වලව්වේ අසම්මතය අවසානය

ලලිත් වලව්වෙන් බැහැර වී කොළඹ පදිංචියට ගියේ තමන්ගේම කියා අලුත් ජීවිතයක් ගොඩනගා ගැනීමේ අරමුණෙනි. මවගේ මරණයෙන් පසු වලව්වේ තිබූ පාලු ගතියත්, පියා සහ විමලාවතී අතර තිබූ ඒ අසම්මත ගනුදෙනුව දෙස බලා සිටීමත් ඔහුට යම් කලකිරීමක් ගෙන දුන්නේය. කොළඹ ප්‍රසිද්ධ සමාගමක රැකියාවකට ගිය ලලිත්ට එහිදී මුණගැසුණේ ඩිලානිවයි.

​ඩිලානි යනු ගමේ ගැහැනුන් මෙන් නොව, නගරයේ හැදුණු වැඩුණු, අතිශය සරාගී සහ විවෘත මනසක් ඇති යුවතියකි. ඇගේ කෙටි කොණ්ඩයත්, සිරුරට තද වූ නවීන ඇඳුම් පැළඳුම් සහ ඇගේ කතා විලාසය ලලිත්ගේ තරුණ හදවත වහාම පැහැර ගත්තේය. විමලාවතීගෙන් ලැබුණු ඒ ගැමි, රළු පහසට වඩා ඩිලානිගෙන් ලැබුණු නවීන සහ සරාගී ආකර්ෂණය ලලිත්ට අලුත් අත්දැකීමක් විය.

​ලලිත් සහ ඩිලානි අතර ප්‍රේම සබඳතාවය ඉතා ඉක්මනින් දැඩි සරාගී සබඳතාවයක් දක්වා වර්ධනය විය. ඩිලානිගේ නවාතැන්පොළේදී ඔවුන් දෙදෙනා නිදහසේ කාලය ගත කළහ. ඩිලානිගේ සිනිඳු, සුදු පැහැති සිරුරේ පහස විඳිද්දී ලලිත්ට විමලාවතීගේ ඒ තලෙලු සහ මවිල් පිරුණු ගැමි සිරුර ක්‍රමයෙන් අමතක වී ගියේය. ඩිලානිගේ සරාගී බව හමුවේ ලලිත් සම්පූර්ණයෙන්ම වසඟ වූ අතර, ඇයව විවාහ කරගැනීමට ඔහු තීරණය කළේය.

​වැඩි කලක් යන්නට පෙර ලලිත් සහ ඩිලානිගේ විවාහය කොළඹදී ඉතා ඉහළින් සිදු විය. දැන් ලලිත්ට විමලාවතී කෙරෙහි තිබූ ඒ පැරණි ආශාව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වී තිබුණි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඩිලානි සමඟ අලුත් පවුල් ජීවිතයක් ගත කිරීමටයි.

​කෙසේ වෙතත්, විවාහයෙන් පසු ලලිත්ට සිදු විය තමන්ගේ අලුත් මනාලිය වූ ඩිලානිව වලව්වට රැගෙන යාමටයි. ආරච්චිරාල අසනීපයෙන් ඇඳටම සීමා වී සිටින නිසාත්, වලව්වේ දේපළ බලාගැනීමට සිටින එකම පුතා ලලිත් නිසාත් ඔවුන්ට වලව්වේ පදිංචියට යාමට සිදු විය.

​ලලිත් ඩිලානිව කැඳවාගෙන වලව්වට පැමිණෙන විට, විමලාවතී දොරකඩ සිටියේ අමුතුම බැල්මකිනි. තම පැරණි පෙම්වතා නවීන පන්නයේ සරාගී බිරිඳක සමඟ පැමිණීම ගැන ඇගේ සිතේ ඉරිසියාවක් මෙන්ම කුතුහලයක් ද හටගත්තේය. ඩිලානිගේ ඒ විවෘත ඇඳුම් විලාසිතා සහ ඇගේ හැසිරීම වලව්වේ පිරිමින්ගේ දෑස් යළිත් අවදි කිරීමට සමත් වන බව විමලාවතීට වැටහුණි.

