වලව්වේ අසම්මතය හත්වෙනි කොටස

මාස කිහිපයක් ගෙවි යද්දි වලව්වේ හාමිනේගේ හදිසි මරණයත් සමඟ, ආරච්චිරාලට තිබූ අවසන් වැට කඩොල්ලත් බිඳී ගියේය. නිවස පුරා මළගෙදරක පාළුව සහ ශෝකය පිරී තිබුණද, ආරච්චිරාලගේ සිත තුළ රජ කළේ නිදහසේ තම කාම පිපාසය නිවාගැනීමේ උමතුවයි. මළ සිරුර සාලයේ තැන්පත් කර තිබියදීත්, ආරච්චිරාලගේ දෑස් සොයමින් සිටියේ වලව්වේ එහා මෙහා ඇවිදින විමලාවතීගේ පිරිපුන් සිරුරයි.

​හාමිනේගේ මරණයෙන් පසු විමලාවතී දැන් වලව්වේ නිල නොවන අයිතිකාරියක මෙන් හැසිරුණාය. ඇය මළගෙදර වැඩකටයුතු අතරතුර ආරච්චිරාලගේ නිදන කාමරයට ඇතුළු වූයේ ඔහුට අවශ්‍ය බේත් හෝ වතුර රැගෙන යන්නට මෙනි. දොර වසා දැමූ සැණින් ආරච්චිරාල ඇයව තදින් වැළඳ ගත්තේය.

​"දැන් මට තහංචි දාන්න කවුරුත් නැහැ විමලාවතී..." ඔහු ගොරෝසු හඬින් පවසමින් තම සරම ලිහා දැමුවේය.

​ඔහුගේ ඉණෙන් පහළට මතු වූයේ නහර මතු වූ, කළු පැහැති සර්පයෙකු වැනි හැඩිදැඩි පිරිමි අවයවයයි. විමලාවතී සෙමින් දණගසා, ඒ දැවැන්ත පුරුෂ ශක්තිය දෙස ආශාවෙන් බලා සිටියාය. ඇය තම දෑතින් එය පිරිමදිමින්, එහි රළු බව සහ උණුසුම විඳගත්තාය. ආරච්චිරාල ඇගේ කෙස්වලින් තදින් අල්ලා ගත්තේය.

​විමලාවතී තම රතු වූ තොල් පෙති විවර කර, ඒ සර්පයෙකු වැනි අවයවය සෙමින් තම මුව තුළට ගත්තාය. ඇගේ දිවෙන් එහි කෙළවර පිරිමදිමින්, ඇය එය කෙළවලින් තෙත් කළාය. ආරච්චිරාලගේ කෙඳිරිලි හඬ කාමරය පුරා රැව් දුන් අතර, විමලාවතී තම උගුරේ කෙළවර දක්වාම ඒ රළු පිරිමි ජවය කිඳා බස්සවන්නට විය. ඇගේ දෑස්වලින් කඳුළු පිරී ආවත්, ඒ වේදනාකාරී සතුට ඇය උපරිමයෙන් විඳගත්තාය.

​සාලයේ බෙර හඬත්, මිනිසුන්ගේ මුමුණන හඬත් ඇසෙද්දී, කාමරය තුළ ආරච්චිරාල තම අවසාන ජවය මුදා හරින්නට සූදානම් විය. ඔහු විමලාවතීගේ මුහුණ තමා දෙසට තද කර ගත්තේය.

​"ගිලපන් විමලාවතී... ඔක්කොම ගිලපන්!" ඔහු උමතුවෙන් මෙන් පැවසුවේය.

​එක්වරම ආරච්චිරාලගේ සිරුර දැඩි වී ගැස්සෙද්දී, ඝන සහ උණුසුම් කිරි දහරාවක් මෙන් ඔහුගේ ධාතු තරලය විමලාවතීගේ මුව තුළට විහිදී ගියේය. ඇගේ කම්මුල් පිරී ඉතිරී යන තරමට ඒ තරලය ගලා ආ අතර, ඇය එක බිඳක්වත් අපතේ නොයවා ඒවා ගිල දැමුවාය. ආරච්චිරාල සැනසුම් සුසුමක් හෙළමින් ඇගේ හිස පිරිමැද්දේය.

​හාමිනේගේ මළ සිරුර සාලයේ තිබියදී, මරණය සහ උපතේ මූලික තරලය මෙසේ එකම වහලක් යට මුසු විය. විමලාවතී තම මුව පිසදා ගනිමින්, යළිත් කිසිවක් සිදු නොවූවාක් මෙන් සාලයට ගියේ වලව්වේ රහස් පාලිකාව ලෙස තමන්ගේ බලය තහවුරු කරගනිමිනි. මළගෙදරින් පසු ආරච්චි හිතු හිතු වෙලාවල් වල විමලාවති සමග රති කෙලියේ යෙදෙන අතර, සමහර දිනවල රාත්‍රියේ තමාගේ ඇදේම නිදිකරවා ගනි. එදිනට දරුවන්ද වලව්වට පැමිණ නිදාගැනිමට ආරච්චි අවසර ලබා දි තිබුනා..

