හංසිකා ටීචර් හයවෙනි කොටස

"අයියෝ...ඕක මො ..... ක.. ද්ද ටීචර්...ම්." නාලකට ගොත ගැහුනෙ හංසිකා ටීචර්ගෙ ගෙඩිදෙක මිරිකුව පහසින් සහ ඇගේ පුකට තදවුන පයියට දැනුන අමුතුම ආසා හැඟීම එක්ක

"ආ....... හැබැයි මොකද්ද මන්දා ඇනුනා.... පස්සෙන්.... " හංසිකා ටීචර් අඩවන් බැල්මෙන් නාලකගෙ පයිය දිහා බලන් කටේ තොලේ නොගැවි කියුවා.

"අනේ සොරි...ටීචර්... සොරි.."  නාලක හොඳටම  බයවුනේ තමන් අතින් වරදක් උනාය භිතලයි"

"නෑ නෑ... ඒකට කමක් නෑ නාලක. ඕව ඉතින් සාමාන්‍ය දේවල්නෙ"  ටීචර් එහෙම කියද්දි නාලකගෙ බිය මදක් තුනී වුනා..

"ටීචර්...."

එතකොටම එහෙම කියාගෙන එතනට ආවෙ විශ්වයි ජනකයි දෙන්නා...

අද එතැන් සිට...

විශ්වයි ජනකයි එකපාරටම පන්තියට කඩාපාත් වෙද්දි නාලක විසිවෙලා වගේ පැත්තකට වුණා. හංසිකා ටීචර්ත් ඉක්මනට ගවුම හදාගෙන, කොස්ස අතට අරන් කිසිම ගණනක් නැති ගානට උන්නා. හැබැයි දෙන්නගෙම මූණුවල තිබ්බ හොර බැල්මයි, නාලකගේ කලිසම අස්සෙන් යටින් ඉස්සිලා තිබ්බ පයියයි දැක්කම විශ්වටයි ජනකටයි වැඩේ තේරෙන්න වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ.

"ටීචර්... අර ඔෆිස් එක අස් කරලා ඉවරයි. නාලිකාත් එතන ඉන්නවා," ජනක කිව්වේ නාලක දිහා කන්න වගේ බලන ගමන්.

"ආ... හොඳයි ළමයි. එහෙනම් මේ පන්තියත් ඉවරයි. අපි ඔෆිස් එක පැත්තට යමු," හංසිකා ටීචර් හීන් හිනාවක් දාලා කොස්ස මුල්ලකින් තියලා ඉදිරියට ආවා. ටීචර් ඉස්සරහින් යද්දි, තද ගවුමට තෙරපිලා දෙපසට නැලවෙන ලොකු පුක දිහා කොල්ලෝ තුන්දෙනාම බලාගෙන ආවේ කටවල්වල කෙළ හිඳිද්දි.

වැඩ ඉවර වෙලා ළමයි ටික ගෙවල්වලට යන්න පිටත් වුණාට පස්සේ හංසිකා ටීචර්ට හිතුණේ ආපහු ගෙදර යන එක අපරාදේ කියලා. හේරත් කියපු විදියට ගමෙන් නවාතැනක් හොයාගන්න එක අදම කරගත්තොත් හොඳයි කියලා හංසිකාට හිතුණා. මොකද අද ඇඳන් ආපු මේ කුණුලේ පාට ටයිට් ගවුමෙන් ගෙදර ගියොත් අම්මාගෙන් බැනුම් අහන්න වෙන එක නියතයි.

ටවුමට යන බස් එකට නැග්ග හංසිකාට එකපාරටම මතක් වුණේ ඊයේ බස් එකේදි හේරත්ගෙන් ලැබුණු අමුතු පහස. යටි බඩ අතගාද්දි, පිටිපස්සෙන් පයිය තද වෙද්දි දැනුණු ඒ රස්නේ මතක් වෙද්දි හංසිකාගේ තන් දෙකේ තුඩු ආයෙමත් තද වෙන්න ගත්තා. ගවුමේ කර පලල් නිසා පෙනෙන පපුවේ කාණුව දිහා බස් එකේ හිටපු නාකි මිනිස්සු පවා බලන් ඉද්දි හංසිකාට ආවේ අමුතුම ආඩම්බරයක්.