වලව්වේ සිරිත් විරිත් සහ පාලු ගතිය ඩිලානිට අලුත් අත්දැකීමක් විය. දිනක් දහවල් කාලයේ ලලිත් රැකියාවකට පිටත්ව ගොස් ඇති බව සිතූ ඩිලානි, වතුර වීදුරුවක් ලබා ගැනීමට මුළුතැන්ගෙය දෙසට ඇවිද ගියාය. එහෙත් අතරමගදී ඇයට ඇසුණේ ආරච්චිරාලගේ කාමරයෙන් නැගුණු අමුතු කෙඳිරිලි හඬකි. කුතුහලයෙන් යුතුව කාමරයේ මඳක් විවෘතව තිබූ දොර සිදුරෙන් ඇය එබී බැලුවාය.

​ඇය දුටු දසුනින් ඩිලානිගේ හුස්ම පවා නැවතුණි. අඩක් පණ නැතිව ලෙඩ ඇඳේ සිටි ආරච්චිරාලගේ සිරුර මත විමලාවතී නිරුවතින් වාඩි වී සිටියාය. ආරච්චිරාලගේ ඒ සර්පයෙකු වැනි අවයවය විමලාවතීගේ සිරුර තුළ රළු ලෙස කිඳා බසින ආකාරයත්, පණ නැති මහල්ලෙකු වුවද ඔහු තම එකම දෑතින් විමලාවතීගේ තට්ටම් මිරිකන ආකාරයත් ඩිලානි බලා සිටියේ මෝහනය වූවාක් මෙනි. වලව්වේ ගෞරවනීයත්වය පිටුපස සැඟවුණු ඒ මෘග කාමුකත්වය ඩිලානිගේ නගරබද සිත උමතු කරවන්නට සමත් විය.

​"ඔයා මොකද මෙතන කරන්නේ ඩිලානි?"

​පිටුපසින් ඇසුණු ලලිත්ගේ ගොරෝසු හඬින් ඩිලානි තිගැස්සී හැරී බැලුවාය. ලලිත් ඇය දෙස බලා සිටියේ සරදම් සහගත සිනහවකිනි. ඔහු ද ඒ වන විටත් තම පියා සහ විමලාවතීගේ රංගනය දෙස බලා සිට ඇති බව ඇයට වැටහුණි. ලලිත් සෙමින් ඩිලානිගේ ඉණ වටා අත යවා ඇයව තමා වෙතට තද කරගත්තේය.

​"මේක තමයි මේ වලව්වේ සැබෑ උරුමය ඩිලානි. මගේ තාත්තාට තාමත් විමලාවතී නැතුව බැහැ," ලලිත් පවසමින් ඩිලානිව වඩාගෙන ඔවුන්ගේ නිදන කාමරයට ඇතුළු විය.

​කාමරයේ දොර වසා දැමූ ලලිත්, ඩිලානිගේ නවීන පන්නයේ ඇඳුම් ඉතා රළු ලෙස ඉරා දැමුවේය. තම පියා සහ විමලාවතී දුටු ඒ දසුනෙන් ලලිත් තුළ ද පැරණි මෘග ගතිය අවදි වී තිබුණි. ඩිලානිගේ සුදු පැහැති සිනිඳු සිරුර මත ලලිත් තම පියා මෙන් රළු ලෙස වැටුණේය. ඩිලානි ද වලව්වේ ඒ අසම්මත කාම පරිසරයට වසඟ වී, ලලිත්ගේ රළු පහස ඉල්ලා මහා හඬින් කෙඳිරිගාන්නට විය.

​ලලිත් තම මුළු ශක්තියම යොදා ඩිලානිව පිනවන විට, ඇයට සිතුණේ තම සැමියා තුළ සිටින්නේ ද ආරච්චිරාලගේම ඒ සල්ලාල ලේ උරුමය බවයි. දෙදෙනාම මහා සුරාන්තයකට ළඟා වෙමින් දහඩියෙන් තෙත් වී ඇඳ මත වැටෙද්දී, වලව්වේ රහස් සදහටම වලව්වේ බිත්ති අතරම වැළලී ගියේය. විමලාවතී, ආරච්චිරාල, ලලිත් සහ දැන් ඩිලානි ද ඒ රහස් දාමයේ සදාකාලික පුරුක් බවට පත් විය.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා ලියු කතා මාලාවකි 🍆

නිමි...