සමන්ගේ කතාව විසිඑක්වෙනි කොටස

දහවල් කාලය ගෙවී යමින් තිබුණේ ඉතාමත් සාමාන්‍ය පරිදිය. සමන් වත්තේ වැටක් අසල වැඩ කරමින් සිටියේ තද අව් රශ්මිය මැද වුවත්, ඔහුගේ සිතේ තිබුණේ අලුත් රැකියාව පිළිබඳ සතුටකි. එකවරම ඈතින් ශානිකා කලබලයෙන් මෙන් තමා දෙසට දුවගෙන එනු සමන් දුටුවේය.

ඇගේ මුහුණේ තිබූ අමුතුම බැරෑරුම් පෙනුම දුටු සමන්ගේ සිතට කුමක් හෝ නරක පෙරනිමිත්තක් දැනුණි. ශානිකා හති දමමින් සමන් අසල නතර වූවාය.

"සමන්... පොඩ්ඩක් මෙහාට එන්නකෝ. රාජ් මහත්තයට ඔයාලගේ ගෙදරින් කෝල් එකක් ඇවිත්," ශානිකා පහත් හඬින් පැවසුවාය.

සමන් අතේ තිබූ උපකරණ බිම තබා දහඩිය පිසදමමින් ඇය දෙස බැලුවේ භීතියෙනි. "ඇයි නෝනා? මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක්ද?"

අද එතැන් සිට....... 

"කලබල වෙන්න එපා සමන්... ඔයාගේ තාත්තට පොඩි කරදරයක් වෙලා ඉස්පිරිතාලේ නතර කරලා කියලා ගෙදරින් කෝල් කරලා. වගාවට යද්දි අලියෙක් ගහලලු, දැන් ඉස්පිරිතාලෙලු ඉන්නේ. තාත්තට ටිකක් අමාරුයි කියලා තමයි කිව්වේ. ඔයා දැන්ම ගිහින් ලෑස්ති වෙන්න ගෙදර යන්න ," ශානිකා කනගාටුවෙන් මෙන් පැවසුවාය.

ඒ අසුබ ආරංචිය ඇසූ සැණින් සමන්ගේ මුළු ලෝකයම නතර වූවාක් මෙන් ඔහුට දැනුණි. ඔහුගේ දෑස් කඳුළින් පිරී ගිය අතර සිරුර වෙව්ලන්නට විය. තමන්ගේ එකම හයිය වූ තාත්තාට සිදුව ඇති දේ  ඔහුට දරාගත නොහැකි විය.

"දැන්ම යන්න සමන්... ඉක්මනට ලෑස්ති වෙලා එන්න. මම ඔයාව බස් එකට දාන්නම්," ශානිකා ඔහුව දිරිමත් කරමින් පැවසුවාය.

සමන් කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකිව බෝඩිම දෙසට දිව ගියේය. ඔහුගේ සිතේ තිබූ සියලු සරාගී සිතුවිලි සහ සතුට මොහොතකින් අතුරුදහන් වී, ඒ වෙනුවට තම පියා පිළිබඳ ඇති වූ දැඩි භීතිය සහ වේදනාව රජ කරන්නට විය. ලිදට යන එක ප්‍රමාද බැවින් විමලා අක්කට කතා කර ඇයගේ බාත්රෑම් එක තුලින් නාගත් සමන් ලහි ලහියේ තම ඇඳුම් කිහිපය මල්ලකට දමාගෙන ඉක්මනින් තම ගම් පියස බලා යාමට සූදානම් විය.

සමන් කලබලයෙන් ඇඳුම් බෑගයත් අතැතිව මන්දිරය දෙසට දුවනු දුටු සන්ධ්‍යා, කුතුහලයෙන් හා බියෙන් විමලා අක්කා අසලට දිව ගියාය.

"අක්කේ, මොකද මේ? සමන් මල්ලි ඇයි අර බෑග් එකත් අරන් දුවන්නේ? මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක්ද?" සන්ධ්‍යා නොඉවසිල්ලෙන් ඇසුවාය.

විමලා අක්කා කනගාටුවෙන් යුතුව සන්ධ්‍යා දෙස බැලුවාය. "ඔව් නංගි, සමන්ගේ තාත්තට අලියෙක් ගහලා අසාධ්‍ය වෙලා ඉස්පිරිතාලේ නතර කරලාලු. ගෙදරින් කෝල් එකක් ඇවිත්. කොල්ලා හොඳටම බය වෙලා ඉන්නේ."

අනේ පව් දෙයියනේ... සන්ධ්‍යා එසේ පැවසුවේ ඇත්තටම දුකකින්..

සමන් මන්දිරයේ ගේට්ටුව ඇරගෙන ඇතුලට යන විට නිරංජලා මැඩම් සහ ශානිකා එහි රැඳී සිටියහ. නිරංජලාගේ මුහුණේ ද තිබුණේ දැඩි කනස්සල්ලකි. සමන්ගේ දෑස් කඳුළින් පිරී රතු වී තිබෙනු දුටු ඇය වහාම ක්‍රියාත්මක වූවාය.

"සමන්, කලබල වෙන්න එපා. ශානිකා, මමම සමන්ව බස් එකට දාලා එන්නම්." නිරංජලා පවසමින් තම මෝටර් රථයේ යතුර අතට ගත්තාය. ශානිකා ලියුම් කවරයක සමන්ගේ වැටුප ඔහු වෙත ලබාදුන් අතර, සමන් එය ගණන් කරන්නෙවත් නැතුව තම පර්ස් එක තුලට දමාගත්තේ හිතේ පවතින දුකත් සමගය...