ටවුමෙන් බැහැපු හංසිකා, හේරත්ට කෝල් එකක් ගත්තේ බෝඩිමක් ගැන අහන්න.

"හලෝ... ටීචර්! අම්මෝ... මං මේ ටීචර්ට පණිවිඩයක් එවන්නයි හිටියේ. මගේ යාලුවෙක්ගේ ගෙදරක කාමරයක් තියෙනවා. නිදහස් තැනක්. ටීචර්ට බලන්න ඕන නම් දැන් වුණත් යන්න පුළුවන්," හේරත් ෆෝන් එකෙන් කිව්වේ කටේ තොලේ නොගෑවී.

"අනේ ඇත්තද හේරත් අයියා? එහෙනම් මං දැන් එන්නද බලන්න?" හංසිකා ආසාවෙන් ඇහුවා.

"එහෙනම් ටීචර් අර හන්දියේ අඹ ගහ ගාවට එන්නකෝ, මං ත්‍රීවීල් එකක් අරන් එන්නම්," හේරා කිව්වා.

විනාඩි දහයකින් විතර හේරත් ත්‍රීවීල් එකක් කරගෙන එතනට ආවා. හේරත් ත්‍රීවීල් එකෙන් බහිද්දිම හංසිකා දිහා බැලුවේ ඇස් අදහගන්න බැරුව. සාරියක් නැතුව, අත් නැති, කර පලල්, තට්ටම් දෙකට හිරවුණු කුණුලේ පාට ගවුමෙන් ඉන්න හංසිකාව දැක්කම හේරත්ගේ කලිසම අස්සෙන් පයිය කෙලින් වුණේ යක්ෂයෙක් වගේ.

"අප්පෝ... ටීචර් අද වෙනස්ම කෙනෙක්නේ. මට අඳුරගන්නත් බැරි වුණා," හේරා වල් හිනාවක් දාගෙන කිව්වා.

"අනේ යන්න අයියා යන්න... අද ඉස්කෝලේ වැඩක් හින්දා මෙහෙම ආවේ," හංසිකා බොරු ලැජ්ජාවෙන් ගවුමේ කර පොඩ්ඩක් උඩට ඇද්දා. හැබැයි ඒකෙන් වුණේ තණ් දෙක තවත් ඉස්සිලා පෙනුණු එක.

"නගින්නකෝ ටීචර්," හේරා පස්සෙ සීට් පෙන්නුවා. හංසිකා ත්‍රීවීල් එකට නගින්න ගවුම උස්සද්දිම හේරාගේ ඇස් තිබ්බේ ගවුම යටින් පෙනුණු සුදු කලවා දිහාවට

ත්‍රීවීල් එක පාර දිගේ ඉස්සරහට යද්දි හේරා පිටිපස්ස බලන කන්නාඩියෙන් දිගටම බැලුවේ හංසිකාගේ කර පලල් ගවුම අස්සෙන් පේන කිරි පාට තන් දෙක දිහා. පාරේ වළවල්වල වැටෙද්දි හංසිකාගේ ලොකු තන් දෙක ගැස්සෙන හැටි දැක්කම හේරාට තවත් ඉවසන්න බැරි වුණා.

"ටීචර්... මේ ගෙදර මිනිස්සු දැනට ගමනක් ගිහින් ඉන්නේ. හැබැයි යතුර මං ගාව තියෙනවා. ටීචර්ට බය නැතුව බලන්න පුළුවන්," හේරා කිව්වා.

