සමන්ගේ කතාව තිස්හත්වෙනි කොටස

 ​"සමන්...?"

​මුළු පාරේම ඝෝෂාව පරදාගෙන, ඉතාමත් හුරුපුරුදු, නමුත් මේ වෙලාවේ මෙතැනින් කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු විය නොහැකි තැතිගැන්මකින් සහ පුදුමයකින් පිරුණු කාන්තා හඬක් එකවරම ඔහුගේ නම කියා කතා කළා.

​සමන් එක පාරටම ගැස්සී ගොස්, වාහනයට තැබූ පය එලෙසම තබාගෙන, කවුද තමන්ට කතා කළේ කියා බැලීමට වහාම හැරී බැලුවේය. එලෙස හැරී බලද්දී ඔහුගේ ඉදිරියේ සිටගෙන සිටින පුද්ගලයා දුටු සමන්ගේ මුළු ඇඟම සීතල වී, දෑස් ලොකු වී, කරකවා අතහැරියාක් මෙන් විය.

​එතැන සිටියේ...?

අද එතැන් සිට...

ඔහුගේ ඉදිරියේ හිටගෙන හිටියේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, තමන්ගේ පාසල් කාලයේ පළමු පෙම්වතිය වුණු තිළිණි.

කාලයකට පස්සේ දැක්කත් තිළිණිගේ ඒ හැඩරුව සමන්ට එක පාරටම අඳුරගන්න පුළුවන් වුණා. ඇය තරමක් සුදු, ඒ වගේම ඕනෑම පිරිමියෙක් එක පාරක් හැරිලා බලන තරමේ ලස්සන, පිරිපුන් ඇඟපතක් තිබුණු කෙල්ලෙක්. විශේෂයෙන්ම ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ නිතරම පිරිමින්ව ඇදලා ගන්නා සුළු, පුදුමාකාර කාමුක පෙනුමක්.

සමන්ට වඩා අවුරුද්දක් බාල වුණු තිළිණි, ඉස්කෝලේ යන කාලේ සමන් එක්ක ආදර සම්බන්ධයක් පවත්වාගෙන ගියා. හැබැයි ඒ කාලේ සමන් කියන්නේ අන්ත දුප්පත් කොල්ලෙක්. කාලයක් යද්දී සමන් වගේ දුප්පතෙක් එක්ක යාළුවෙලා ඉන්න එක තමන්ගේ තත්වයට ලැජ්ජාවක් කියලා හිතපු තිළිණි, සල්ලි තියෙන වෙනත් පාසලක තරුණයෙක් එක්ක රහසින් සම්බන්ධයක් පටන් ගත්තා. ඒත් ඇගේ ඒ කපටිකම වැඩි දවසක් හැංගිලා තිබුණේ නැහැ. දවසක් තිළිණි ඒ තරුණයා එක්ක හොරෙන් ඉන්නවා සමන්ට අතටම අහුවුණා. ඒ සිදුවීමෙන් පස්සේ කලකිරුණු සමන්, කිසිම පැකිලීමක් නැතුව ඇයත් එක්ක තිබුණු සම්බන්ධය සදහටම නතර කරලා දැම්මා.

පාසල් කාලයේදී අනෙක් කොල්ලෝ වගේ රාගයට වඩා පිරිසිදු ආදරය ගැනම හිතපු නිසා, සමන් කවදාවත් තිළිණි එක්ක කායිකව එකතු වෙන්න හිතුවේ නැහැ, ඇයව කිසිම දවසක තනි කරලා කාමරයකටවත් එක්කන් ගියේ නැහැ. ඉස්කෝලෙන් අවුට් වුණාට පස්සේ, තිළිණි තමන්ට වඩා වයසින් ගොඩක් වැඩිමල්, සල්ලිකාර මිනිහෙක් එක්ක පැනලා ගියා කියලා තමයි සමන්ට අන්තිමටම ආරංචි වුණේ.

අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ, තමන්ව දාලා ගිය ඒ පරණ පෙම්වතිය අද තමන් ඉදිරියේම හිටගෙන ඉන්නවා දකිද්දී සමන්ගේ හිත අතීතයට දිව ගියා. ඇයත් තමන්ගේ දිලිසෙන සුපිරි කාර් එක දිහායි, සන්ග්ලාස් එක දාලා ඉන්න සමන්ගේ අලුත් පෝසත් පෙනුම දිහායි මාරුවෙන් මාරුවට බලමින්, දෑස් අදහාගත නොහැකිව පුදුමයෙන් "සමන්... ඔයාව දැක්ක කල්! කොහොමද ඉතින්? මොනවාද දැන් කරන්නේ...?" තිළිණි එක දිගටම ප්‍රශ්න අහන්න ගත්තේ ඇගේ කටහඬේ තිබූ පුදුමය තවමත් පාලනය කරගත නොහැකිවයි.

සමන් ඇය දෙස හොඳින් බැලුවා. පාසල් වියේදී දුටු ඒ අහිංසක පෙනුම ඇගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලිහී ගොස් තිබුණා. ඇය හැඳ සිටියේ ඇඟටම හිරවුණු, දණහිසටත් වඩා කොට රතු පාට ගවුමක්. ඒ කෙටි ඇඳුම නිසා ඇගේ පිරිපුන් කලවා යුගලය මෙන්ම පපුවේ උඩ කොටසද හොඳින් නිරාවරණය වී තිබුණා. ඇගේ මුහුණේ තදින් මේකප් තවරා තිබූ අතර, ඇගේ කාමුක පෙනුම දැන් තවත් ඉස්මතු වී පෙනුණා. සමන්ගේ දෑස් ඇගේ සිරුර පුරා යද්දී ඔහු තවත් දෙයක් දැක්කා. ඇගේ සුදු දෑත්වල සහ බෙල්ල පිටුපසින් පපුව දෙසට විහිදී යන පරිදි විවිධ මෝස්තරවලින් යුත් ටැටූ කිහිපයක්ම ගසා තිබුණා. පාසල් යන කාලයේ ඇය තුළ නොතිබූ මේ වෙනස්කම් සමන්ගේ කුතුහලය තවත් වැඩි කළා. මේ වගේ ප්‍රදේශයක ඇගේ මේ පෙනුම නිසා එතනින් යන පිරිමින් ඇය දෙස කාමුක බැලුම් හෙලන බව සමන්ට හොදින් තේරුණත් සමන් නම් වැඩිය ඇයව තැකුවේ නෑ.

"මට වරදක් නැහැ තිළිණි, හොඳින් ඉන්නවා. මම දැන් කොළඹ බිස්නස් වැඩ කිහිපයක් කරගෙන ඉන්නේ," සමන් තමන්ගේ හඬ ගම්භීර කරමින්, ඉතාමත් සන්සුන්ව බොරුවට උත්තර දුන්නා. මොකද තිලිණි තමන් ඉදිරියේ තිබෙන සුපිරි වාහනය සහ තමන්ගේ පෙනුම ඇයව මුළුමනින්ම මවිත කර ඇති බව සමන්ට තේරුණා.

"ඉතින්... ඔයා මොකද කරන්නේ? ඔයා දැන් බැඳලා නේද ඉන්නේ...?" සමන් ඇගේ අතීතය සිහිපත් කරමින්, මඳ සිනහවක් සමඟින් විස්තර ඇහුවා.

සමන් ඒ ප්‍රශ්නය අහපු සැණින් තිළිණිගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව එකවරම අතුරුදහන් වුණා. ඇගේ දෑස්වලින් මහා කලකිරීමක් සහ පසුතැවීමක් පෙනෙන්නට තිබුණා.

"බැන්දා... බැන්දා සමන්... බැඳලා තමා මේ සේරම වෙලා තියෙන්නේ..." ඇය දැඩි අවුලකින් සහ වේදනාවකින් යුතුව බිම බලාගෙන ඒ වචන ටික පිට කළා. ඇගේ හඬේ තිබූ ඒ අසරණකම සමන්ට හොඳින්ම වැටහුණා.