පසුව සමන්ව ඉදිරිපස අසුනේ වාඩි කරවාගත් නිරංජලා, ඉතාමත් වේගයෙන් මෝටර් රථය පදවමින් මාකුඹුර  දෙසට ගමන් කළාය. රථය තුළ තිබුණේ දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයකි. සමන්ගේ දෑසින් කඳුළු බිඳු කම්මුල් දිගේ රූරා වැටෙද්දී, ඔහු ඉකිබිඳිමින් සිටියේය.

නිරංජලා රථය පදවන අතරතුර තම වම් අතින් සමන්ගේ වෙව්ලන අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ ස්පර්ශය ඔහුට විශාල ශක්තියක් විය.

"සමන්... අඬන්න එපා. තාත්තාට මුකුත් වෙන්නේ නෑ. ඔයා හිත හයිය කරගන්න ඕනේ මේ වෙලාවේ," නිරංජලා ඉතාමත් මෘදු ලෙසත් කරුණාවන්ත ලෙසත් පැවසුවාය.

"මැඩම්... මට මගේ තාත්තා විතරයි ඉන්නේ... එයාට මොකක් හරි වුණොත් " සමන් බිඳුණු හඬින් පැවසුවේය.

"නෑ සමන්, බය වෙන්න එපා..  හිත හයිය කරගන්න" නිරංජලා සමන්ගේ අත පිරිමදිමින් ඔහුට ධෛර්යය දුන්නාය.

ඇගේ ඒ ලෙන්ගතු වචන සහ ස්පර්ශය නිසා සමන්ගේ සිතට යම් සැනසීමක් දැනුණි. 

නිරංජලා අතරමඟ තිබූ ඒ.ටී.එම් යන්ත්‍රයක් අසල මඳකට වාහනය නතර කළාය. ඇය වහාම ගොස් රුපියල් විසිදහසක මුදලක් ලබාගෙන නැවත රථයට ගොඩ වූවාය. ඇය එම මුදල් නෝට්ටු තොගය සමන්ගේ අත මත තැබුවේ ඉතාමත් ලෙන්ගතු අයුරිනි.

"සමන්, මේ රුපියල් විසිදාහ දැනට තියාගන්න. ඉස්පිරිතාලේ වැඩවලට සල්ලි ඕන වෙයි. ඔයාට තව සල්ලි ඕන වුණොත් මට අනිවාර්යයෙන්ම කෝල් කරන්න. ලැජ්ජා වෙන්න එපා," නිරංජලා ඔහුගේ දෑස් දෙස බලා ස්ථිර හඬින් පැවසුවාය.

සමන් වෙවුලන දෑතින් එම මුදල් ලබා ගත්තේය. "බොහොම ස්තූතියි මැඩම්... 

"ඒවා පස්සේ කතා කරමු සමන්. දැන් හිත හයිය කරගන්න," ඇය සමන්ගේ කම්මුල වෙත ආදරණිය හාදුවක් ලබාදීමෙන් පසු නැවතත් රථය පණ ගැන්වූවාය.

නිරංජලා ඉතාමත් ඉක්මනින් සමන්ව මාකුඹුර බස් නැවතුම්පොළ වෙත රැගෙන ආවාය. ඒ මොහොතේම මොණරාගල බලා යන අධිවේගී බස් රථයක් පිටත්වීමට සූදානම්ව තිබුණි. ඇය බස් රථයේ රියදුරුට ද පවසා සමන්ව ආරක්ෂිතව බස් රථයට ගොඩ කරවූවාය. බස් රථය ඇදී යන තෙක්ම ඇය අත වනා ඔහුට සමුදුන් අතර, සමන් ජනේලයෙන් බලා කඳුළු පිරුණු දෑසින් ඇයට හිස නැමුවේය.

සමන්ව පිටත් කර හැරීමෙන් පසු නිරංජලා නැවත මන්දිරය බලා රිය පදවන්නට වූයේ දැඩි කල්පනාවක ගිලෙමිනි. ඇගේ සිතේ එක පැත්තකින් තිබුණේ සමන්ගේ පියාට සිදු වූ අකරතැබ්බය පිළිබඳ කනගාටුවකි. අනෙක් පැත්තෙන්, සමන් නැතිව පාලු වූ මන්දිරයේ ඇය කාලය ගෙවන්නේ කෙසේද යන ගැටලුව ඇයව පීඩාවට පත් කළේය.

'පව් අහිංසක කොල්ලා... තාත්තාට කරදරයක් නොවුණොත් හොඳයි. ඒත් මූ නැතිව මම කොහොමද මේ දවස් ටිකේ ඉන්නේ?  නිරංජලා තනිවම මිමිණුවාය.

ඇය මන්දිරයට ළඟා වන විටත් සිතින් සිටියේ සමන්ගේ ඒ පිරිමි පහස පිළිබඳ මතකයන් අතරය. සමන් ඉක්මනින්ම නැවත පැමිණෙනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුවෙන් ඇය සුසුමක් හෙළුවාය.

නිරංජලාගේ සිතුවිලි මන්දිරයේ බිත්ති අතර අතරමං වෙද්දී, සමන් සිටියේ වේගයෙන් ඇදෙන සුඛෝපභෝගී බස් රථයේ ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙනය. සිතේ තිබූ බියත්, කනස්සල්ලත් නිසා අවට දර්ශන කිසිවක් ඔහුගේ නෙතට හසු වූයේ නැත.

​අධිවේගී මාර්ගය පසුකර බස් රථය මොණරාගල නගරයට ළඟා වන විට හෝරා කිහිපයක් ගත වී තිබුණි. රාත්‍රියේ කළුවර නගරය වසාගෙන තිබූ අතර, සමන් බසයෙන් බැස ගත් සැනින් ත්‍රීරෝද රථයකින් මොණරාගල රෝහල වෙත දිව ගියේය.