මේ ආකාරයට කාලය ගංගාවක් මෙන් වේගයෙන් ගලා ගියේය. වලව්වේ අණසක පතුරුවාගෙන සිටි ආරච්චිරාලට දැන් වයස අවුරුදු හැත්තෑවකට ආසන්නය. කලක් මී හරකෙකු මෙන් හැඩිදැඩිව සිටි ඔහුගේ සිරුර දැන් රැළි වැටී, දෑස් බොඳ වී ඇත. හාමිනේගේ මරණයෙන් පසු කලක් නිදහසේ විමලාවතීගෙන් පමණක් නොව, ගමේ තවත් තරුණ ගැහැනුන් කිහිපදෙනෙකුගෙන්ම තමන්ගේ පිපාසය නිවාගන්නට ආරච්චිරාල උත්සාහ කළේය. එහෙත් අවසානයේ පැත්තක් පණ නැතිවිමේ රෝගයට ගොදුරු වූ ඔහු දැන් වලව්වේ කාමරයක ඇඳටම සීමා වී සිටියි.

​සිරුරේ අඩක් පණ නැති වුවත්, ආරච්චිරාලගේ ඒ සල්ලාල සිත සහ කාම පිපාසය තවමත් පණ පිටින් තිබුණි. පුදුමයකට මෙන්, ඔහුගේ සිරුර දුර්වල වුවද ඔහුගේ ඒ පිරිමි සර්පයා වැනි අවයවය තවමත් ආරච්චිරාලගේ පිරිමි ජවය පෙන්වමින් ප්‍රාණවත් විය.

​විමලාවතී දැන් මැදි වියේ පසුවන පිරිපුන් ගැහැනියකි. ඇය වලව්වේ සැබෑ පාලිකාව ලෙස ආරච්චිරාලව බලාගත්තාය. ගමේ අන් අයට ඔහු අසරණ මහල්ලෙකු වුවද, විමලාවතීට ඔහු තවමත් තමන්ව පාලනය කරන ඒ පිරිමියාමය.

​"විමලාවතී... මෙහාට වරෙන්..." ආරච්චිරාල ඇඳේ සිටම ගොරෝසු හඬින් මිමිණුවේය.

​විමලාවතී ඔහුට කෑම දී, ඇඟ පත සෝදා පිරිසිදු කළාය. සිරුරේ අඩක් පණ නැතිව තිබුණත්, ඇය ඔහුගේ සරම ලිහා දැමූ සැණින් ආරච්චිරාලගේ ඒ කළු පැහැති නහර මතු වූ අවයවය කෙලින් වී නැගී සිටියේය. ඒ දෙස බලන විට විමලාවතීට තවමත් දැනෙන්නේ වසර ගණනාවකට පෙර කුස්සියේදී දැනුණු ඒ කාමුක තැතිගැන්මමයි.

​ලෙඩ ඇඳේ සිටියද ආරච්චිරාලගේ අවශ්‍යතා ඉටු කිරීමට විමලාවතී පසුබට වූයේ නැත. ඇය සෙමින් ඇඳ මත වාඩි වී, පණ නැතිව තිබුණු ඔහුගේ පාද දෙපසට කර ආරච්චිරාලගේ සිරුර මත වාඩි වූවාය. ආරච්චිරාල තම එකම පණ ඇති අතින් විමලාවතීගේ පියයුරු මිරිකන්නට උත්සාහ කළේය. ඔහුගේ ඇඟිලිවල දැන් පෙර තිබූ ශක්තිය නැති වුවත්, එහි තිබූ රළු බව විමලාවතීව උමතු කිරීමට සමත් විය.

​විමලාවතී ආරච්චිරාලගේ ඒ රළු පුරුෂ ශක්තිය තමන් තුළට ගනිමින් සෙමින් උඩ පහළ යන්නට වූවාය. ආරච්චිරාල දෑස් තදින් පියාගෙන, සතුටු කෙඳිරිල්ලක් නගමින් ඒ සුවය විඳගත්තේය. තමන්ගේ අඩක් පණ නැති සිරුරට පවා පණ දීමට විමලාවතීගේ ඒ උණුසුම් සිරුරට හැකි බව ඔහු දැන සිටියේය.

​"උඹ විතරයි විමලාවතී... උඹ විතරයි මාව දන්නේ," ඔහු වෙව්ලන හඬින් පැවසුවේය.

​කාමරය පුරා ඇසුණේ ඔවුන්ගේ හතිලන හඬ සහ ඇඳේ ලී බාල්ක ගැටෙන හඬ පමණි. අවසානයේ ආරච්චිරාල තම පිරිමි තරලය විමලාවතී තුළට මුදා හරිද්දී, ඔහුගේ මුළු සිරුරම වරක් තදින් ගැස්සී ගියේය. විමලාවතී ඔහුට තවත් තදින් තුරුළු වූවාය. ආරච්චිරාල දැන් අසරණය, එහෙත් ඔහු තවමත් තම කාමුක අධිරාජ්‍යය විමලාවතී හරහා පවත්වාගෙන යයි.

.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා 🍆

ඊලග කොටස තවත් රසවත් 😁