වලව්වේ අසම්මතය පලවෙනි කොටස

 ගමේ කාගෙත් බය පක්ෂපාතකම දිනාගත්, ඒ වගේම කාගෙත් වෛරයට පාත්‍ර වූ චරිතය වුණේ ගම්මුලෑදෑනි ආරච්චිරාලයි. පනස්වෙනි වියේ පසුවුණත්, ආරච්චිරාල තවමත් හැඩිදැඩි පෙනුමකින් යුත්, මී හරකෙකුගේ වැනි ගොරෝසු සිරුරක් හිමි මිනිසෙකි. ඔහු ගමේ පාලනය ගෙන ගියේ නීතියට වඩා තමන්ගේ අත්තනෝමතික බලයෙනි. ගමේ අහිංසක ගැහැනුන් බොහෝමයක් ආරච්චිරාලට අවනත වුණේ එක්කෝ ඔහුට තිබූ බිය නිසාය, නැතහොත් තමන්ගේ මිනිසුන්ව බොරු හොරකම්වලට පටලවා හිරගෙට යවනු ඇතැයි යන සැකය නිසාය.

​වලව්වේ පරම්පරා ගානක් වැඩ කළ විමලාවතී, මේ ගමේ හිටපු අමුතුම ගැහැනියකි. අවුරුදු තිස්පහක් වුණත් ඇගේ සිරුර තවමත් කිරිගරුඬ රූපයක් වැනිය. දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ මවක් වුවද, වෙල් ඉපනැල්ලේ සහ හේනේ වැඩ කර රළු වුණු ඇගේ තලෙලු සිරුරේ තිබුණේ පිරිමින්ව උමතු කරවන සුළු ගැමි සුන්දරත්වයකි.

 විමලාවතීගේ මිනිහා මියගොස් වසර කිහිපයකි. එහෙත් ඇය ගමේ අනෙක් ගැහැනුන් මෙන් ආරච්චිරාලට හිස නැමුවේ නැත. ඇගේ ඒ අභිමානය ආරච්චිරාලගේ කාම ගින්න තවත් ඇවිස්සීමට සමත් විය.

​ආරච්චිරාලගේ බිරිඳ, හාමිනේ, මේ හැමදේම දැන සිටියද ඇය සිටියේ මුනිවත රකිමිනි. ආරච්චිරාලගේ සල්ලාලකම පාලනය කිරීමට ඇයට නොහැකි බව ඇය අත්දැකීමෙන් දැන සිටියාය.

​එදා වලව්වේ මහා දානයක් පැවති දවසකි. හාමිනේ ඇතුළු පිරිස පන්සලට ගොස් සිටි බැවින් වලව්ව මඳක් පාළු වී තිබුණි. දානයේ වැඩ අවසන් කර විමලාවතී මුළුතැන්ගෙයි බඳුන් පිරිසිදු කරමින් සිටියාය. ඇය ඇඳ සිටි රෙද්ද සහ හැට්ටය දහඩියෙන් මඳක් තෙත් වී ඇගේ සිරුරට ඇලී තිබුණි. ඒ දෙස කාමයෙන් පිරුණු දෑසින් බලා සිටි ආරච්චිරාල සෙමින් මුළුතැන්ගෙට ඇතුළු විය.

​"විමලාවතී... තනියමම නේද වැඩ?" ආරච්චිරාලගේ ගොරෝසු හඬ ඇසී විමලාවතී තිගැස්සී හැරී බැලුවාය. ඔහුගේ දෑස් තිබුණේ ඇගේ පියයුරු පෙදෙසේය.

​"එහෙම තමයි ආරච්චිරාල... හාමිනේලා එන්නත් ලඟ ඇති," විමලාවතී අභිමානයෙන් පැවසුවාය.

​ආරච්චිරාල සෙමින් ඇය වෙත ළඟා විය. "හාමිනේලා එන්න තව වෙලා තියෙනවා විමලාවතී. මම හිතුවා උඹේ අර තිබුණු තද ගතිය අදවත් පොඩ්ඩක් බුරුල් වෙයි කියලා."

​ඔහු එක්වරම විමලාවතීගේ අතින් තදින් අල්ලා ඇයව බිත්තියට හේත්තු කළේය. ආරච්චිරාලගේ රළු පිරිමි සිරුරේ සුවඳත්, ඔහුගේ පීඩනයත් විමලාවතීට තදින් දැනුණි. ඔහුගේ හැඩිදැඩි දෑත් ඇගේ ඉණ වටා යන්නට විය. විමලාවතී ඔහුගෙන් මිදීමට වෙර දැරුවද ආරච්චිරාලගේ ශක්තිය හමුවේ ඇය අසරණ වූවාය.

​"අතාරින්න ආරච්චිරාල... වලව්වේ වැඩ කරන අපිට මෙහෙම කරන එක හරි නැහැ," විමලාවතී කේන්තියෙන් මිමිණුවාය.

​"හරි වැරැද්ද බලන්න නෙවෙයි මම උඹ ලඟට ආවේ... උඹේ ඔය රූපේ දැකලා මම අවුරුදු ගානක් ඉවසාගෙන හිටියා. අද උඹ මගෙන් බේරෙන්නේ නැහැ," ආරච්චිරාල පවසමින් ඇගේ හැට්ටයේ කරෙන් ඇද එය මඳක් පහළට ඉරා දැමුවේය.