​රෝහලේ දැඩි සත්කාර ඒකකය අසල පාලු බංකුවක වාඩි වී කඳුළු පිසදමමින් සිටි තම මව දුටු සමන්ගේ පපුව හෝස් ගා දැවෙන්නට විය. ඔහු දුව ගොස් ඇය අසල දණින් වැටුණේය.

​"අම්මේ..." 

​ඔහු දුටු සැනින් මව ඔහුව බදාගෙන හයියෙන් හඬන්නට වූවාය. ඇගේ දෑස් හැඬීම නිසාම ඉදිමී තිබුණි.

​"අනේ පුතේ... උඹ එනකම් මම මඟ බලාගෙන හිටියේ. තාත්තා... තාත්තා තාම සිහියක් නැතිව ඉන්නේ," ඇය ඉකිබිඳිමින් පැවසුවාය.

​"මොකද වුණේ අම්මේ? දොස්තර මහත්තුරු මොකද කියන්නේ?" සමන් වෙව්ලන හඬින් ඇසුවේය.

අනේ පුතේ, අද උදේ පාන්දරම තාත්තා හේනට ගියේ අලි ඇවිත් පන්නන්න. ඒත් එකපාරටම ආපු තනි අලියෙක් තාත්තට ගහලා. අහල පහල මිනිස්සු දුවගෙන එද්දී අලියා පන්නලා ඒත්, තාත්තට හොඳටම තුවාල වෙලා හිටියේ..

අලියා ගහපු පාරට තාත්තගේ පපුවේ අස්ථි බිඳිලා, ඇතුළත අවයව වලටත් ලේ ගැලීමක් වෙනවලු. දොස්තර මහත්තයා කිව්වේ තාත්තගේ ජීවිතේ ගැන ෂුවර් එකක් දෙන්න බෑ කියලා පුතේ. මට බයයි සමන්... මට බයයි අපිට තාත්තාව නැති වෙයි කියලා," අම්මා පවසමින් නැවතත් සමන්ගේ උරහිස මත හිස තබාගෙන වැලපෙන්නට වූවාය.

​තාත්තා සැමවිටම කීවේ අලින්ගෙන් වගාව බේරගන්න ගිහින් කවදා හෝ මැරෙන්නට සිදුවුවහොත් එය තමන්ගේ ඉරණම බවයි. ඒත් එය මෙතරම් ඉක්මනින් සිදුවේ යැයි සමන් කිසිවිටෙකත් නොසිතුවේය. දැඩි සත්කාර ඒකකයේ වීදුරු දොරෙන් පෙනෙන තම පියාගේ පණ නැති සිරුර දෙස බලා සමන් දැඩි වේදනාවකින් යුතුව බිත්තියට වාරු විය. 

සමන් සහ මව එදින මුළු රාත්‍රියම රෝහලේ ගත කළේ දැඩි නොසන්සුන්කමිනි. පාන්දර 2 පමණ වන විට, අවසන් වරටත් බරැති හුස්මක් ගත් තාත්තා සදහටම දෑස් පියා ගත්තේය. රෝහල් ශාලාව පුරා මවගේ විලාපය දෝංකාර දුන් අතර, සමන් ගල් ගැසී බලා සිටියේ තම ජීවිතයේ ලොකුම ශක්තිය තමාගෙන් සමුගෙන ගිය බැවිනි.

​ඉන්පසු සියල්ල සිදු වූයේ ඉතා වේගයෙනි. සමන් ගමේ ඥාතීන්ට සහ මිතුරන්ට පණිවිඩය යවා, තාත්තාගේ අවසන් කටයුතු සඳහා ගමට රැගෙන යාමට අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කළේය.

​පසුදා උදෑසන 7 වන විට සමන් මඳක් සන්සුන් වී, වෙව්ලන දෑතින් දුරකථනයක් ගෙන රාජ් මහත්තයාට ඇමතුමක් ගෙන සිදු වූ සියල්ල විස්තර කළේය.

​"මහත්තයා... මගේ තාත්තා නැති වුණා. අද පාන්දර 2 ට විතර. මට මළගෙදර වැඩවලට ටික දවසක් ගමේ ඉන්න වෙයි," සමන් බිඳුණු හඬින් පැවසුවේය. රාජ් මහත්තයා ඔහුට සිය ශෝකය ප්‍රකාශ කර, අවශ්‍ය ඕනෑම උදව්වක් කරන බවට පොරොන්දු විය.

​අනතුරුව සමන් නිරංජලා මැඩම්ට ඇමතුමක් ගත්තේය. නිරංජලා දුරකථනයට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඉතාමත් කලබලයෙනි.

​"සමන්... මොකද වුණේ ? ඇයි මේ උදේම?" ඇය ඇසුවාය.

​"මැඩම්... තාත්තා අපිව දාලා ගියා. " සමන් පවසද්දී ඔහුගේ දෑසින් නැවතත් කඳුළු රූරා වැටුණි.

​"අනේ දෙයියනේ... සමන්, යා කලබල වෙන්න එපා මල්ලි. මම කිව්වා වගේ සල්ලි ප්‍රශ්නයක් කරගන්න එපා. ඔයා මට එකවුන්ට් නම්බර් එකක් එවන්න මම සල්ලි දාන්නම් වැඩවලට," නිරංජලා ඉතාමත් ලෙන්ගතු ලෙසත් ශෝකී ලෙසත් පැවසුවාය.

සමන්ගේ පියාගේ අභාවයත් සමඟ මුළු ගම්මානයම ශෝකයට පත් වූ අතර,ඉක්මනින්ම ගමේ සියල්ලම එකතුවී අවමංගල්‍ය කටයුතු සංවිධානය කරන්නට විය. නිරංජලා මැඩම්ට පසුව සමන්, විමලා අක්කාට දුරකථන ඇමතුමක් ගත්තේය.

"අක්කේ... තාත්තා නැති වුණා," සමන්ට කියාගත හැකි වූයේ එපමණකි.