"ඇයි තිළිණි... මොකද වුණේ? මොකක්ද අවුල...?" සමන් ඇයට තවත් ලං වෙමින්, කුතුහලයෙන් යුතුව ඇසුවා.

තිළිණි දිගු සුසුමක් හෙළා, ඇගේ කාමුක දෑස්වලින් සමන් දෙස බැලුවේ කඳුළු පුරවාගෙනයි. "ඒ මිනිහා මාව රැවැට්ටුවා සමන්... මම හිතුවේ එයා සල්ලිකාර ලොකු ව්‍යාපාරිකයෙක් කියලා. ඒත් ඒ මිනිහා ඇත්තටම කරන්නේ ස්පාඑකක්. මාව කසාද බැඳලා කොළඹ එක්කන් ගියාට පස්සේ තමා මම ඒ හැමදේම දැනගත්තේ," ඇය තමන්ගේ අමිහිරි ජීවිතයේ රහස සමන් ඉදිරියේ දිග හරින්නට වූයේ මහා බරක් හිතෙන් නිදහස් කරගන්නාක් මෙනි.

"මිනිහා මුල් කාලේ මගේ ලස්සනට රැවටිලා මාව එක්කගෙන ගිහින් බැන්දා. හැබැයි මාව අයිති කරගත්තට පස්සේ, මගේ ඇඟට තිබුණු ආසාව නැති වෙලා යන්න වැඩි කාලයක් ගියේ නැහැ සමන්. ඊට පස්සේ එයා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. මාව එපා වුණාට පස්සේ ඒ කාලකන්නියා මාව එයාගේ ස්පා එකේ වැඩවලට දැම්මා. මොකද මිනිහා ලග මගේ විඩියෝ වගයක් තිබුණා. ඒවා පෙන්නලා බය කරලා තමා මාව ස්පා වලට දැන්මේ. තිළිණි තමන්ගේ රතු ගවුමේ වාටිය තදින් මිරිකාගනිමින්, වෛරයෙන් සහ පසුතැවීමෙන් පිරුණු හඬකින් කියාගෙන ගියාය.

"දැන් මම ඒ මිනිහගෙන් ඩිවෝස් වෙලා ඉන්නේ. අවුරුදු දෙකක් විතර මම ඒ අපායේ ජීවත් වුණා," ඇය තමන්ගේ දෑත්වල තිබූ ටැටූ දෙස බලමින්, කඳුළු පිරුණු දෑසින් සමන් දෙස බැලුවාය. පාසල් වියේදී තමන් මහ ඉහළින් පැතූ සල්ලිකාර ජීවිතය අන්තිමට කෙළවර වුණේ තමන්ගේ මුළු ජීවිතයම විනාශ කරමින් බව ඇගේ මුහුණෙන් පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබුණි.

මේ විදිහට දෙන්නා පාර අයිනේ, දැඩි අව්වේ හිටගෙන සෑහෙන වෙලාවක් කතා කරමින් සිටියහ. තිළිණි තමන්ගේ දුක්ගැනවිල්ල කියවද්දී, සමන් ඇගේ පිරිපුන් සිරුර දෙස සන්ග්ලාස් එක අස්සෙන් කපටි බැල්මකින් බලා සිටියේය. එදා තමන් දුප්පත් කියා දමා ගිය ඇය, අද අසරණ වී පාරේ ඉන්නා හැටි දකිද්දී සමන්ගේ සිත තුළ යටි අරමුණක් මතු විය.

"ඉතින්... දැන් කොහෙද යන්නේ තිළිණි? මමත් මේ ගෙදර යන්න කියලා හැදුවේ. ඕන නම් මම ඔයාව ගෙවල් පැත්තෙන් දාගෙන යන්නම්," සමන් තමන්ගේ සුපිරි මෝටර් රථයේ දොර අතින් අල්ලාගෙන, ඉතාමත් සැහැල්ලු ලීලාවෙන් ඇසුවා.

