කළු යකඩ සහ සිනිඳු සේද දෙවනි කොටස

කාලය ගෙවී යද්දී ගුණපාලගේත් කාන්තිගේත් ඒ රහස් සබඳතාවයේ තිබුණු උද්යෝගය හෙමින් හෙමින් දියවෙලා යන්න පටන් ගත්තා. කාන්ති සහ ගුණපාලගේ ඇසුරට මේ වෙද්දි අවුරුදු 04ක කාලයක් ගෙවිලා ගිහින්. ගුණපාලට දැන් වයස වැඩියි වගේම එකම ඇසුර දැන් එපා වෙලා. ඒත් කාන්තිගේ ඒ නොනිවෙන තරුණ ජවයත්, නිතර නිතර ඇය ඉල්ලන ඒ රළු පහසත් දරාගන්න ගුණපාලගේ සිරුර දැන් වෙහෙසට පත් වෙලා තිබුණේ. ඔහුට දැන් කාන්තිව පෙනුණේ තමන්ගේ ශක්තිය උරා බොන බරක් විදිහටයි. ගුණපාල ඇයව මඟ හරින්න පටන් ගත්තේ කාන්තිගේ හිතේ ලොකු පිපාසයක් ඉතිරි කරමින්.

​ඔය අතරේ තමා විජේසිංහ කඩේට බඩු ගන්න එන්න පටන් ගත්තේ. විජේසිංහ කියන්නේ නගරයේ ඉන්න හතළිස් පස් හැවිරිදි හැඩිදැඩි පිරිමියෙක්. ඔහු කීපවිටක්ම කඩේ වැඩකරන මේ කාන්තිව දැකලා තියෙනවා. කාන්තිගේ මනා රෑ සපුවට ඔහු හිතින් ලොබ බැන්දා.. ඔහු කලින් විවාහ වෙලා දික්කසාද වුණු කෙනෙක් නිසා ගැහැනුන්ගේ හිතත්, සිරුරත් පාලනය කරන්න ඔහු දක්ෂයෙක්. විජේසිංහගේ ඒ තේජවන්ත පෙනුමට කාන්තිගේ හිතේ ආයෙත් අර පරණ අඳුරු ආශාව අවදි වුණා. ගුණපාලත් තමන්ට දැන් බරක් වෙලා ඉන්න කාන්තිව විජේසිංහට පවරා දෙන්න කැමති වුණේ ලොකු මුදලකටයි.

​"මම මේ කෙල්ලව මගේ බංගලාවට එක්කන් යනවා," විජේසිංහ කිව්වේ හරියට වටිනා බඩුවක් මිලට ගත්තා වගේ අභිමානයකින්.

​කාන්ති විජේසිංහගේ බංගලාවට ගිය මුල්ම රාත්‍රිය ඇයට කවදාවත් අමතක නොවන එකක් වුණා. විජේසිංහ ඇයට ලබා දීලා තිබුණේ ඇඟටම ඇලුණු, තද නිල් පාට සේද රෙද්දෙන් කරපු දිලිසෙන ගවුමක්. ඒකේ පිටුපස කර ගොඩක් ගැඹුරට විවෘතව තිබුණ නිසා ඇගේ රන්වන් පාට පිට පෙනුණේ හරිම කාමුක විදිහටයි. විජේසිංහ සෝෆාවේ වාඩි වෙලා විස්කි වීදුරුවක් බොන ගමන් කාන්ති දෙස බැලුවේ මත් වුණු ඇස්වලින්.

​"කාන්ති... ලඟට එන්න," ඔහුගේ ඒ ගොරෝසු පිරිමි හඬට කාන්තිගේ මුළු සිරුරම කිළිපොලා ගියා. ඇය සෙමින් ඔහු අසලට ගිය විට, විජේසිංහ ඇගේ සිහින් ඉණ වටා තම ශක්තිමත් දෑත් යවා ඇයව පිටුපසින් තදින් බදා ගත්තා. විජේසිංහගේ ඒ හැඩිදැඩි සිරුරේ උණුසුමත්, ඔහුගේ කලිසම අස්සේ තිබුණු පිරිමි ජවය තමන්ගේ තට්ටම් අතර තද වෙන හැඟීමත් කාන්තිව සම්පූර්ණයෙන්ම උමතු කළා.