දුරකථනයේ අනෙක් පසින් විමලා අක්කා සහ සන්ධ්‍යාගේ වැලපෙන හඬ ඇසුණි. සන්ධ්‍යා දුරකථනය උදුරාගෙන වාගේ, "මල්ලි... අදම එනවා ඔයාව බලන්න," යැයි පවසමින් සමන්ව අස්වැසුවාය.

පසුදා දහවල් වෙද්දි, නිරංජලා මැඩම් සහ ශානිකා සුදු පැහැති රථයකින් සමන්ගේ ගමට ළඟා වූහ. කොළඹ සුවපහසු ජීවිතයකට හුරු වූ ඔවුන්, දුෂ්කර මාවත් ගෙවාගෙන තමා සොයා ඒම සමන්ගේ සිතට මහත් ශක්තියක් විය. නිරංජලා මැඩම් සහ ශානිකා සමන්ගේ මව අසල වාඩි වී ඇයව අස්වසා සමන් අසලට පැමිණ, "මම කිව්වා වගේම සල්ලි ගැන මොකුත් හිතන්න එපා සමන්, අපි ඒ හැමදේම බලාගන්නම්. ඔයා තාත්තගේ අවසන් කටයුතු පිලිවෙලකට කරන්න," යැයි පවසා තවත් මුදල් පාර්සලයක් ඔහුගේ අත තැබුවාය. පසුව ඔවුන් මොණරාගල හෝටලයක් වෙත ගියේ අවසන් කටයුතු වෙනුවෙන් හෙට දින පැමිණිමේ පහසු නිසයි..

එදින රාත්‍රිය වන විට විමලා අක්කා සහ සන්ධ්‍යා ද මළගෙදරට පැමිණියහ. සන්ධ්‍යා දුටු සැනින් සමන්ගේ දෑසට නැවතත් කඳුළු පිරුණි. ඇය සමන්ගේ අතක් මෘදුව අල්ලාගෙන ඔහු අසලින්ම රැඳී සිටිමින් ඔහුට අවශ්‍ය කටයුතු වලට උදව් කළාය. මළගෙදර සියලුම වියදම්, ආහාර පාන සහ අනෙකුත් අඩුපාඩු රාජ් මහත්තයා සහ නිරංජලා මැඩම්ගේ පරිත්‍යාගශීලීත්වයෙන් ඉතා ඉහළින් සිදු විය. අවසන් කටයුතු සිදුකිරිමෙන් පසු නිරංජලා සහ ශානිකා නැවත කොළඹ බලා පිටත් උනා...

දින කිහිපයකට පසු, හත්දවසේ දානමය කටයුතු ද අවසන් විය. නෑදෑ හිතවතුන් එකා දෙන්නා පිටව ගිය පසු, නිවස පුරා රජ කළේ දරාගත නොහැකි පාලුවකි. සවස් යාමයේ සමන් තනිවම තම පියා පණ මෙන් රැකගත් හේනේ පැල දෙසට ඇවිද ගියේය.

හේනේ පැලට වී ඈත කඳුයාය දෙස බලා සිටි සමන්ගේ සිත දැඩි අර්බුදයක තිබුණි. එක පැත්තකින්, තනි වූ මව සහ තාත්තා පණ දී රැකගත් මේ මහ පොළොව ඔහුගෙන් උරුමය ඉල්ලා සිටියි. අනෙක් පැත්තෙන් කොළඹ රැකියාවෙන් ලැබෙන ආර්ථික සුරක්ෂිතභාවය ඔහුට අත වනයි.

"මම ආයෙත් කොළඹ යනවද? නැත්නම් තාත්තා වෙනුවෙන් මේ හේන බලාගෙන අම්මා ගාව නතර වෙනවද?"

වනයේ නිහඬතාවය මැද සමන් තනිවම කල්පනා කළේය. සුළඟට සෙලවෙන පැලේ රාත්‍රිය ගතකිරිමට සැරසෙන සමගේ  සිත ඊළඟ තීරණය කුමක් විය යුතු දැයි සොයමින් තිබුණි.

ඉසුරි සතියකට ගමේ යනවා කියා ගියත්, නැවත බෝඩිමට පැමිණෙන විට තවත් දින හතරක්ම ගතවී තිබුණි. ඇය පැමිණි සැනින් සන්ධ්‍යා අක්කාගෙන් අසන්නට ලැබුණේ සමන්ගේ පියාගේ අභාවය සහ ඔහු ගමට ගිය පුවතයි.

"අනේ අක්කේ... එතකොට සමන් ආයේ එන එකක් නැතිවෙයිද?" ඉසුරි ඇසුවේ අවංක කනගාටුවකිනි. ඇය සමන් සමඟ සිටි මොහොතවල් මතක් වෙද්දී ඇගේ සිතට දැනුණේ තද පාලුවකි.

නිරංජලා මැඩම්ද සිටියේ දැඩි නොසන්සුන්කමිනි. සමන්ගෙන් ලැබුණ ඒ පහස  ඇයට අමතක කළ නොහැකි විය. සාලයේ හාන්සි පුටුවට වී වත්ත දෙස බලා සිටින ඇය, "සමන් නැතිව මේ මන්දිරේ පාලුයි වගේ.. යැයි සිතමින් සුසුම් හෙළුවාය. ශානිකාද සහ රේණුද සිටියේ සමන් ගැන කල්පනාවකය. 

රාත්‍රී අටේ කණිසම පසු වී තිබුණි. මුළු හේනම වෙළාගෙන තිබූ ඝන අඳුර මැද, සමන් පැල ඇතුළේ මදුරු කොයිල් එකක් පත්තු කරමින් සිටියේය. එකවරම පැල දෙසට එල්ල වූ ටෝච් එළියක් දුටු සමන් තිගැස්සුණේය. "මේ මහ රෑ කවුද මේ පැත්තට එන්නේ?" යන කුතුහලයෙන් ඔහු වහා පැලෙන් පහළට බැස්සේය. ටෝච් එළිය දෙසට විමසිල්ලෙන් බලා සිටි සමන්ගේ දෑස් මවිතයෙන් ලොකු විය. ඒ පැමිණ සිටියේ වෙන කවුරුත් නොව නිලන්ති අක්කා ය.