තරමක් පාලු කැලෑ රොදක් මැද තිබුණු පුංචි ගෙදර ගාව ත්‍රීවීල් එක නතර කළා. වටපිටාවේ එක ගෙයක්වත් නෑ. හංසිකාට පොඩි බයක් හිතුණත්, හේරත් ගැන තිබුණු විශ්වාසයයි, හිත යට තිබුණු අමුතු ආසාවයි හින්දා ඇය හේරත් පස්සෙන් ගෙට ඇතුළු වුණා.

කාමරේ දොර ඇරලා හේරා හංසිකාට ඇතුළට යන්න ඉඩ දුන්නා. "මෙන්න කාමරේ ටීචර්... ඇඳත් තියෙනවා. නාන කාමරෙත් ඇතුලෙන්මයි."

හංසිකා කාමරේ වටපිට බලන්න ඇතුළට යද්දිම, හේරත් හිමින් සැරේ ගිහින් කාමරේ දොර වහලා ලොක් කළා.

දොර ලොක් වෙන සද්දෙට හංසිකා ගැස්සිලා පස්ස හැරුණා. "අයියා... ඇයි දොර වැහුවේ?"

"ඇයි ටීචර්... කවුරු හරි ආවොත් හොඳ නෑනේ," හේරත් කපටි හිනාවක් දාලා හංසිකා ලඟට ආවා. හේරත්ගේ ලගින්  ආවේ සිගරට් රහයි මුසු වුණු සැර පිරිමි සුවඳක්.

"අනේ අයියා... එපා... අපි යමු," හංසිකා පස්සට වුණා. හැබැයි හේරත් එකපාරටම හංසිකාගේ ඉණෙන් අල්ලලා තමන්ගේ ඇඟට තද කරගත්තා.

"උඹට බස් එකේදි ලැබුණ සැප මදි නේද කෙල්ලෙ? " හේරා එක අතකින් හංසිකාගේ පස්ස මිරිකන ගමන් ඇහුවා. ගවුමට හිරවෙලා තිබ්බ හංසිකාගේ ලොකු පලු දෙක හේරාගේ රළු ඇඟිලිවලට අහුවුණේ තදට.

"අනේ... අයියා... එපා... මට යන්න දෙන්න..." හංසිකා බයෙන් වෙවුලමින් කෑගැසුවාය. ඇය බේරෙන්න උත්සහ කළද, හේරත්ගේ ශක්තිමත් ශරීරය ඇගේ සුන්දර සිරුර මතට කඩා වැටුනි.

"කෙල්ලෙ... තොගේ ඇඟ දැක්කම ඕනම පිරිමියෙක්ගේ යක්ෂයා අවදි වෙනවා. තෝ අද ආපු විදිහෙන්ම මට තේරුණා තොට ඕන මොකක්ද කියලා..." හේරත් රළු ලෙස පහත් වී හංසිකාගේ මුහුණට එබුනේය.

හේරාගේ අත එකපාරටම හංසිකාගේ කුණුලේ පාට ටයිට් ගවුමේ කරෙන් ඇතුළට රිංගුවේය. තදින් පිම්බී තිබූ හංසිකාගේ නාඹර තන් ගෙඩියක් හේරත්ගේ රළු අතට හසුවිය. ඔහු එය බලහත්කාරයෙන් මිරිකන්නට විය.

"ආආආආ එපා අයියා... රිදෙනවා..." හංසිකා වේදනාවෙන් හා බයෙන් කෑගැසුවාය.