​විජේසිංහ ඇගේ සේද ගවුමේ උරහිස් පටි සෙමින් ලිස්සා හැරියා. ගවුම බිම වැටෙද්දී කාන්ති සිටියේ සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවතිනි. ඔහු ඇයව වඩාගෙන ගොස් විශාල ඇඳ මත තැබුවා. දික්කසාද වූ පුරුෂයෙකු ලෙස ඔහු සතු වූ ඒ පළපුරුදුකම නිසා කාන්තිගේ සිරුරේ හැම සංවේදී තැනක්ම ඔහු අවදි කළා. ඔහු කාන්තිව ඇඳ මත දණ ගස්වා, ඇගේ පිටුපසින් වැළඳ ගනිමින් තම රළු පහස මුදා හැරියා. ගුණපාල මුදලාලිගේ පිරිමියා අගල් 06ක් පමණ වු මහත එකකි. ඒත් විසේසිංහගේ පිරිමියා අගල් 08කට වඩා දිග මහත එකකි.. ඇය එය දුටු විගස තිගැස්සි ගියේ කවදාවත් ගුණපාලගේ පිරිමියා හැර මෙවැනි විශාල පිරිමියෙකු දැකලා නැති නිසා. මුලින්ම විජේසිංහ ඇගේ සම සෑමතැනකින්ම තොල් වලින් සිඹ ඇගේ රසවිලට ලගට හිමින් හිමින් ගමන් කලා. ඇගේ රස විල මේ වන විටත් උතුරමින් තිබුනේ. ඔහුගේ තොල් වලින් සහ දිවෙන් ඇගේ රසවිල අවුස්සද්දි ඇගේ සිහින් කෙඳිරි හඬ කාමරය පුරා රැව් දුන් අතර, ඇය විජේසිංහගේ හිස තම නියපොතු වලින් තදින් සූරා දැමුවාය. කෙටි කාලයකදි උපරිම සුරාන්ත සැපක් ලැබුණු පසු කාන්ති විජේසිංහව ඇදේ නිදිකරවා ඔහුගේ පිරිමියා මුවින් සතුටු කරන්න ගත්තේ ඈද සියලුම දේවල් දන්නා ගැහැණියක් බව ඔහුට අගවමින්.. ගුණපාලගේ මුවින් සිදුකිරිමට වඩා මොහුගේ මුවින් සිදු කරන දෑ කිරිම ඉතාමත් අමාරු බව ඇයට දැනුනි. විජේසිංහගේ ඉදිරි මුඩු කොටස ඉතාමත් විශාල අතර එය තමාගේ ඇග තුලට යද්දි තමාට දරාගන්න බැරිවේවි යැයි ඇය සිතන්නට උනා.

පසුව දෙදෙනා එම ඒ රාත්‍රිය පුරාම ඔවුන් එකිනෙකාගේ සිරුරු පිනවා ගත් අතර, කාන්ති තේරුම් ගත්තා තමන්ට ඕනේ මේ වගේ ආධිපත්‍යයක් පතුරුවන පිරිමියෙක්ව බව.

​මාස කිහිපයකට පසු කාන්ති ගැබ් ගත්තාය. දරුවෙකු ලැබෙන්නට සිටින බව දැනගත් පසු, විජේසිංහ ඇයව නීත්‍යානුකූලව විවාහ කර ගත්තේය. නමුත් ඒ සතුට වැඩි කාලයක් තිබුණේ නැත. දරුවා ලැබී ටික කාලයක් ගත වෙද්දී, විජේසිංහ ආයෙත් තමන්ගේ පරණ පුරුදු පටන් ගත්තේය. ඔහු ව්‍යාපාරික කටයුතු යැයි පවසමින් සති ගණන් නිවසින් බැහැරව වෙනත් තරුණ ගැහැනුන් සමඟ සැප විඳින්නට පුරුදු විය.

​දැන් කාන්තිට බංගලාවක්, සේවකයන් සහ යාන වාහන තිබුණද, ඇගේ නිදන කාමරය පාලු වී තිබුණි. ඇය තමන්ගේ පිරිපුන් සිරුර දෙස කණ්ණාඩියෙන් බලමින්, තවමත් තමා තුළ ඇති ඒ නොනිමි කාම පිපාසය නිවා ගැනීමට නොහැකිව සුසුම් හෙළුවාය. ඇය තම ස්වාමියා එනතුරු මඟ බලා සිටියද, ඇය දැන සිටියේ තම සිරුරේ අගය දැන් ඔහුට පරණ වී ඇති බවයි. සැප සම්පත් මැද කාන්ති තවත් එක් රන් කූඩුවක හිරවුණු පක්ෂියෙකු බවට පත් වී සිටියාය.

විජේසිංහගේ බංගලාව ඇතුළේ සැප සම්පත් මැද හිරවුණු කාන්තිට දැන් වයස අවුරුදු තිස්පහකි. නමුත් ඇය දෙස බලන ඕනෑම අයෙකුට සිතෙන්නේ ඇය තවමත් විසිපස් හැවිරිදි පිනා ගිය රූපයකින් පිරි තරුණියක බවයි. වසර ගණනාවක් තිස්සේ කිසිදු වෙහෙසකර වැඩක් නොකළ නිසා ඇගේ අත් සහ පාද රතු පැහැති වී සිනිඳු වී තිබුණි. විජේසිංහ ඇයව මඟහරිමින් වෙනත් ස්ත්‍රීන් සොයා යන අතරේ, කාන්තිගේ යටි හිතේ නිදා සිටි අර නොනිමි කාම ගින්න නැවතත් ඇවිළෙන්නට විය. ඒ අතර තමන්ගේ නිවසේ වැඩ කරන රාජුගේ ශරිරියට කාන්තිගේ ඇස ගියේ නොදැනුවත්මයි..