නිලන්ති යනු වයස අවුරුදු තිස්පහක් පමණ වන, රූමත් මෙන්ම පිරුණු සිරුරක් හිමි කාන්තාවකි. ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා යුද හමුදාවේ සේවය කරද්දී මියගිය පසු ඇය ජීවත් වූයේ තනිකඩවය. සමන් මීට පෙර ගමේ සිටි කාලයේදී, රැයට රහසේ නිලන්තිගේ නිවසට පැන ඇය සමඟ සරාගී සබඳතාවක් පවත්වාගෙන ගියේය. සමන් නැවත ගමට පැමිණ ඇති බවත්, ඔහු අද රැය හේනේ පැලේ ගත කරන බවත් ආරංචි වූ නිලන්තිට, කාලයකින් නොලද රළු පහස නැවත විඳගැනීමේ දැඩි ආශාවක් ඇති විය.

සමන් අසලට පැමිණි නිලන්ති ටෝච් එක නිවා දැමුවාය. හඳ එළියෙන් ඇගේ මුහුණේ තිබූ අමුතුම ආශාව මුසු සිනහව සමන් දුටුවේය.

"අක්කේ... මොකද මේ රෑ? මෙච්චර කළුවරේ එන්නේ ආහ්?" සමන් විමසුවේ මවිතයෙනි.

නිලන්ති සමන්ට තවත් සමීප වූවාය. ඇගෙන් වහනය වූ සුවඳත්, තනිකම නිසා මෝරා තිබූ ඇගේ කාමුක පෙනුමත් සමන්ගේ සිතේ තිබූ ශෝකය මොහොතකට යටපත් කරන්නට විය. ඇය ඔහුගේ උරහිසට අතක් තබා ඉතාමත් පහත් හඬින් මිමිණුවාය.

"සමන්... ඔයා පැලට ආවා කියලා ආරංචියක් ආවා. මට ඉවසන්න බැරි වුණා කොල්ලෝ. කොළඹ ගිහින් දැන් ගමේ අක්කව අමතකම කරලා දාලා නේද?"

"එහෙම එකක් නෑ අක්කේ... තාත්තා නැති වුණ නිසා මම හිටියේ හොඳ සිහියකින් නෙවෙයි," සමන් බිම බලාගෙන පිළිතුරු දුන්නේය.

නිලන්ති සමන්ගේ මුහුණ පිරිමදිමින් ඔහුට තවත් තුරුළු වූවාය. "මම දන්නවා මල්ලි... ඒත් මේ පාලුව මකාගන්න මට ඔයාව ඕන වුණා. මම කොච්චර කල්ද මේ විදිහට ඔයා එනකම් මඟ බලන් හිටියේ."

නිලන්තිගේ උණුසුම් ස්පර්ශයත්, ඇගේ ශරීරයේ පහසත් නිසා සමන්ගේ සිරුරේ අලුත් පණක් ඇති වන්නාක් මෙන් ඔහුට දැනුණි. 

සමන් කිසිවක් නොකියාම නිලන්තිගේ අතින් අල්ලාගෙන ගස උඩ තිබූ පැලට නැගීමට උදව් කළේය. නිලන්ති අනෙක් අතින් රැගෙන ආ කුඩා පාර්සලය පැල ඇතුළතින් තැබුවාය. " මම මේ රෑට කන්න හදාගෙන ආවා," ඇය ඉතාම ලෙන්ගතු හඬින් පවසමින් පැලේ තිබූ පැදුර මත වාඩි වූවාය.

පැලේ වහල අස්සෙන් රූරා වැටුණු හඳ එළිය නිලන්ති ඇඳ සිටි නිල් පැහැති ගවුම මතට පතිත වී තිබුණේ ඇයට අමුතුම සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. සතියක් තිස්සේ මළගෙදර වැඩ කටයුතු, කඳුළු සහ මහන්සිය නිසා හෙම්බත් වී සිටි සමන්ගේ සිතට, මේ නිහඬ රාත්‍රියේ ඇගේ සමීපය අමුතුම සහනයක් ගෙන දුන්නේය.

නිලන්ති සමන් අසලටම විත් ඔහුගේ උරහිසට බර වූවාය. ඇගේ කෙස් කළඹෙන් වහනය වූ සබන් සුවඳ සමන්ගේ නාස් පුඩු අතර දැවටෙන්නට විය. ඇය සෙමින් සමන්ගේ මුහුණ තමා දෙසට හරවා ගත්තාය. හඳ එළියේ දිදුලන ඇගේ දෑස්වල තිබූ කාමුක බැල්ම හමුවේ සමන් නිහඬ විය. දෙදෙනාගේ හුස්ම වැදෙන තරමට සමීප වූ මොහොතේ, නිලන්ති ඉතාමත් ආදරණීයව සමන්ගේ තොල් සිපගන්නට පටන් ගත්තාය.

සතියක පමණ කාලයක් කිසිදු පහසක් නොලැබූ, සමන්ගේ තාරුණ්‍යය ඒ උණුසුම් ස්පර්ශය හමුවේ ක්ෂණිකව අවදි විය. නිලන්තිගේ උණුසුම් සිරුර තමාට තද වෙද්දී, සරමක් පමණක් ඇඳ සිටි සමන්ගේ ලිගුව පණ ගැසී ඉස්සෙන්නට ගත වූයේ තත්පර කිහිපයකි.