සමන් එහෙම කිව්වේ තිළිණි කෙරෙහි ඇති වුණු අනුකම්පාවකට නොවේ. එදා තමන්ව රිදවා, සල්ලිවලට රැවටී තමන්ව හැරගිය ඇයට රිදෙන්නත් එක්ක. සමන්ගේ ඒ ආරාධනාව ඇසුණු සැණින් තිළිණිගේ දෑස් දිලිසී ගිය අතර, ඇය මඳක් මවිත වී කාර් එක දෙස බැලුවා.

මේ සමන්ගේ ඒ අනපේක්ෂිත ආරාධනාව තිළිණිට දැනුණේ තමන්ගේ වාසනාව ආයෙමත් පෑදිලා වගෙයි. ඇය කිසිම පැකිලීමක් නැතුව, මුහුණට මල් හිනාවක් මතු කරගෙන, "අනේ ඇත්තටම පුළුවන්ද සමන්? එහෙනම් ලොකු දෙයක්," කියමින් මෝටර් රථයේ ඉදිරිපස අසුනෙන් වාඩි වුණා.

ස්පා එකක වැඩ කරලා, විවිධ තරාතිරමේ පිරිමින්ව තමන්ගේ සිරුරේ හැඩයෙන් සනසවන්න සහ වසඟයට ගන්න හොඳට පුරුදු වෙලා හිටපු තිළිණිට, පිරිමින්ගේ හිත් කියවන එක මහ ලොකු දෙයක් වුණේ නැහැ. වාහනයට ගොඩවුණු සැණින් ඇය තමන් හැඳ සිටි කෙටි රතු ගවුමේ වාටිය තවත් මඳක් ඉහළට කරමින්, ඇගේ පිරිපුන් සුදු පැහැති කලවා යුගලය සමන්ට හොඳින්ම නිරාවරණය වන සේ සරාගී ලීලාවකින් අසුන මත ඉඳගත්තා.

ඇය හිතාගෙන හිටියේ තමන්ගේ මේ කාමුක පෙනුමෙන් සහ ශරීරයේ හැඩයෙන් සමන්ව එක තත්පරයකින් තමන්ගේ මතයට නතු කරගෙන, ලෙහෙසියෙන්ම මට්ටු කරන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. ඒත්, එදා හිටපු අහිංසක, දුප්පත් සමන් දැන් කොළඹ ඉහළ පෙළේ සල්ලිකාර ගැහැනුන්ව පවා තමන්ගේ පිරිමි පහසින් මෙල්ල කරපු වෙනස්ම වැඩ්ඩෙක් බව තිළිණි හීනෙකින්වත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

සමන් රියදුරු අසුනට නැඟලා දොර වහන ගමන්ම තිළිණිගේ ඒ නිරාවරණය වුණු සුදු කකුල් දෙක එක බැල්මෙන්ම දැක්කා. ඒත් ඔහු ඒ බවක් කිසිසේත්ම මුහුණෙන් ඇඟෙව්වේ නැහැ. ඇගේ උගුලට අහුවෙන්න තමන්ට කිසිම හදිස්සියක් නැති බව පෙන්වන්න සිතූ සමන්, ඒ දසුන දැක්කත් නොදැක්කා වගේ ඉතාමත් සාමාන්‍ය විදිහට හිනා වෙලා, කතාබස් කරන ගමන්ම වාහනය ඉදිරියට ධාවනය කරන්න පටන් ගත්තා.

ටික වෙලාවක් යද්දී තිළිණිට දැනුණේ පුදුමයක්. වෙන පිරිමියෙක් නම් තමන් මේ වගේ කොට ගවුමකින් සැරසිලා, කලවා පෙන්නගෙන ළඟින් ඉඳගනිද්දී කෙළ පෙර පෙර කකුල් දිහාම බලන බවත්, මේ වෙද්දී කෙළින්ම පාර අයිනේ තියෙන හොටෙල් එකකට කාර් එක හරවලා තමන්ව කාමරයකට ඇදගෙන යන්න හදන බවත් ඇය අත්දැකීමෙන්ම දැනගෙන හිටියා.