​රාජු යනු විජේසිංහගේ බංගලාවේ වත්තේ වැඩ කරන අවුරුදු හැටක පමණ දෙමළ මිනිසෙකි. වයසින් මුහුකුරා ගියත්, ජීවිත කාලය පුරාම දර පලමින් සහ බර උසුලමින් කළ වැඩ නිසා ඔහුගේ කළු පැහැති සිරුර යකඩයක් මෙන් ශක්තිමත් විය. ඇඟ පුරා මතු වී තිබුණු නහර සහ දහඩියෙන් දිලිසෙන ඔහුගේ පිරිමි සිරුර දෙස කාන්ති ජනේලයෙන් හොරෙන් බලා සිටින්නට පුරුදු වූවාය.

​දිනක් සවස් යාමයේ, විජේසිංහ නිවසේ නොසිටි වේලාවක, කාන්ති සඳලුතලයේ සිට වත්ත දෙස බලා සිටියාය. වත්තේ කොනක තාප්පයට මුවා වී රාජු මුත්‍රා කරමින් සිටියේය. ඒ දෙස අහම්බෙන් බැලූ කාන්තිගේ දෑස් අදහාගත නොහැකි විය. ඇය තම ජීවිත කාලය පුරාම පිරිමින් දෙදෙනෙකු ඇසුරු කර තිබුණද, රාජු සතුව තිබූ ඒ අසාමාන්‍ය පිරිමි අවයවය ඇය කිසිදා දැක නොතිබූ තරම් විශාල සහ හැඩිදැඩි එකක් විය.

​"දෙවියනේ... මුත්‍රා කරන වෙලාවටත් මෙහෙම නම්, ආශාවෙන් ඉන්න වෙලාවක මේක කොහොම තියෙයිද?" කාන්තිට තමන්ටම මිමිණුණි.

​ඇගේ මුළු සිරුරම එකපාරටම හිරිවැටී ගියේය. සිනිඳු දෑත් වෙව්ලන්නට වූ අතර, හදගැස්ම වේගවත් විය. වහාම තම නිදන කාමරයට වැදුණු ඇය, දොර අගුළු දමා ඇඳ මත ඇල වූවාය. රතු පැහැති සේද රාත්‍රී ඇඳුම ඇගේ සිරුර මතින් මඳක් ඉහළට කර, ඇය තම සිනිඳු ඇඟිලි තුඩුවලින් තම රසවිල පිරිමදින්නට වූවාය. රාජුගේ ඒ කළු, යෝධ පිරිමි අවයවය සිහිපත් කරමින් ඇය දෑස් තදින් පියා ගත්තාය. තමාම පිනවා ගනිමින් ඇය මහා සුසුමක් හෙළා සුරාන්තයට පත් වූයේ, රාජුගේ ඒ රළු පහස තමාට ලැබෙනු ඇතැයි සිහින දකිමිනි.

​දින කිහිපයකට පසු, රාජු ගේ ඇතුළත වූ පැරණි පෙට්ටි වගයක් ඉහළ මාලයට රැගෙන ඒමට කාන්ති ඔහුට අණ කළාය. විජේසිංහ නිවසේ නැති ඒ නිහඬ හෝරාවේ, රාජු තම දහඩිය වැකුණු සිරුරත් සමඟ කාන්තිගේ කාමරයට ඇතුළු විය. කාන්ති ඇඳ මත වාඩි වී සිටියේ ඇගේ සිනිඳු කලවා හොඳින් පෙනෙන පරිදි තම ගවුම මඳක් ඔසවාගෙනය.

​"රාජු... මේ පෙට්ටි මෙතනින් තියන්න," කාන්තිගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය.

​රාජු පෙට්ටි බිමින් තබා කාන්ති දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ කළු පැහැති අඳුරු දෑස් කාන්තිගේ සිරුරේ හැඩතල මත නතර විය. කාන්ති සෙමින් නැගිට රාජු අසලට ගියාය. ඇගේ සිනිඳු, රතු පැහැති අත ඔහුගේ රළු, කළු බාහුව මත තැබූ විට දෙදෙනාටම විදුලි සැරයක් වැදුණාක් මෙන් දැනුණි. රාජුගේ සිරුරෙන් වහනය වූ ඒ රළු පිරිමි දහඩිය සුවඳ කාන්තිව තවත් කුල්මත් කළේය.

​රාජු වචනයක්වත් කීවේ නැත. ඔහු තම ශක්තිමත් දෑතින් කාන්තිගේ සිනිඳු ඉණ වටා අත යවා ඇයව තමා වෙත තද කර ගත්තේය. කාන්තිට ඔහුගේ ශක්තිමත් පපුවේ උණුසුම දැනෙද්දී, ඇය තම හිස ඔහුගේ උරහිස මත තබා ගත්තාය. රාජුගේ යකඩයක් මෙන් ශක්තිමත් දෑත් ඇගේ සිනිඳු පිට පුරා සැරිසරද්දී, කාන්ති තේරුම් ගත්තා තමන්ගේ නොනිමි පිපාසය නිවීමට මේ හැඩිදැඩි පිරිමියාට හැකි බව.

.

.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා ලියන කතාවකි

තුන්වෙනි කොටසින් ඉතුරු ටික