අසම්මත එකතුවීම අවසානය
සති අන්තය නිමා වී කවිඳු සහ නිම්නා නැවත සරසවිය බලා පිටත්ව ගියේ ඉතිරි කර තැබූ මතකයන් දහස් ගණනක් හදවතේ තබාගෙනය. එතැන් පටන් නිම්නාට ද කවිඳුගේ නිවස තමාගේම නිවසක් වැනි විය. සෑම නිවාඩුවකදීම ඇය කවිඳු සමඟ ගමට පැමිණියේ සුගන්ධිකාගේ සහ කවිඳුගේ ඒ අසම්මත සරාගී පාරාදීසයේ නිදහසේ සැරිසැරීමටය.
බොහෝ දිනවල රාත්රිය පුරා තිදෙනා එක්ව පවත්වන රති කෙළියෙන් පසු, කවිඳු දැඩි තෙහෙට්ටුව නිසාම තද නින්දකට වැටෙයි. එහෙත් සුගන්ධිකා සහ නිම්නා තුළ ඇති වූ ඒ අලුත් සමලිංගික පිපාසය එතැනින් නතර වූයේ නැත. ඔවුන් දෙදෙනා කවිඳුගේ නිරුවත් සිරුර දෙපස හිඳ, ඔහු නිදා සිටියදීම එකිනෙකාගේ සිරුරු ගවේෂණය කිරීමට පුරුදු වූහ.
එක් වැසිබර රාත්රියක, කවිඳු දෙවතාවක්ම ඔවුන් දෙදෙනා සන්තර්පණය කර තද නින්දේ පසුවිය. සුගන්ධිකා සහ නිම්නා නිරුවතින්ම වැළඳගෙන, එකිනෙකාගේ සිරුරුවල උණුසුම විඳිමින් සිටියහ. නිම්නා සෙමින් සුගන්ධිකාගේ පිරිපුන් පියයුරු පිරිමදිමින් ඇගේ ගෙල සිප ගත්තාය.
"අම්මේ... මට එක දෙයක් කියන්න හිතුණා," නිම්නා ඉතා හීන් හඬින් මිමිණුවාය. "මම කවිඳු එක්ක හිටපු පළවෙනි දවසෙම මට හිතුණා එයාව කවුරු හරි මාර විදිහට පුරුදු කරලා තියෙනවා කියලා. ඒ තරම් දක්ෂ විදිහට, ගැහැනියකගේ ඇඟේ තියෙන රහස් තැන් පාවිච්චි කරන්න සාමාන්ය කොල්ලෙක්ට බැහැ. අනිවාර්යෙන්ම ගෑනියෙක් ඒ දේවල් කියලා දෙන්න ඕන. ඒකත් පරිණත ගැහැණියෙක්. අන්න ඒකයි මම එයාට මෙච්චර වහල් වුණේ."
සුගන්ධිකා සරාගී සිනහවක් පෑවාය. ඇය නිම්නාගේ හිසකෙස් අතගාමින් ඇගේ මුහුණ තමා දෙසට හරවා ගත්තාය. "ඔව් නිම්නා... මගේ මනුස්සයා අහිමි වුණාට පස්සේ මම දහඅට අවුරුද්දක් බලාගෙන හිටියේ මේ ජවය මගේ ඇඟ ඇතුළට ගන්න. මම මගේ පුතාව හැදුවේ මට ඕන විදිහට. ඒ නිසා තමයි අද ඔයාටත් මේ වගේ සතුටක් ලැබෙන්නේ."
නිම්නා සුගන්ධිකාගේ දෙතොල් තදින් සිප ගත්තාය. "අම්මා කරපු ඒ දේ නිසා අද මම ලෝකේ ඉන්න වාසනාවන්තම කෙල්ල. මට දැන් කවිඳු නැතුවත් බැහැ, ඒ වගේම අම්මා නැතුවත් බැහැ."
එසේ පවසමින් නිම්නා සුගන්ධිකාගේ දෙපා අතරට වැදී ඇගේ රහස් පෙදෙස තම මුවින් සන්තර්පණය කරන්නට වූවාය. සුගන්ධිකා දෑස් පියාගෙන, තම ලේලියගෙන් ලැබෙන ඒ සිනිඳු පහස විඳිමින් නිදා සිටින තම පුතාගේ අතක් තදින් අල්ලා ගත්තාය. පරම්පරා දෙකක ගැහැනුන් දෙදෙනෙකු, එකම පිරිමියෙකුගේ උරුමය මැද අසම්මතයේ උපරිම සුවය විඳිමින් එදින රාත්රියද නිමා කළහ.