ඒත් සමන් තමන්ගේ දෑස් පාරටම යොමු කරගෙන, කිසිම කලබලයක් නැතුව, තමන්ගේ සිරුර දිහා හොරැහින්වත් බලන්නේ නැතුව බොහොම සන්සුන්ව වාහනය පදවන හැටි දකිද්දී තිළිණිගේ හිතට මහා කුතුහලයක් වගේම නොඉවසිලිමත් බවක් දැනෙන්න වුණා.

සමන් තිළිණිගේ නිවසට යන අතුරු පාරට මඳක් මෙපිටින් ප්‍රධාන පාරේ අයිනට වන්නට වාහනය නතර කළා. තිළිණි හිතාගෙන හිටියේ සමන් කතාව තවත් දික්ගස්සමින් කොහේ හරි යන්න අරාධනා කරයි කියලා වුණත්, සමන්ගේ තීරණය වුණේ ඇයව එතැනින් බස්සවන්නයි.

"ඔයා යන්න එහෙනම් මෙතැන ඉඳන් තිළිණි. මෙතැන ඉඳන් ඔයාලගේ ගෙදරට ඇවිදින දුරනේ. අනික ඔයාලගේ පාරේ මේ වගේ කාර් එකක යන්න බැහැ, පාර කැඩිලා නිසා වාහනේ යට වදියි," සමන් ඉතාමත් සන්සුන්ව, නමුත් ඇගේ වර්තමාන තත්ත්වයට පොඩි කින්ඩියක් දමමින් කිව්වා.

තිළිණි වාහනයෙන් බහින්න කලින් තමන්ගේ අත්බෑගය හදන ගමන් හිත ඇතුළෙන් බලාපොරොත්තු වුණේ සමන් දැන් තිළිණි ඔයාගේ නම්බර් එක දෙන්නකෝ කියලා අහයි කියලයි. ඇය ඒ වෙනුවෙන් තත්පර කිහිපයක් පමා වුණත්, සමන් කිසිම උනන්දුවක් නැතුව පාර දෙස බලා සිටියා මිස ඇගේ දුරකථන අංකය ඉල්ලන්නටවත්, නැවත හමුවෙමු කියන්නටවත් උත්සාහ කළේ නැහැ.

අන්තිමට තිළිණිගේ බලාපොරොත්තු සුන් වුණා. ඇය මඳක් අමනාපයෙන් සමන්ට ස්තූති කර වාහනයෙන් බැස දොර වසා දැම්මා. සමන් වහාම වාහනය හරවාගෙන ආපසු තම නිවස දෙසට ධාවනය කරන්න පටන් ගත්තා. ඔහු වාහනය හරවා යන අතරතුර පැති කණ්නාඩියෙන් තිළිණි පාර අයිනේ නතර වී තවමත් පුදුමයෙන් සහ පසුතැවීමෙන් වගේ වේගයෙන් යන ඒ සුපිරි මෝටර් රථය දෙස බලා සිටින අයුරු දුටුවා.

සමන්ට ඒ වෙලාවේ තමන්ගේ හිත ඇතුළෙන් මහා ලොකු ජයග්‍රාහී හැඟීමක් දැනුණා. ඔහු තනියම හිනා වෙමින් මෙහෙම හිතුවා. මේ වගේ වේස බඩු නම් කොළඹින් ඕන තරම් හොයාගන්න පුළුවන්. ඕකිට දැන්වත් තේරෙනවා ඇති එදා සල්ලි පස්සේ ගියාට පස්සේ අන්තිමට තමන්ට ඉතුරු වෙන්නේ මොනවාද කියලා."

තමන්ට එදා රිදවූ පෙම්වතියට වඩා අද තමන් ඉහළින්ම සිටින බව ඇයට ක්‍රියාවෙන්ම පෙන්වා දුන් සතුටින් සමන් වේගයෙන් තම නිවස දෙසට රිය පැදවූවා.

