කළු යකඩ සහ සිනිඳු සේද තුන්වෙනි කොටස

රාජු ඉදිරියේ දණින් වැටී සිටි කාන්තිගේ දෑස්වල තිබුණේ වසර ගණනාවක පිපාසයක්. ඇය ඉදිරියේ නිරාවරණය වී තිබූ ඒ කළු පැහැති, නහර මතු වූ මහා පුරුෂ ශක්තිය දුටු ඇයට තමා සැබවින්ම විජේසිංහ වැනි ධනවතෙකුගේ බිරිඳක් බව අමතක වී ගියේය. ඇය ඉතාමත් ලෝබකමින්, හරියට දිව්‍ය භෝජනයක් අනුභව කරන පිපාසිතයෙකු මෙන්, රාජුගේ ඒ හැඩිදැඩි අවයවය තමන්ගේ මුවින් සන්තර්පනය කරන්නට පටන් ගත්තාය. එහි තිබූ රළු බවත්, රාජුගේ පිරිමි සුවඳත් කාන්තිගේ මුළු සිරුරම මෝහනයට පත් කළේය.

​රාජු ඒ වන විටත් වත්තේ වැඩ කරමින් සිටි නිසා ඔහුගේ කළු පැහැති, යකඩයක් බඳු සිරුර දහඩියෙන් තෙත් වී තිබුණි. කාන්ති ඔහුගේ පපුව සහ බඩ දිගේ ගලා ආ ඒ උණුසුම්, ලුණු රසැති දහඩිය බිංදු තමන්ගේ දිවෙන් ලෙවකමින් ඉහළට මතු වූවාය. විජේසිංහගේ සුවඳ විලවුන්වලට වඩා, මේ මහළු වුවත් ශක්තිමත් මිනිසාගේ ඇඟෙන් වහනය වූ ඒ රළු දහඩිය සුවඳ ඇගේ කාම ගින්න තවත් තීව්‍ර කළේය. ඇය ඔහුගේ දහඩිය වැකුණු උරහිස් සිපගනිමින්, ඒ රළු බව තමාගේ සිනිඳු දෙතොල්වලින් විඳගත්තාය.

​රාජු මහා ගැඹුරු, ගොරෝසු හඬින් කෙඳිරිගාමින් කාන්තිගේ සිනිඳු වරලස තමන්ගේ රළු අත්වලින් තද කරගත්තේය. ඔහු ඇයව ඔසවාගෙන ගොස් ඇඳ මත පෙරළා ගත්තේ මහා හස්තියෙකු වැනි ජවයකිනි. රාජුගේ ඒ කළු පැහැති බර සිරුර කාන්තිගේ සුදුමැලි, සිනිඳු සිරුර මත තෙරපෙද්දී ඇය මහා සතුටකින් සුසුම් හෙළුවාය. ඔහුගේ ඒ අසාමාන්‍ය පිරිමි ශක්තිය සහ රළු සහ වේගවත් රිද්මය හමුවේ කාන්තිගේ මුළු සිරුරම වෙව්ලන්නට විය.

​රාජුගේ ඒ දැවැන්ත පහස තමන්ගේ සිරුර තුළට විඳගන්නා අවසන් මොහොතේ, කාන්ති ඔහුගේ දහඩියෙන් තෙත් වූ බෙල්ල තදින් බදා ගත්තාය. රාජුගේ සිරුර මහා වේගයකින් ගැහෙන්නට වූ අතර, ඔහු සතු වූ ඒ රස්නය පිරි ඝන පිරිමි තරලය මහා ජල පහරක් මෙන් කාන්තිගේ සිරුර ඇතුළතට විහිදී ගියේය. ඒ උණුසුම් තරලය තමාගේ කුස තුළට රස්නෙට ගලා යනවා දැනෙද්දී, කාන්ති මහා හඬින් කෙඳිරිගාමින් ඉහළම සුරාන්තයකට ළඟා වූවාය. ඇයට දැනුණේ තම මුළු සිරුරම ඒ රස්නයෙන් දිය වී යනවා වැනි හැඟීමකි.