නමුත් හේරත් එය නතර කළේ නැත. අනික් අතින් ඇගේ ගවුම ඉණෙන් උඩට ඇද දැමූ හේරා, ඇය ඇඳ සිටි පුංචි නිකර් එක තදින් ඇද ගලවා දැමුවේය. කවදාවත් පිරිමි ඇසක් නොගැටුණු, පිරිමි පහසක් නොලැබූ හංසිකාගේ සුදුම සුදු තට්ටම් සහ කලවා දෙක මැද වූ රෝස පැහැති රහස් ප්‍රදේශය හේරාගේ නෙත ගැටුනි. ප්‍රින්සිපල්ගේ අතපත ගෑමෙන් හා නාලකගේ සිදුවීමෙන් ඇගේ සිරුර තුළ රහසින් ඇවිලී තිබූ රාගික උණුසුම නිසා ඒ වන විටත් ඇගේ යටිබඩ තෙත් වී තිබුණි.

"යකඩෝ... තමා ඔයා කඩාගෙන නෑ නේද?..." හේරා වල් හිනාවක් පාමින් සිය කලිසම සහ යට ඇඳුම පහත් කළේය.

එවිට කළු පැහැති, නහර වැල් පිරුණු, අඟල් අටක් පමණ දිගැති පයිය එකපාරටම එළියට පැන්නේය. ඒ දෙස බැලූ හංසිකාගේ ඇස් උඩ ගියේය. ඇයට දැනුනේ ලොකු බයකි. ප්‍රින්සිපල්ගේ එකටත් වඩා විශාල පයියක් ඇගේ නෙත ගැටුණු පළමු අවස්ථාව මෙය විය.

"අනේ අයියා... මට බයයි... අනේ මට යන්න දෙන්න... මං කාටවත් කියන්නේ නෑ..." හංසිකා දෙඅත් එකතු කොට වඳින්නට වූවාය.

"දැන් වැඳලා වැඩක් නෑ කෙල්ලෙ!" හේරත් එකපාරටම හංසිකාගේ දෙකකුල් පලල් කර, ඇගේ සුදු කලවා දෙක තදින් අල්ලා ගත්තේය. හංසිකා තමන්ගේ මුළු ශක්තියම යොදා හේරාව තල්ලු කිරීමට උත්සාහ කළද, හේරාගේ හැඩිදැඩි සිරුර සෙලවුණේවත් නැත.

හේරත් සිය පයියේ තෙතබරිත ටොපා හංසිකාගේ තද රහස් පෙති අතර තබා එකපාරටම පහළට තද කළේය.

"ආඅආආආආආආආආආආආආආ.... අම්මෝ......!"

හංසිකාගේ මරහඬින් මුළු පාලු ගෙයම දෙදරුම් කෑවේය. ඇගේ පෙති කැඩී නොතිබුණු තද හුත්ත ඇතුළට විශාල පයිය අඟලෙන් අඟල බහිද්දි හංසිකාට දැනුනේ මුළු සිරුරම දෙකඩ වන තරමේ දරුණු වේදනාවකි. ඇය ඇඳ ඇතිරිල්ල තදින් විකා ගත්තාය. ඇගේ කම්මුල් දිගේ කඳුළු කැට කඩන් වැටුනි.

හේරත් කිසිදු අනුකම්පාවකින් තොරව තදින් පහරවල් දෙකතුනක් හුත්තට එල්ල කළේය. ඒ සමඟම හංසිකාගේ කන්‍යාපටලය බිඳී යමින් රහස් ප්‍රදේශයෙන් ලේ බිංදු කිහිපයක් මතුවිය.

"ආහ්... ඔන්න උබේ ලේ යනවා බලපිය..." කියමින් හේරත් හංසිකාගේ තන් දෙක එකතු කර මිරිකමින් වේගයෙන් හුකන්නට විය.

මුල් විනාඩි කිහිපයේදී හංසිකාට දැනුනේ දරාගත නොහැකි වේදනාවක් සහ බලහත්කාරකම පිළිබඳ දැඩි පිළිකුලකි. ඇය හේරත්ගේ පපුවට ගසමින්, ඇඟෙන් මෑත් වීමට දැඩි ලෙස වෙහෙසුනාය.