ගෙදර ඇවිත් අම්මා එක්ක රාත්‍රී ආහාරය ගනිමින් සතුටු සාමිචීයේ යෙදුණු සමන්, එදා රෑත් කාටවත් හොරෙන් ඇඳෙන් බැස්සේ හිතේ තවමත් නොසන්සුන් වුණු කාමුක හැඟීමක් ඉතිරි වෙලා තිබුණු නිසයි.

​රෑ 10ට විතර කට්ට කරුවලේම කාටවත් නොදැනෙන්න හොරෙන්ම නිලන්තිලාගේ ගෙවල් පැත්තට රිංගපු සමන්, වෙනදා වගේම කුස්සියේ පිටුපස දොරට තට්ටු කළා. සමන් එනකම්ම මඟ බලාගෙන හිටපු නිලන්ති, කිසිම පමාවක් නැතුව දොර ඇරලා ඔහුව ගෙට ගත්තා. එදා රෑත් දෙන්නා ඇඳ මත පෙරළි පෙරළි, කලින් දවසටත් වඩා රළු විදිහට එකිනෙකාගේ සිරුරුවල පහස විඳිමින් උපරිම සැපක් බෙදාගත්තා. නිලන්තිගේ සරාගී කෙඳිරිලි හඬවල් මැද ඇගේ යෝනියේ ගැඹුරටම තමන්ගේ පිරිමි ශක්තිය මුදාහැරපු සමන්, පාන්දර වෙන්න කලින්ම ආපසු තමන්ගේ ගෙදරට පැනගත්තා.

​පසුදා උදෑසන උදාවෙද්දී සමන්ගේ ජංගම දුරකථනය එක දිගටම නාද වෙන්න පටන් ගත්තා. මුලින්ම ආවේ ශානිකාගේ කෝල් එකයි.

​"සමන්... ඔයා නැතුව මට දැන් පාලුව දරාගන්නම බැහැ දෙයියෝ. ඉක්මනට කොළඹ එන්නකෝ," කියලා ශානිකා ආදරයෙන් පෙරැත්ත කළා.

​ඇය කතා කරලා ඉවර වුණා විතරයි, ඊළඟට නිරංජලා මැඩම්ගෙන් ඇමතුමක් ආවා. "සමන්, එන්න අදහසක් නැද්ද?. ඔයා නැතුව පාලුයි," කියමින් නිරංජලා මැඩම්ද තමන්ගේ කාමුක හඬින් සමන්ට කොළඹ එන්න කියලා ආරාධනා කළා.

නමුත් එදින දවල් වරුවේ සමන් නැවත කොළඹ යන බව පවසන්නට යද්දි අම්මා ඔහු අසලට පැමිණියාය.

"පුතේ... බාප්පලාගේ ගෙදර ගිහින් එමුද කාර් එකත් තියෙන එකේ? අද එහේ නතර වෙලා හෙට කතරගම දේවාලේ පැත්තෙත් ගිහින් එමු. තාත්තගේ මළ ගෙදර වෙලාවෙත් ඒ මිනිස්සු අපිට සෑහෙන්න උදව් කළානේ. අම්මා ඉතාමත් බැගෑපත් හඬින් සමන් දෙස බලා ඉල්ලා සිටියාය.

අම්මාගේ ඒ කතාවත් සමඟම, සමන්ගේ සිත එකවරම අතීතයට, හරියටම ඔහුට වයස අවුරුදු 16ක්ව තිබූ ඒ නව යොවුන් වියේ කාලය වෙතට ඇදී ගියේය.