​සෑහෙන වේලාවක් යනතුරු ඔවුන් දෙදෙනා හති දමමින් එකිනෙකාට තුරුළු වී සිටියහ. කාන්ති රාජුගේ දහඩිය වැකුණු පපුව මත හිස තබාගෙන, තවමත් තමා තුළ දැනෙන ඒ උණුසුම විඳිමින් සිටියාය. විජේසිංහගේ සල්ලියට හෝ රත්තරන්වලට නිවන්නට බැරි වූ ඒ මහා ගින්න, මේ මහළු, කළු, හැඩිදැඩි රාජුගේ පිරිමි රස්නයෙන් නිවී ගොස් තිබුණි. කාන්ති සෙමින් සිනාසුණේ, තමා වයසින් මුහුකුරා ගියත්, තවමත් තමා සොයන්නේ ඒ ආයෝමය පිරිමි පහසම බව තේරුම් ගනිමිනි.

එදින මහ රාත්‍රියේ මුළු පරිසරයම නිහඬ වෙද්දී, විජේසිංහගේ බංගලාව මළගෙයක් වගේ පාලු වුණා. විජේසිංහ එදා රාත්‍රියේත් "ව්‍යාපාරික ගමනක්" කියලා කොළඹ ගිහින් හිටියේ. කාන්ති තමන්ගේ සිනිඳු ඇඳ මත පෙරළි පෙරළි හිටියත්, ඇගේ හිතේ තිබුණු අර අසීමිත කාම ගින්න ඇයට නිදාගන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ. ඇයට මැවිලා පෙනුණේම රාජුගේ ඒ කළු, හැඩිදැඩි සිරුරයි, එදා ඇයට ලැබුණු ඒ රළු පහසයි විතරයි.

​ඇය සෙමින් ඇඳෙන් නැගිටලා, තමන්ගේ සිරුරටම ඇලුණු කළු පාට සේද රාත්‍රී ඇඳුම උඩින් ලා දම් පාට සිල්ක් රෙද්දක් ඔතාගත්තා. බංගලාවේ පඩිපෙළ දිගේ සෙමින් පහළට බැහැපු ඇය, සේවකයන්ට පවා නොදැනෙන විදිහට පිටුපස දොරෙන් එළියට බැස්සා. අඳුරු පටු මාවත දිගේ ඇය ඇවිදගෙන ගියේ බංගලාව කෙළවරේ තිබුණු විශාල පොල්වත්ත දෙසටයි. ඒ වත්තේ කෙළවරක පොල් මුර කරන රාජු නිදාගන්න කුඩා පැල තිබුණා.

​වැහි ලිහිණියන්ගේ හඬත්, ඈතින් ඇසෙන නරියන්ගේ හූ හඬත් මැද කාන්ති බය නැතුව ඉදිරියටම ගියා. රාජුගේ පැලට ළං වෙද්දී ඇයට දැනුණේ හඳුන්කූරු සුවඳකුයි, රාජු පාවිච්චි කරන සැර දුම්කොළ සුවඳකුයි මුසු වුණු පිරිමි ගඳක්. පැලේ ඇතුළේ කුප්පි ලාම්පුවක් දැල්වෙමින් තිබුණා. කාන්ති සෙමින් පැලේ දොරට තට්ටු කළා.

​රාජු දොර විවෘත කළේ සරම විතරක් ඇඳගෙනයි. ඔහුගේ පනස් අවුරුදු සිරුර අඳුරු එළිය හමුවේ යකඩ රූපයක් වගේ දිලිසුණා. "නෝනා... මේ රෑ මොකද මෙතන?" රාජුගේ ගොරෝසු හඬ අඳුරේ රැව් දුන්නා.

​කාන්ති කිසිම දෙයක් නොකියා රාජුගේ පපුවට තුරුළු වුණා. ඇගේ සිනිඳු සුදු අත් රාජුගේ කළු, රළු පිට පුරා සැරිසරන්න ගත්තා. "මට ඉන්න බැහැ රාජු... මට ඔයාව ඕනේ," කාන්ති කෙඳිරිගෑවා.