මේ රහස ලෝකයාගෙන් සැඟවුණු රහසක් වුවද, ඒ නිවස තුළ ඔවුන් තිදෙනාටම එය සදාකාලික සතුටක් ගෙන දෙන පාරාදීසයක් විය.
සරසවි දිවිය නිමා කර වසර පහක් ගෙවී ගියේ ඉතා වේගයෙනි. කවිඳු සහ නිම්නා දෙදෙනාම තම රැකියා ක්ෂේත්රයන්හි ඉහළටම ගිය අතර, ඔවුන් කිසිවිටෙකත් වෙනත් ගැහැනුන් හෝ පිරිමින් දෙස බැලීමටවත් උනන්දු වූයේ නැත. ඔවුන්ට අවශ්ය සියලුම මානසික සහ ශාරීරික සතුට ඒ කුඩා පවුල තුළම උපරිමයෙන් තිබුණි.
මූල්යමය වශයෙන් ස්ථාවර වූ කවිඳු, නගරයට මඳක් දුරින් නිහඬ පරිසරයක නවීන පන්නයේ සුඛෝපභෝගී නිවසක් ඉදි කළේය. ඔහු නිම්නව තම නිල බිරිඳ ලෙස කරකාර බැඳගත් අතර, විවාහයෙන් පසු ඔවුන් එම නව නිවසට පදිංචියට ගියේ තමන්ගේ පණ වැනි අම්මාවද කැටුවමය.
සාමාන්ය සමාජයේ නැන්දම්මා සහ ලේලි අතර ගැටුම්, ඊර්ෂ්යාවන් කොතෙකුත් තිබුණද, මේ නිවස තුළ තිබුණේ පුදුමාකාර සමගියකි. පිටතට ඔවුන් වැදගත් පවුලක් ලෙස පෙනුණත්, නිවසේ දොරගුළු වැසුණු පසු ඔවුන් තිදෙනාම පත්වන්නේ එකම සරාගී ලෝකයක හවුල්කරුවන් බවටය. අම්මා සහ ලේලිය අතර කිසිදු ප්රශ්නයක් ඇති නොවූයේ, ඔවුන් දෙදෙනාම එකම පිරිමියෙකුගේ පහස සහ ආදරය එකසේ බෙදාගත් නිසාය.
සෑම දිනකම සවසට රැකියාව නිම වී කවිඳු නිවසට එන්නේ මහත් නොඉවසිල්ලෙනි. ඔහු එනතුරු සුගන්ධිකා සහ නිම්නා ඉතා සරාගී ලෙස සැරසී මඟ බලා සිටිති. රාත්රී ආහාරයෙන් පසු ඔවුන් තිදෙනාම නිවසේ විශාල නිදන කාමරයේ තනි වෙති. එහිදී ලෝක සම්මුතීන්, නෑකම් හෝ වයස් පරතරයන් සියල්ල අළු වී යයි.
කවිඳු තම මවගේ අත්දැකීම් බහුල පහසත්, නිම්නාගේ තරුණ ජවයත් මැද රජෙකු මෙන් වැජඹුණේය. සුගන්ධිකා සහ නිම්නා එකිනෙකාට උදව් කරමින් තම පිරිමියාව සතුටු කරන අතරතුර, ඔවුන් දෙදෙනාද එකිනෙකාගේ සිරුරුවලින් සැනසීම ලබා ගත්හ. වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඔවුන් අතර ගොඩනැගුණු ඒ අසම්මත ආදරය, දැන් කිසිවෙකුටත් බිඳලිය නොහැකි ශක්තිමත් බැඳීමක් බවට පත්ව තිබුණි.
සමාජයට රහසක් වූ, එහෙත් ඔවුන් තිදෙනාටම සැබෑ ස්වර්ගයක් වූ ඒ නිවස තුළ, ඔවුන් සදාකාලික සතුටින් සහ තෘප්තියෙන් දිවි ගෙවූහ.
.
.
.
.
.
.
.
වල් මල්ලියා ලියු කතාවකි 🍆
නිමි
Comments
Post a Comment