සමන්ගේ බාප්පා හමුදාවේ සේවය කළ නිසා මාස ගණනාවකට සැරයක් ලැබෙන කෙටි නිවාඩුවකට මිස ගෙදර ආවේ කලාතුරකිනි. බාප්පා නැති ඒ පාළු නිවසේ තනි වුණේ බාප්පාට වඩා අවුරුදු 10ක් විතර බාල වුණු, ඒ වෙද්දී වයස අවුරුදු 34ක් විතර ඇති තරුණ පුංචි පමණි. නුවර පළාතේ හැදුණු වැඩුණු පුංචි, නුවර කෙල්ලන්ටම ආවේණික වුණු රන්වන් පැහැති සුදු හමකට සහ තරමක් කෙට්ටු, මාරම හැඩැති සිරුරකට හිමිකම් කීවාය. ගමේ සල්ලිකාර පිරිමින් මෙන්ම තරුණයන් ද ඇයව කෙසේ හෝ තමන්ගේ දැලට දා ගැනීමට නොයෙක් උපක්‍රම යෙදුවත්, පුංචි ඒ කිසිවෙකුටවත් ඉඩක් නොතබා තමන්ගේ නම පිරිසිදුව තබාගෙන ඉතාමත් ගුණගරුකව ජීවත් වුණා.

බාප්පාට සහ පුංචිට සිටියේ ඒ වන විට වයස අවුරුදු 12ක් පමණ වූ රශ්මි නංගි නමැති එකම දුව පමණි. තමන්ට කියා සහෝදරයෙකු නොසිටි නිසා, සමන් අයියා තමන්ගේ නිවසේ නැවතී කෝස් එකක් කිරීමට පැමිණෙනවා යැයි ඇසූ දවසේ සිට රශ්මි නංගි සිටියේ පුදුමාකාර සතුටකිනි. ඇය සමන් නිවසට පැමිණි දා සිට ඔහු වටේම කැරකෙමින්, "අයියේ... අයියේ..." කියමින් නිතරම ඔහු සමඟ සෙල්ලම් කිරීමට සහ කතා කිරීමට පුරුදු වී සිටියාය.

සමන් බාප්පලාගේ නිවසේ ප්‍රධාන කොටසට යාබදව තිබූ, වෙනම පිවිසුමක් සහිත පිටත කාමරයක තමයි නවාතැන් ගෙන සිටියේ. කෝස් එකේ වැඩ කටයුතු කරන අතරතුර, සමන් පුංචිට සහ නංගිට තනියක් නොදැනෙන්නට නිවසේ දොරකඩ වැඩ, වත්ත පිටිය සුද්ධ කිරීම, බඩු බාහිරාදිය කඩයෙන් රැගෙන ඒම වැනි හැම බර වැඩකටම උපරිමයෙන් උදව් වුණේය. තමන්ගේම කියා පිරිමියෙකු නිවසේ නැති අඩුව සමන්ගෙන් පිරවෙද්දී, පුංචිගේ සිත තුළ ද සමන් කෙරෙහි දැඩි ලෙන්ගතුකමක් සහ විශ්වාසයක් ගොඩනැඟෙන්නට විය.

සමන් ගොඩක් වෙලාවට බාප්පලාගේ ගෙදර පිටිපස්සේ තිබුණු ලිඳ ළඟට වෙලා හවස් වරුවට නාන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. වයස අවුරුදු 16ක් වුණත්, හොඳට හැදුණු වැඩුණු පිරිමි සිරුරක් සමන්ට තිබුණා. ඔහු දිය බාල්දි පිටින් ඇඟට හලාගනිද්දී, පුංචි කුස්සියේ ජනේලයෙන් හෝ වත්ත පහළට යන මුවාවෙන් සමන්ගේ පිරිමි ශරීරය දෙස හොරැහින් බලා සිටින අයුරු සමන් කිහිප වතාවක්ම දැක්කා.

සමහර දවස්වලට පුංචිත් හවස් යාමයේ දිය රෙද්ද පපුව මට්ටමට තද කරලා ඇඳගෙන ලිඳ ළඟට නාන්න ආවා.  පුංචිගේ ඒ තෙතබරිලිත වුණු සුදු සිරුර, දිය රෙද්දට යටින් මතු වෙලා පෙනෙද්දී සමන්ගේ හිතත් ගැහෙන්න ගත්තා.

"සමන්... මේ පිටේ පොඩ්ඩක් සබන් ටිකක් ගාලා දෙනවද පුතේ... " කියලා දවසක් පුංචි සබන් කැටය සමන්ගේ අතට දුන්නා.