​රාජු ඇයව ඔසවාගෙන පැලේ තිබුණු ලී මැස්ස උඩින් තිබ්බා. ඒ මැස්ස උඩ එළලා තිබුණු ගෝනි පඩංගුවල රළු බව කාන්තිගේ සිනිඳු හමට දැනුණේ අමුතුම සරාගී හැඟීමක් එක්කයි. බංගලාවේ තිබුණු පෑඩ් දාපු සුවපහසු ඇඳට වඩා, රාජුගේ මේ රළු පැල ඇයට පෙනුණේ දිව්‍ය ලෝකයක් වගේ. රාජු තමන්ගේ හැඩිදැඩි දෑත්වලින් කාන්තිගේ සේද ඇඳුම් එකින් එක ඉවත් කළා. කාන්තිගේ රන්වන් පාට නිරුවත් සිරුර අඳුරු පැලේ ලාම්පු එළියෙන් බැබළුණා.

​කාන්ති සෙමින් දණගහලා රාජුගේ ඒ දැවැන්ත පිරිමි ජවය තමන්ගේ දෙතොල්වලින් සන්තර්පනය කරන්න පටන් ගත්තා. ඇය රාජුගේ ශක්තිමත් කලවා දිගේ තමන්ගේ දිව යවමින්, ඔහුගේ සිරුරෙන් වහනය වුණු දහඩිය සුවඳ සහ රසය ලෝබකමින් විඳගත්තා. රාජු ඇගේ වරලසෙන් තදින් අල්ලාගෙන, තමන්ගේ රළු පාලනය ඇය මත පතුරවන්න ගත්තා.

​ඉන්පසු ඔවුන් දෙදෙනා ඒ මැස්ස මත එක් වුණේ මහා මෘගයන් දෙදෙනෙක් වගේ. රාජුගේ හැඩිදැඩි සිරුර කාන්තිගේ සිරුර මත රිද්මයානුකූලව ගැටෙද්දී, පැලේ ලී මැස්ස "ක්‍රීස්... ක්‍රීස්..." ගාමින් සද්ද කරන්න ගත්තා. කාන්ති මහා හඬින් කෙඳිරිගාමින් රාජුගේ උරහිස් තදින් සපා කෑවා. රාජුගේ ඒ රළු සහ වේගවත් පහස හමුවේ කාන්තිගේ මුළු සිරුරම මෝහනයට පත් වුණා. රාජු ඇයව විවිධ ඉරියව්වලට හරවමින්, ඇගේ සිරුරේ හැම අඟලක්ම තමන්ගේ පිරිමි ශක්තියෙන් යටත් කරගත්තා.

​අවසානයේ, රාජුගේ ඒ උණුසුම් පිරිමි තරලය මහා දහරාවක් වගේ කාන්තිගේ සිරුර ඇතුළතට විහිදී ගියා. ඒ රස්නය තමන්ගේ කුස පුරා පැතිරෙනවා දැනෙද්දී කාන්ති දෑස් තදින් පියාගෙන රාජුට තවත් තදින් තුරුළු වුණා.

​මේ රහස් සබඳතාවය වසර ගණනාවක් තිස්සේ පැවතුණා. විජේසිංහ පිට පළාත්වල ගැහැනුන් සමඟ සැප විඳිද්දී, කාන්ති හැම රාත්‍රියකම වත්තේ පැලට ගිහින් රාජුගේ රළු පහස විඳගත්තා. රාජු මිය යන තුරුම කාන්ති ඒ පහස අතහැරියේ නැහැ. රාජුට වයස අවුරුදු අසූවක් වෙද්දී පවා, ඔහුගේ ඒ මිය නොගිය පිරිමි ශක්තිය කාන්තිගේ සිරුර සුවපත් කළා. රාජුගේ මරණයෙන් පස්සේ කාන්ති ආයෙත් කිසිම පිරිමියෙක් ලඟට ගියේ නැහැ. ඇය තමන්ගේ මහලු විය ගෙවුවේ රාජුගේ ඒ රළු, කළු සිරුරේ සුවඳ සහ පැලේ ගත කළ ඒ රාත්‍රීන්වල මතකයන් සමඟයි.

.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා ලියු කතාවකි

කතාවක කියවු ඔබ සැමට ස්තූතියි