ඇය ඔහුට තවත් තුරුළු වෙද්දී, සමන්ගේ සරම ඇතුළතින් මතු වූ ඒ දැඩි පිරිමි බව නිලන්තිගේ කලවා ප්‍රදේශයේ තදින් වැදුණි. එයින් ඇය තවත් උත්තේජනය වූවාක් මෙන් පෙනුණි. නිලන්ති දෑතින්ම සමන්ගේ ගෙල බදාගෙන, තම පිරුණු සිරුර ඔහුට තද කරමින් ඒ පහස විඳගන්නට වූවාය. 

දීර්ඝ සිපගැනීමෙන් අනතුරුව, සමන් නිලන්තිගේ නිල් පැහැති ගවුමේ බොත්තම් එකින් එක ගලවා දැමුවේය. ගවුම උරහිස් මතින් ලිස්සා බිමට වැටෙද්දී, හඳ එළියෙන් පෙනී ගියේ ඇය ගවුමට යටින් කිසිදු ඇඳුමක් ඇඳ නොසිටි බවයි. ඇගේ පිරුණු, පැහැපත් සිරුර හඳ එළියේ දිදුලන්නට විය.

සමන් ඇගේ පියයුරු දෑතින්ම තදින් මිරිකන්නට පටන් ගත් අතර, නිලන්ති දෑස් පියාගෙන දැඩි තෘප්තියකින් යුතුව සමන්ගේ හිස තමා වෙතට තද කරගත්තාය. ඔහු ඇගේ පියයුරු මාරුවෙන් මාරුවට උරන්නටත්, සපන්නටත් පටන් ගනිද්දී ඇගේ මුවින් සිහින් කෙඳිරිල්ලක් පිටවිය. "අනේ සමන්... ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්.." ඇය ආශාවෙන් වෙලී පවසන්නට විය.

පියයුරු සමඟ කරන සෙල්ලම මඳකට නැවැත්වූ සමන්, නිලන්තිව පැදුර මත සැතපවීය. ඇගේ දිගු සුදු පැහැති කකුල් දෙක ඈත් කළ ඔහු, ඇගේ රහස් ප්‍රදේශය දෙස බැලුවේය. හඳ එළියෙන් පෙනී ගියේ ඇගේ යෝනිය දැඩි ලෙස උත්තේජනය වී, සෙවල වලින් තෙත් වී දිදුලන ආකාරයයි.

සමන් තම දෑතින් ඇගේ ඒ තෙත් වූ යෝනිය පිරිමදිද්දී, නිලන්තිගේ සිරුර ගැස්සී ගියේය. ඇය තම ඉණ ඉහළට උස්සමින් සමන්ගේ අතට තවත් තද වන්නට උත්සාහ කළාය. "ඔයා නැතිව මම කොච්චර පාලුවෙන්ද හිටියේ..." ඇය හති දමමින් මිමිණුවාය. සමන්ගේ ඇඟිලි ඇගේ ඒ සිනිඳු මෙන්ම තෙතබරිත රහස් පෙදෙසේ ගැවසෙද්දී, ඇය පාලනය කරගත නොහැකි ආශාවකින් ඔහුව තමා වෙතට ඇදගන්නට විය.

පසුව සමන් ඇගේ දෙපා තවත් ඈත් කර, මෝරා තිබූ ඒ රහස් පෙදෙස වෙත තම මුහුණ පහත් කළේය. ඇගෙන් වහනය වූ ඒ ස්වභාවික සුවඳත්, තෙතමනයත් සමන්ව තවත් උමතු කරවන්නට විය. ඔහු තම දිවෙන් ඇගේ යෝනිය ලෙවකන්නටත්, සෙමින් සපන්නටත් පටන් ගත්තේය.

නිලන්තිගේ මුළු සිරුරම එකවරම ගැස්සී ගියේය. ඇය පැදුරේ කෙළවරක් දෑතින් තද කරගනිමින්, හිස දෙපසට වනමින් කෙඳිරිගාන්නට වූවාය. "අනේ... මගේ දෙයියෝ... ආහ්හ්හ්හ්හ්හ්හ්," ඇය කෙදිරිගාමින් තමන්ට දැනෙන ඒ වින්දනය මුදා හැරියාය.

සමන්ගේ දිව ඇගේ රහස් තැන් අතර වේගයෙන් ගැවසෙද්දී, නිලන්තිට තම ආශාවන් පාලනය කරගත නොහැකි විය. ඇය තම දෑතින් සමන්ගේ හිස තදින් තම යෝනිය දෙසට තද කරගත්තේ, ඔහුගෙන් ලැබෙන ඒ උත්තේජනය තප්පරයකටවත් නතර වීමට ඉඩ නොදෙමිනි. ඇගේ සිරුර වෙව්ලන්නට වූ අතර, හුස්ම ගැනීම වේගවත් විය.

"අනේ මහත්තයෝ... මට යනවා... මට යන්න එන්නේ..." ඇය මොරගසමින් පැවසුවාය.

ඇය කාලයකින් අත්නොවිඳි ඒ අතිසුරාන්තයේ හිනිපෙත්තටම ළඟා වූවාය. ඇගේ යෝනි මාංශපේශීන් තදින් සංකෝචනය වෙද්දී, ස්‍රාවයන් ගලායමින් ඇය උපරිම තෘප්තියකට පත් වූවාය. ඒ මොහොතේ ඇය සමන්ගේ හිස තම කලවා අතර සිරකරගෙන, "මගේ රත්තරං... මගේ දෙයියෝ..." යැයි පවසමින් මහත් සැනසීමකින් යුතුව පසුපසට ඇලවුණාය.

මඳ වේලාවක් යනතුරුම නිලන්තිට කතා කරගැනීමට පවා නොහැකි විය. ඇය සිටියේ දැඩි ආශ්වාදයකින් සහ තෘප්තියකින් ඔද වැඩීගෙනය. 

