම හිතුවා හරි.. උඹටත් තියෙන්නේ මගේම ලේ තමා" කියලා.. උඹත් අද මේ වස්තුව අයිති කරගන්න ආවද?" ආරච්චිරාල ගොරෝසු හඬින් පවසමින් තම සරම ලිහා දැමුවේය. විමලාවතිට කරකියාගන්න දෙයක් නෑ..ඇගේ කකුල් දෙක පවා පණ නැති උනා එකපාරම..
විමලාවතී බියෙන් සහ ලැජ්ජාවෙන් ගැහෙමින් තම පියයුරු දෑතින් වසා ගැනීමට උත්සාහ කළාය. නමුත් ආරච්චිරාල ඇගේ දෑත් පසෙකට කර ඇයව පිදුරු ගොඩ මත තද කර ගත්තේය. "බය වෙන්න එපා විමලාවතී... අද උඹට වලව්වේ පිය පුතු දෙන්නගෙම රස්නය එකපාර ලැබෙන දවස, මේ වගේ දවසක් උබට ආයේ ජීවිතේට එන්නේ නැති වෙයි කියා " ඔහු ලලිත් දෙස බලා හිස වැනුවේය.
ලලිත් තම පියා සමඟ එකතු වී විමලාවතීව මැදි කර ගත්තේය. ආරච්චිරාල ඇගේ මුහුණ දෙසට හැරී ඇගේ තොල් සහ පියයුරු තම රළු මුවින් සන්තර්පනය කරද්දී, ලලිත් ඇගේ දෙපා අතරට වැදී තම තරුණ ජවය මුදා හැරියේය. පියා සහ පුතා දෙදෙනාම මාරුවෙන් මාරුවට ඇගේ සිරුරේ හැම අඟලක්ම පිනවන්නට වූහ.
ආරච්චිරාල තම සර්පයෙකු වැනි අවයවය විමලාවතීගේ මුව තුළට ලබා දෙද්දී, ලලිත් ඇගේ රහස් පෙදෙසේ මවිල් අතරින් තම පුරුෂ ශක්තිය කිඳා බැස්සුවේය. විමලාවතීට දැනුණේ තමන් මහා රළු පිරිමි ජවයන් දෙකකට මැදි වී දිය වී යනවා වැනි හැඟීමකි. පියාගේ අත්දැකීම් බහුල රළු පහසත්, පුතාගේ වේගවත් තරුණ රිද්මයත් හමුවේ ඇය පියවි සිහියෙන් තොරව කෙඳිරිගාන්නට වූවාය.
"ම්ම්ම්... ආරච්චිරාල... ලලිත් මහත්තයා... මාව මරන්න එපා..." ඇය උමතුවෙන් මෙන් පැවසුවාය.
ආරච්චිරාල ඇගේ තට්ටම්වලට රළු ලෙස පහර දෙමින් ඇයව තවත් උසිගැන්වීය. පිය පුතු දෙදෙනාම එකවරම තම උණුසුම් තරලයන් විමලාවතීගේ සිරුර තුළට සහ සිරුර මතට රස්නෙට මුදා හරිද්දී, විමලාවතී ඇගේ ජීවිතයේ අමතක නොවනම සහ දරුණුම සුරාන්තයට පත් වූවාය. වැසි වැටෙන ඒ සැන්දෑවේ, වී ගබඩාවේ අඳුර මැද විමලාවතී පිය පුතු දෙදෙනාගේම රහස් සෙල්ලම් බඩුවක් බවට සදාකාලිකවම පත් වූවාය.
.
.
.
.
.
.
.
වල් මල්ලියා ලියන කතාවකි
හතරවෙනි කොටසින් ඉතුරු ටික
Comments
Post a Comment