සීමා මායිම් අතරින් අවසානය
කවිඳුගේ සිරුරෙන් පිටවූ ඒ උණුසුම් ධාතු දහරාවන් ගිල දැමීමෙන් පසුවත් මල්ෂාගේ තිබහ සංසිඳී තිබුණේ නැත. ඇය මඳක් පණ නැති වී තිබූ කවිඳුගේ ලිඟුව දෙස බැලුවේ තවමත් නොසන්සුන් වූ දෑසිනි. ධනුෂ්ක රට ගිය දින සිට ඇය තුළ දැවෙමින් තිබූ ඒ මහා ගින්න නිවීමට එක වතාවක් පමණක් ප්රමාණවත් නොවන බව ඇයට වැටහුණි.
ඇය නැවතත් කවිඳුගේ ලිඟුව මුව තුළට ගෙන ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙසත්, වේගයෙන් සහ සරාගී ලෙසත් එය ලෙවකන්නට පටන් ගත්තාය. මල්ෂාගේ දිවෙහි උණුසුම සහ ඇගේ කෙළවලින් තෙත් වූ ඒ ලිස්සන සුළු බව නිසා, පණ නැතිව තිබූ කවිඳුගේ පුරුෂ ශක්තිය නැවතත් යකඩයක් මෙන් කෙලින් වී ප්රාණවත් වන්නට වැඩි වේලාවක් ගියේ නැත.
"අක්කේ... ඔයාට නම් ඇති වෙන්නේම නැහැ නේද?" කවිඳු හතිලමින් ඇසුවේ මවිතයෙනි.
මල්ෂා කිසිවක් නොකියා සරාගී සිනහවක් පෑවාය. ඇය කවිඳුගේ ඇඟ උඩට නැග, තම දෙපා දෙපසට කර ඔහුගේ උකුල මත වාඩි වූවාය. ඇගේ දිගු කෙස් කළඹ කවිඳුගේ මුහුණ මත වැටෙද්දී, ඇය සෙමින් පණ ගැහෙමින් තිබූ ඒ දැවැන්ත ලිඟුව තම රහස් පෙදෙසට එල්ල කර ගත්තාය. ඇය සෙමින් පහත් වෙද්දී, කවිඳුගේ ලිඟුව ඇගේ තෙත් වූ යෝනිය තුළට සෙමින් කිඳා බැසීමට පටන් ගත්තේය.
"ආහ්... මල්ලි... මේක මාව පිස්සු වට්ටනවා," මල්ෂා දෑස් පියාගෙන කෙඳිරිගෑවාය.
දැන් මල්ෂා තම සිරුරේ පාලනය අතට ගත්තාය. ඇය කවිඳුගේ උකුල මත ඉඳගෙන ඉහළට සහ පහළට වේගයෙන් පදිමින් ඔහුව සන්තර්පණය කරන්නට වූවාය. ඇගේ පිරිපුන් පියයුරු ගැහෙන අයුරුත්, ඇගේ මුහුණේ මැවෙන ඒ කාමුක ඉරියව්වත් දකිද්දී කවිඳුට දැනුණේ තමා ලෝකයේ වාසනාවන්තම පිරිමියා බවයි. මහගෙදර සාලයේ සිටින අම්මා සහ තාත්තාට ඇසේවි යැයි බියෙන්, මල්ෂා තම දෑතින් කවිඳුගේ කට වසාගෙනම මේ දෙවන වටයේ රති කෙළිය අතිශය ප්රචණ්ඩ ලෙස ඉදිරියට ගෙන ගියාය.
මල්ෂා කවිඳුගේ ඇඟ උඩ ඉඳගෙන වේගයෙන් පදිමින් සිටියදී, ඇගේ සිරුරේ උද්දීපනය උපරිමයටම ළඟා විය. ඇගේ හුස්ම ගැනීම වේගවත් වූ අතර, මුළු සිරුරම දහඩියෙන් නැවී තිබුණි. එකවරම ඇගේ යෝනි බිත්ති තදින් සංකෝචනය වෙමින්, ඇය දෙවන වරටත් මහා සුරාන්තයක සුවය අත්විඳිමින් කවිඳුගේ ඇඟ උඩටම පණ නැතිව ඇද වැටුණාය.
ඇය හතිලමින් ඔහුගේ පපුවට මුහුණ තබාගෙන සිටියද, කවිඳු තවමත් සිටියේ නොසන්සුන්වය. මල්ෂාගේ සුරාන්තයෙන් පසු ඇගේ රහස් පෙදෙස වඩාත් උණුසුම් සහ ලිස්සන සුළු වී තිබීම ඔහුගේ පිරිමි ජවය තවත් ඇවිස්සීමට සමත් විය.
කවිඳු පණ නැතිව සිටි මල්ෂාව සෙමින් පසෙකට පෙරළාගෙන, ඇගේ දෙපා කර මත තබාගෙන දැන් සැබෑ මැෂින් එකක් මෙන් ක්රියාත්මක වන්නට විය. ඔහුගේ සෑම පහරක්ම ඉතා ගැඹුරු සහ රළු විය. ඇඳ විට්ටම බිත්තියේ වැදෙන ශබ්දය පවා නොතකා, ඔහු තම මුළු ශක්තියම යොදා ඇයව සන්තර්පණය කළේය.
"කවිඳු... මල්ලි... ඇති... මට පණ නැහැ..." මල්ෂා කෙඳිරිගෑවත්, කවිඳු නතර වූයේ නැත.
විනාඩි කිහිපයක ඒ ප්රචණ්ඩ රිද්මයෙන් පසු, කවිඳුට තවදුරටත් පාලනය කරගත නොහැකි විය. ඔහු මල්ෂාගේ ඉණෙන් තදින් අල්ලාගෙන, ඇගේ ගර්භාෂ මුඛය අසලටම තම ලිඟුව තද කර, කිසිදු පාලනයකින් තොරව තම උණුසුම් ධාතු දහරාවන් ඇය තුළම මුදා හැරියේය.
මුළු රාත්රිය පුරාම ඔවුන් අතර සිදුවූ ඒ අසම්මත ගනුදෙනුව, ධාතු දහරාවන් මල්ෂාගේ සිරුර තුළට කිඳා බසිද්දී උච්චතම අවස්ථාවට පැමිණියේය. දෙදෙනාම එකිනෙකා වැළඳගෙන හතිලමින් සිටියේ, මහගෙදර අඳුර තුළ රහසිගත පව්කාරයන් දෙදෙනෙකු බව අමතක කරමිනි.
.
.
.
.
.
.
.
වල් මල්ලියා ලියු කතාවකි 🍆
නිමි
Comments
Post a Comment