නිලන්ති තමා ලැබූ ඒ අතිමහත් සතුටින් පසුව, මඳක් සන්සුන් වී හති අරිමින් සමන් දෙස බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ කෘතවේදීත්වයක් සහ නොසන්සිඳුණු ආශාවකි. ඇය සෙමින් සමන්ව පැදුර මත නිදිකරවා, ඔහුගේ ඉණේ තිබූ සරම ලිහා පහත් කළාය.

හඳ එළිය පැල ඇතුළට ගලා එද්දී, නිලන්ති වෙවුලන දෑතින් ලිගුව අල්ලා ගත්තේ මහත් පෙරේතකමකිනි. එහි රළු බවත්, උණුසුමත් ඇගේ අත්ලට දැනෙද්දී ඇය සරාගී සිනහවක් පෑවාය.

"අම්මෝ මල්ලි... මේකේ හයිය..," ඇය පවසමින් එය උඩ පහළට පිරිමදින්නට වූවාය. "මේකෙන් මේ වෙද්දි කොළඹ පැත්තේ ලොකු නෝනලා කී දෙනෙක් නම් මේකේ සැප ගත්තද දන්නේ නැහැ නේද ආහ්? 

එසේ සිනහවෙමින් එසේ පවසා එකවරම සමන්ගේ ලිංගය තම මුව ඇතුළට ගත්තාය. ඇය එය ඉතාමත් පෙරේතකමින් සහ ආශාවෙන් උරන්නට පටන් ගත්තේ කාලයකින් නොලැබුණු රසවත්ම දේ ලැබුණාක් මෙනි. ඇගේ මුවින් වැගිරෙන කෙල බිඳු සමන්ගේ ලිංගය දිගේ බේරී යද්දී, ඇය එය කෙළවර දක්වාම උගුරට යනතෙක් ඇතුළු කරගනිමින් සූප්පු කරන්නට වූවාය.

ඇගේ දිවෙන් සහ තොල්වලින් ලැබෙන ඒ තදබල උත්තේජනය හමුවේ සමන් දෑස් පියාගෙන පැදුර තදින් අල්ලා ගත්තේය. නිලන්තිගේ හිස වේගයෙන් ඉදිරියටත් පසුපසටත් චලනය වෙද්දී, ඇගේ කෙලවලින් තෙත් වූ සමන්ගේ ලිංගය වඩාත් දිදුලන්නට විය. ඇය කිසිදු විවේකයක් නොදී, තම දිවෙන් එහි කෙළවර පිරිමදිමින් සහ උරමින් සමන්ව සුරපුරයකට රැගෙන යන්නට උත්සාහ කළාය.  

විනාඩි පහක් පමණ නොකඩවා සමන්ගේ ලිඟුව උරා බී ඒ රස වින්ද නිලන්ති, කෙළ බේරෙන එම ලිඟුව දෑතින් අල්ලා ගත්තාය. ඇය සෙමින් සමන්ගේ ඇඟ මතට නැගී, තම දෑතින් ලිඟුව කෙලින් කර තම සෙවලින් තෙත් වූ යෝනි සිදුර මත තබා ගත්තාය. නිලන්ති සෙමින් එහි බර පටවමින් ලිඟුව මත වාඩි වෙද්දී, ඇගේ මුවින් දිගු වේදනාත්මක කෙඳිරිල්ලක් පිට විය.

"අනේ... මගේ දෙයියෝ... " 

ලිඟුව සම්පූර්ණයෙන්ම ඇගේ උණුසුම් යෝනිය තුළට කිඳා බසිද්දී නිලන්තිගේ දෑස් පියවුණි. ඇය සමන්ගේ උරහිසට අත් තබා සමබරතාවය තබා ගනිමින්, තම ඉණ ලාලිත්‍යයකට පද්දමින් උඩ පැන පැන ලිඟුව ඇතුළටත් පිටතටත් යවන්නට වූවාය. ඇය තම යෝනි මාංශපේශීන්ගෙන් ලිඟුව තද කරමින් එම රළු පහස උපරිමයෙන් විඳගත්තාය.

සමන් නිලන්තිගේ පිරුණු ඉණෙන් තදින් අල්ලාගෙන, ඇගේ චලනයන්ට සහයෝගය දෙමින් තම ඉණ ඉහළට එසවීය. ඇය වේගයෙන් උඩ පනිද්දී, හඳ එළියෙන් බැබළෙන ඇගේ පිරුණු පියයුරු යුගලය උඩ පහළ යමින් අමුතුම රිද්මයකට නැටවෙන්නට විය.

පැල තුලට එන සඳ එළිය ඇගේ සුදු පැහැති සිරුර මත වැටී තිබූ අතර, ඇගේ ශරීරයෙන් වැගිරුණු දහඩිය බිංදු මුතු ඇට මෙන් දිදුලන්නට විය. නිලන්තිගේ ඉණේ වේගවත් පැද්දීමත්, දෙදෙනාගේම සිරුරු එකිනෙක ගැටෙන හඬත් ඒ නිහඬ රාත්‍රියේ හේන් පැල පුරා දෝංකාර දුන්නේය. ඇය උමතුවෙන් මෙන් සමන්ගේ ඇඟ මත නැගී තම සදාකාලික පිපාසය සංසිඳුවා ගනිමින් සිටියාය.

නිලන්තිගේ වේගවත් ඉණ පැද්දීමත් සමඟ ඇගේ මුළු සිරුරම දරදඬු වී වෙව්ලමින් සමන්ගේ පපුව මත හිස තබාගෙන දෙවන වරටත් සුරාන්තයේ සුවය විඳගත්තාය. ඇගේ යෝනි බිත්තිවල තද වීම සමන්ට තදින්ම දැනුණු අතර, සතියක් පුරා සිරවී තිබූ ඔහුගේ පිරිමි ජවය දැන් පිටවීමට ආසන්න වී තිබුණි.