නමුත් නොනවත්වා හුත්තට වදින පාරවල් සමඟින් හංසිකාගේ සිරුර තුළ අමුතුම පෙරළියක් සිදුවන්නට විය. ජීවිතයේ කවදාවත් නොලැබූ, පිරිමි ශරීරයක පහස ඇගේ නහර වැල් පුරා අමුතුම ගින්නක් ඇවිලවීය. හේරත්ගේ පයිය ඇගේ හුත්තේ ගැඹුරුම තැන වදිද්දී, වේදනාව කෙමෙන් කෙමෙන් අමුතුම මිහිරියාවකට පෙරළුනි.

මේ විදිහට හුකනගමන් හේරතන් පහත් වී හංසිකාගේ තොල් දෙක තදින් විකා උරන්නට විය. ඇගේ පාට ගවුමේ කර තවත් පලල් කර, ඇගේ නිපල් දෙක දතින් විකමින් සූපා බොන්නට විය. ඒ අතර නොනවතින ප්‍රහාරය හමුවේ හංසිකාගේ යටි සිතේ තිබූ ලැජ්ජාව සහ බිය දියවී යන්නට විය.

"ආහ්... ම්ම්ම්... අයියා..." හංසිකාගේ කටින් ඉබේටම අමුතු කෙඳිරියක් පිටවිය.

ඇගේ දෑත්, ඔහුව තල්ලු කිරීම නතර කර, හේරත්ගේ හැඩිදැඩි ඇග බදාගන්නට විය. ඇගේ සුදු කලවා දෙක ඉබේටම පලල් වී, ඔහුගේ ඉණ වටා තද විය. හේරාගේ සෑම තද පහරකටම හංසිකාගේ තට්ටම් ඉහළට උස්සමින් ප්‍රතිචාර දක්වන්නට වූවාය.

"මොකද කෙල්ලෙ... දැන් සැපද?" හේරා වල් හිනාවක් පාමින් ඇසීය.

"ආහ්... හේරත් අයියා... තව හයියෙන්... අනේ මාව ඉවර කරන්න අයියා... ආහ්..." හංසිකා  රාගයේ උපරිමයට පැමිණ කෑගසන්නට වූවාය.

හේරත්ගේ පයියෙන් සහ ඇගෙන් ලැබෙන පහසට හංසිකා සම්පූර්ණයෙන්ම වශී වී හමාරය. ඇයට දැන් මේ සිදුවන්නේ බලහත්කාරකමක් බවවත් මතකයේ තිබුණේ නැත. ඇයට දැන් ඕනෑ කළේ හේරත්ගේ ඒ දාර පයියෙන් ලැබෙන අසීමිත, රළු කාමුක සුවය පමණි.

හේරත් තවත් වේගය වැඩි කරමින්, හංසිකාගේ තට්ටම් දෙකෙන් අල්ලා උඩට කර තදින් හුකන්නට විය. හංසිකාගේ මුළු සිරුරම වෙවුලමින්, ඇගේ හුත්තෙන් ධාතු පිටවෙමින් ඇය ප්‍රථම වතාවට පිරිමියෙකු අතින් අධි සුරාන්තයකට ලක්විය. ඇය ඒ මොහොතේ ඔහුව තදින් බදාගෙන කෙඳිරිගෑවාය.

ඒ සමඟම හේරත්ද කෙදිරිගාමින් සිය උණුසුම් කැරි පාරවල් හංසිකාගේ හුත්ත ඇතුළටම විද්දේය.

දෙදෙනාම හුස්ම හෙළමින් ඇඳ මත වැටී සිටියහ. හංසිකා, හේරත්ගේ පපුවට හිස තබාගෙන, තමන්ට සිදුවූ දේ ගැන සිතමින් අඩවන් වූ දෙනෙතින් බලා සිටියාය. ඇගේ සිරුරට මහන්සියක් දැනුනද, සිත ඇතුළෙන් ඔහුගේ ඒ රළු පහසට ඇය තදින්ම ඇබ්බැහි වී අවසන්ය.