සමන් වෙව්ලන දෑතින් පුංචිගේ ඒ සිනිඳු, සුදු පිට පුරා සබන් ගාද්දී, ඔහුගේ ඇඟිලි පුංචිගේ උණුසුම් සම මත ඇතිල්ලුණා. පුංචි කෙඳිරිල්ලක් පිට නොකර, දෑස් පියාගෙන ඒ ස්පර්ශය වින්දා. මේ විදිහට දිය රෙද්ද අස්සෙන් මතු වුණු පුංචිගේ සුන්දරත්වයත්, සමන්ගේ තරුණකමත් නිසා දෙන්නා නොදැනුවත්වම හිත් ඇතුළෙන් මාර විදිහට ළං වෙන්න ගත්තා.

ඔය විදිහට දවස් ගෙවෙද්දී, දවසක් හවස් වරුවේ කෝස් එක ඉවර වෙලා ආපු සමන්, තමන්ගේ කාමරයට වෙලා ඇඳ මත හාන්සි වුණා. කලින් දවසේ ලිඳ ළඟදී දැකපු පුංචිගේ සරාගී දසුන් මතක් වෙද්දී, ඔහුට තමන්ගේ හැඟීම් පාලනය කරගන්න බැරි වුණා. ඔහු තමන් ඇඳ සිටි කලිසම ගලවා දමා, ඒ වෙනකොටත් යකඩ පොල්ලක් වගේ හොඳටම කෙළින් වෙලා, ලොකු වෙලා තිබුණු තමන්ගේ ලිඟුව අතට ගෙන වේගයෙන් අතේ පාරක් ගහන්න පටන් ගත්තා.

සමන් කාමුක සුවයෙන් දෑස් පියාගෙන උපරිම වේගයෙන් අතේ ගගහා ඉන්නකොට... එක පාරටම කාමරයේ දොර ඇරුණා!

"සමන්... පොඩ්ඩක් කඩේට ගිහින් එන්නකෝ..." කියාගෙන පුංචි කාමරය ඇතුළට ආවා.

හැබැයි ඇතුළට ආපු සැණින් පුංචි දැකපු දේ නිසා ඇගේ වචන කට ඇතුළෙම හිරවුණා. තමන්ගේ ජීවිතයටවත් දැකලා නැති තරම් හැඩිදැඩි, ප්‍රාණවත් වුණු ලොකු ලිඟුවක් අතේ ගසමින් සිටින අයුරු ඇය අතටම දැක්කා. සමන් බය වෙලා එක පාරටම කලිසම ඇදගන්න හැදුවත්, පුංචිගේ සරාගී දෑස් තත්පර කිහිපයක් යනතුරුම සමන්ගේ ඒ  ලිඟුව මතම හිරවෙලා නතර වුණා. ඇගේ මුහුණ එක පාරටම රතු වුණා.

ඇය දැඩි ලෙස කලබල වී, බය වුණු පෙනුමකින් වහාම හැරිලා, දොර "ඩග්" ගාලා වහගෙන දුවන්නා වගේ යන්න ගියා.

සමන්ගේ මුළු ඇඟම එක පාරටම ගැස්සිලා, මහා බයක් හිතට වැදුණා. "අයියෝ... මම මේ මොකක්ද කළේ? පුංචි හැමදේම දැක්කා. දැන් ඉතින් මට ආයෙත් මේ ගෙදර ඉඳලා ඉවරයි. බාප්පට කිව්වොත් එහෙම මාව මරයි," කියලා සමන් බය වෙලා වෙව්ලන්න ගත්තා.

සිදුවුණු ලැජ්ජාව සහ බය නිසාම සමන් එදා රෑට කන්නවත් කාමරයෙන් එළියට ආවේ නැහැ. ඔහු දොරත් වහගෙන, ඇඳට වෙලා  කල්පනා කරමින් සිටියා.

සමන්..... පුතේ...????

.

.

.

.

.

.

.

වල් මල්ලියා 🍆