​විමලාවතීගේ තලෙලු උරහිස සහ පිරිපුන් පියයුරු පෙදෙස නිරාවරණය වන විට ආරච්චිරාලගේ හුස්ම වේගවත් විය. ඔහු බලහත්කාරයෙන්ම ඇගේ ගෙල පෙදෙස සිපගන්නට උත්සාහ කරද්දී, වලව්වේ පසුපස දොරෙන් ඇසුණු සද්දයකට ඔහු මඳක් නැවතුණි.

වලව්වේ පිටුපස දොර අසල ඇසුණු ඒ සද්දය මුර බල්ලාගේ සීරීමක් බව තේරුම් ගත් ආරච්චිරාලට යළිත් මහා ජවයක් ලැබුණි. ඔහු තම මී හරකෙකු වැනි හැඩිදැඩි සිරුරෙන් විමලාවතීව කුස්සියේ බිත්තියට තද කර ගත්තේය. විමලාවතී දැඟලීමට උත්සාහ කළත්, ආරච්චිරාලගේ රළු පපුවට ඇගේ පිරිපුන් සිරුර තෙරපෙද්දී ඇයට දැනුණේ මහා පීඩනයකි.

​"දඟලන්න එපා විමලාවතී... උඹ දන්නවානේ මම උඹේ මනුස්සයා නැති කාලේ උඹටයි දරුවන්ටයි කරපු උදව්. අද ඒවට හිලව් වෙන්නත් එක්ක උඹ මට සතුට දියන්," ආරච්චිරාල ගොරෝසු හඬින් පවසමින් ඇගේ ඉතිරිව තිබූ හැට්ටයේ කරෙන් තදින් ඇද දැමුවේය.

​හැට්ටයේ රෙද්ද "චිරි... චිරි..." හඬින් ඉරී ගොස් ඇගේ පියයුරු යුගලය රන්වන් පාට තැඹිලි ගෙඩි දෙකක් මෙන් ආරච්චිරාල ඉදිරියේ නිරාවරණය විය. ඇය මීට පෙර කිසිදු පිරිමියෙකුට තම සිරුර මෙසේ පෑවා නොතිබුණි. ආරච්චිරාල තම රළු, කෙස් පිරුණු අත්ලෙන් ඇගේ වම් පියයුර තදින් අල්ලා මිරිකන්නට විය. ඔහුගේ මහපට ඇඟිල්ලෙන් ඇගේ ඉදිරියට නෙරා තිබූ තද තණ පුඩුව තදින් මිරිකද්දී, විමලාවතීගේ සිරුර වරක් ගැස්සී ගියේය.

​ඒ වේදනාව සමඟ මුසු වූ අමුතුම සරාගී හිරිවැටීමක් ඇගේ කොන්ද දිගේ ගලා ගියේය. විමලාවතීගේ මුවින් පිටවන්නට ගිය කෑගැසීම කෙඳිරිල්ලක් බවට පත් විය. ආරච්චිරාල ඇගේ පියයුරු මාරුවෙන් මාරුවට තම රළු දෑතින් මිරිකමින්, එහි තණ පුඩු තම ඇඟිලිවලින් තද කරද්දී, විමලාවතීගේ විරෝධය සෙමින් දියවී යන්නට විය. වසර ගණනාවකින් පිරිමි පහසක් නොලැබූ ඇගේ සිරුර, ආරච්චිරාලගේ ඒ රළු සහ බලහත්කාරී පහසට නන්නාඳුනන ආකාරයකින් අවනත වන්නට පටන් ගත්තේය.

​"ම්ම්ම්... ආරච්චිරාල... එපා..." ඇය එසේ කීවත්, ඇගේ දෑස් අඩවන් වී තිබුණි. ඇගේ දෙපා පණ නැති වී යද්දී ඇය ආරච්චිරාලගේ උරහිස්වලට වාරු වූවාය.

​ආරච්චිරාල තම අනෙක් අත ඇගේ රෙද්ද අස්සෙන් යවා ඇගේ සිනිඳු කලවා පිරිමදින්නට විය. කුස්සියේ තිබූ දුම් සුවඳත්, ආරච්චිරාලගේ සැර දුම්කොළ සුවඳත් මුසු වූ ඒ පරිසරය තුළ විමලාවතී සම්පූර්ණයෙන්ම අසරණ විය. ආරච්චිරාල ඇගේ බෙල්ල සහ පියයුරු අතර ප්‍රදේශය තම රළු දෙතොල්වලින් සිපගනිමින්, වඩ වඩාත් ඇයව තමා වෙත තද කරගත්තේය.

​"දැන් උඹ මගේ විමලාවතී... මම උඹව අද ගැහැනියක් කරනවා," ආරච්චිරාල ජයග්‍රාහී ලෙස පවසමින් ඇගේ රෙද්දේ ගැටය ලිහා දැමුවේය. රෙද්ද සෙමින් ඇගේ පාමුලට කඩා වැටෙද්දී, විමලාවතී තම දෑතින් මුහුණ වසා ගත්තේ ලැජ්ජාවටත් වඩා තම සිරුරේ අවදි වී ඇති ඒ අසීමිත කාම පිපාසයට බියෙනි.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා ලියන කතාවකි

දෙවනි කොටසින් ඉතුරු ටික