මඳ වේලාවකින් සමන් ඇයව සෙමින් තමා යටට ගෙන, ඇගේ පිරුණු දෙපා දෙපසට කර වඩාත් පහසු ලෙස තබා ගත්තේය. ඔහු තම ශක්තිමත් දෑතින් ඇගේ ඉණ තද කර අල්ලා ගනිමින්, දැඩි ජවයකින් ඇගේ යෝනිය තුළට පහරවල් එල්ල කරන්නට විය. සතියක කාලයක් සිරවී තිබූ අසහනය දැන් වේගවත් පහරවල් ලෙස නිලන්තිගේ සිරුරට මුදා හැරෙමින් තිබුණි.

"අනේ... හයියෙන්... හයියෙන් කරන්න රත්තරං," නිලන්ති තම දෙපාවලින් සමන්ගේ ඉණ තද කරගනිමින් මොරගෑවාය.

සමන්ගේ වේගය උපරිම විය. මුළු පැලම ඔවුන්ගේ රිද්මයානුකූල ශබ්දයෙන් පිරී ගිය අතර, සමන්ට තම පාලනය ගිලිහී යන බව දැනුණි. ඔහුගේ ලිඟුව කෙළවරින් උණුසුම් ධාතු ධාරාවන් පිටවීමට ආසන්න වෙද්දී ඔහු මඳක් පසුබට වන්නට හැදුවේය.

එය තේරුම් ගත් නිලන්ති, සමන්ව තවත් තදින් තමා වෙතට ඇදගත්තාය. " එළියට ගන්න එපා... ඇතුළෙම යවන්න මහත්තයෝ... ඇතුළෙම යවන්න," ඇය බැගෑපත් හඬින් මිමිණුවාය.

නිලන්තිගේ ඒ ආරාධනයත් සමඟ සමන් තම මුළු ශක්තියම යොදා අවසන් පහරවල් කිහිපය එල්ල කළේය. සතියක් පුරා සිරවී තිබූ ඒ උණුසුම් ධාතු දහස් ගණනක් නිලන්තිගේ යෝනිය පතුලටම විදිනු සමන්ට දැනුණි. ඔහු ඇගේ පපුව මත වැතිරී දැඩි ලෙස හති දමන්නට වූ අතර, නිලන්ති ඔහුව පණ මෙන් බදාගෙන ඒ උණුසුම් පහස විඳගත්තාය.

රාත්‍රියේ නිහඬතාවය මැද, දෙදෙනාගේම හතිලන හඬ පමණක් ඇසුණු අතර, හඳ එළිය ඔවුන්ගේ නිරුවත් සිරුරු මතට වැටී තිබුණේ පුදුමාකාර සාමකාමී බවක් ගෙන දෙමිනි. 

ටික වෙලාවකින් පසුව සමනුත් නිලන්තිත් නිරුවතින්ම පැලෙන් පහළට බැස්සේ හඳ එළියෙන් නැහැවුණු නිහඬ පරිසරය මැදය. වගාව අයිනෙන් ගලා යන ඇළ අසලට ගිය දෙදෙනා සිසිල් දිය දහරින් තම සිරුරු සෝදා පිරිසිදු කර ගත්හ. සිරුරට දැනුණු ඒ නැවුම් බවත්, සිසිලසත් නිසා දෙදෙනාගේම ගතට මෙන්ම සිතටද විශාල සැහැල්ලුවක් දැනුණි. 

පසුව දෙදෙනාම නැවත පැලට පැමිණ තම ඇඳුම් ඇඳගෙන නිලන්ති රැගෙන ආ බත් පාර්සලය දෙදෙනාම බෙදාගෙන කෑවේ මහත් ආශාවකිනි. ඇය තම දෑතින්ම බත් පිඬක් අනා සමන්ගේ කටට තැබුවේ "මගේ රත්තරං මහත්තයා ගොඩක් බඩගින්නේ ඉන්න ඇතිනේ" යැයි පවසමිනි. කෑමෙන් පසු නිලන්තිගේ සිතේ තිබුණේ විශාල තෘප්තියකි.

"දැන් ඉතින් යමු නේද අක්කේ? රෑ වුණා වැඩියි," සමන් සෙමින් පැවසුවේය.

"යමු මල්ලි. ඔයා මාව පාරට වෙනකම්වත් ඇරලවන්න එන්නකෝ. මේ කළුවරේ යන්න මටත් පොඩි බයක් තියෙනවා," නිලන්ති සිනාසෙමින් පැවසුවාය.

සමන් ටෝච් එකත් අතට ගෙන නිලන්ති සමඟ කැලෑ පාර දිගේ ඇයගේ නිවස දෙසට ගමන් කළේය. යන අතරමගදීත් නිලන්ති සමන්ගේ අතක් තදින් අල්ලාගෙන සිටියාය. නිලන්තිගේ නිවස ආසන්නයට පැමිණි පසු ඇය සමන්ගේ කම්මුලකට හාදුවක් දුන්නාය. පසුව සමන් නැවත පැල දෙසට පියමං කළේ දැඩි කල්පනාවකිනි. ගමේ ජීවිතයේ ඇති මේ සරල නමුත් ගැඹුරු බැඳීම් සහ කොළඹ මන්දිරයේ ඇති සැප පහසුකම් සහිත ජීවිතය අතර ඔහුගේ සිත දෝලනය වන්නට විය. තාත්තාගේ වියෝවත් සමඟ ඔහුගේ ජීවිතයේ ඊළඟ පරිච්ඡේදය කෙසේ ලියැවෙනු ඇත්ද?

.

.

.

.

.

.

.

මතු සම්බන්ධයි

වල් මල්ලියා 🍆